Ik...

... 31 januari 2015

... droeg de sokken die ik met kerst kreeg. Er zit een geel randje bovenaan. Ik moest moeite doen ze in mijn nieuwe schoenen te krijgen, die zijn nog niet zo soepel. De rits ook niet, aan de binnenkant. Wel zijn ze zwaar en stevig en waterdicht, precies wat die ouwe schoenen niet waren. Die zijn dinsdag met de vuilnis mee gegaan. Ik trok mijn jas een, de trap af, zachtjes met de benedendeur, ik heb een nieuwe buurvrouw. De deur gaat heel stroef dicht omdat er een nieuwe zoemer op zit, ook dat ding is stug. Je moet de deur een flinke zwaai geven en dan valt-ie dicht, maar dat geeft een klap in het trappenhuis en in de woning op de begane grond en ik wist niet of de nieuwe buurvrouw er nu was, dat moet niet uitmaken, ik probeerde gewoon zachtjes te doen. Het lukte bijna. Ik liep de buurt in. Mijn ouwe fiets bleef tegen het huis staan, de achterband nog steeds lek, dat zal zo blijven. Ik dacht aan wat ik met dat brik zou doen. Het voorwiel is nog goed en het rekje dat aan het stuur hangt en op de vooras steunt kan ik er af halen, het zadel is nog goed. Het achterlicht. De rest kan weg. Als ik hem verderop tegen het hek van de voetbalvelden zet dan is hij zo verdwenen.

twitter | facebook

... 30 januari 2015

... moest even naar het Rokertje, om postzegels te gaan halen, twee pakketjes mee, dikke jas aan want het was koud, had ik al gemerkt op mijn balkon toen ik een schroevendraaier uit de balkonkast moest halen waar mijn gereedschapskist staat. Muts op, sjaal om, naar buiten. Ik zei goeiemorgen tegen de vriendelijke jongen van de winkel, kocht twee velletjes postzegels, nam de bon mee, plakte buiten onder de luifel vier zegels op het ene pakje en vijf op het andere, deed ze allebei in de bus – bij de een moest ik een beetje proppen – en toen wandelde ik een rondje door de buurt, en net toen ik de Stadionweg op was begon het te hagelen. Dikke korrels op de stoeptegels, op de motorkap van een auto, op de schouders van een vrouw op de fiets, haar hoofd in een sjaal gewikkeld. Ik liep toch mijn rondje, de volgende straat rechts waar de tram ook rechts kan maar nooit rechts gaat. Hagel op fietszadels, op dorpels, een kinderwagen met een kindje achter een scherm, zelfs onder het poortje voor mijn straat lagen de hagelkorrels, waar de regen bijna nooit komt stuiterde de hagel er gewoon onderdoor. Ik kwam thuis, ging naar boven en toen ik uit het raam keek was alle hagel weer weg. Het was net boven nul.

twitter | facebook

... 29 januari 2015

... haalde koffie en een broodje. Het was in de Van Woustraat en het regende en ik zat aan het raam en keek naar de trieste straat waar mensen in regenjassen langs fietsten, waar trams snelheid maakten de diepte van de Pijp in, waar een hondje een jasje droeg, zijn baasje had een plasticzak op zijn hoofd. Ik wachtte op een vriend, droogde wat op. De regen werd nog heftiger, ik was blij dat ik binnen zat, misschien was het straks droog. Toen liep mijn vriend langs het raam en kletsten we wat over reizen en over muziek en over boeken. Toen kwamen de broodjes. De regen werd niet minder. Ik pakte mijn tas met kleren, want die had ik meegenomen die ochtend, ik moest op de foto, en ik dekte de bovenste kleren in de tas af met een plasticzak, die had ik ook bij me. Ik moest op de foto met tasjes. Het was heel koud op de fiets maar ik wilde mijn handschoenen niet aan doen, wilde niet datz e nat werden. Vlak bij huis hoorde ik mijn achterband sissen, lek. Het laatste stukje lamngs de voetbalvelden liep ik en thuis trok ik een droge broek aan en bestelde ik een nieuwe fiets.

twitter | facebook

... 28 januari 2015

... gaf ooit een lezing in en zaaltje in Brabant. In het zaaltje waren zo’n vijftig stoelen neergezet, netjes in twee blokken met een middenpad. Er was een ouderwets hoog en groot podium en op dat podium stond een tafel en achter die tafel een stoel. De man die het organiseerde wees naar de stoel. Daar kunt u plaats nemen, zei hij. Ik zei dat ik liever wat rond liep voor het podium, een microfoon was niet nodig. Dan was ik wat dichter bij de mensen en was het allemaal wat speelser. De man zei: Nee, u moet daar gaan zitten. Het was natuurlijk een hele rare avond, ik achter die tafel als een docent die college ging geven. Ik vertel graag, zeker over mijn boeken en over de technische kant van het schrijven, maar nu stokte mijn verhaal steeds na een eerste zin. Er kwam geen enkele vraag uit de zaal en ook zelden reactie. Het moest anderhalf uur duren. Daarna was er tijd om nog wat te drinken, zei de man toen hij mij introduceerde. Ik zocht mijn jas. Ik zei dat er iets met de trein was, iets uitgevallen, ik moest er echt vandoor, anders kwam ik nooit meer terug in Amsterdam. Dat was geen probleem, ik kon gewoon blijven overnachten, zei de man. Want hier zijn we gastvrij.

twitter | facebook

... 27 januari 2015

... kwam met mijn kinderen aan bij de Eiffeltoren, ze hadden hem al gezien vanaf de snelweg, maar nu was hij echt heel erg groot en imposant, ze renden de bus uit en mijn zoon nam foto's en mijn dochter wilde zelf op de foto met de toren erachter, voor haar vriendinnetje, zodra ik wifi had moest ik die foto opsturen naar de moeder van haar vriendinnetje, en dat deed ik die avond, en ik dacht in het hotel terug aan hun gezichten, eerst tegen het glas van de bus geplakt en later voor de Eiffeltoren en onder de toren tussen de enorme zuilen die allemaal een windstreek als naam hebben, en aan de andere kant weer omhoog kijkend, de wangen rood van de kou, hun ogen schitterden en een lach om de mond ondanks de kou, het geluk dat ze voelden hier te mogen staan op deze gewone vrijdag in januari, terwijl we gisteren en vanochtend nog gewoon in Amsterdam waren, dat had eigenlijk meer levendige magie in zich dan de attracties in Disneyland, waar de achtbanen in orde waren, het eten slecht en duur, de parade van Disneyfiguren vreemd door de prinsessen die de verveelde hadden die ook de hoeren van de Ruysdaelkade hebben, en door het wachten en het slenteren, het rondhangen, het massale en passieve vermaak.

twitter | facebook

... 26 januari 2015

... boekte een reis naar Disneyland. Mijn kinderen wilden daar graag een keer naartoe en laatst was ik zelf naar New York geweest en nu zeiden ze: Dan willen wij ook ergens heen, naar Disneyland dus. Ik boekte en zocht de kaart van Parijs erbij, haalde ID-kaarten voor de kinderen waar ze allebei een handtekening op zetten, hun voornaam. Ik kocht een goeie rugzak, printte de tickets, kreeg een mooi klein reisboekje over de stad, en op internet zocht ik de attracties op en liet die de kinderen zien. Kort voor vertrek haalde ik twaalf bakkersbolletjes en ham en kaas en ook heel veel koekjes en sap in pakjes. We pakten wat kleren bij elkaar, spullen om mee te kunnen spelen in de bus, boeken, tekenspullen, tablet, telefoons en opladers. Het moeilijkste was nog een goed boek te vinden dat ik mee kon nemen. Ik wilde eigenlijk geen werk mee dus ik zocht een thriller, een makkelijk leesboek. Toen we weg moesten naar de trein, heel vroeg die ochtend, had ik alles bij elkaar in een paar tassen, maar stond ik nog steeds voor de boekenkast.

twitter | facebook

... 23 januari 2015

... trok de rits van mijn jas kapot, net toen ik de stad in wilde gaan, en het was koud en dus wilde ik een nieuwe jas kopen. Ik trok een oude jas aan met daaronder een extra overhemd, anders was het echt te koud. Toen fietste ik naar mijn afspraak. Mijn handschoenen zijn kapot aan de vingers, maar ik wilde geen nieuwe handschoenen kopen. Na de afspraak ging ik naar een warenhuis. Alles was in de uitverkoop, dat kwam mooi uit. Ik paste een jack met een capuchon maar dat was het niet helemaal, en daarna een grijze jas die erg leek op de jas die ik had, en die zat goed, dus die wilde ik wel kopen, voor 59 euro. Dat is niet veel. Beneden in de hal trok ik mijn ouwe jasje uit en trok ik de nieuwe aan. Spullen overhevelen, de ouwe jas in mijn rugzak, en naar buiten. Ik keek in de winkelramen langs de Vijzelstraat of ik het wel was, daar op die fiets. Ik zag een man in een donkergrijze jas, het was even wennen. Toen ik bij school kwam om mijn kinderen op te halen zei mijn dochter meteen: Je hebt een nieuwe jas, en mijn zoon zei niks. Alleen toen ik iets had gezegd over de uitverkoop en dat alles nu goedkoop was mompelde hij: Ik dacht al, wat een lelijke jas. Die zal wel goedkoop zijn.

twitter | facebook