‘Er zijn vandaag zeven mensen vermoord in de stad.’ Dat was het eerste dat mijn Servische uitgever zei, in de auto op weg van het vliegveld naar de stad. Mijn uitgever was mee op reis, ze zei: ‘Welcome to Serbia.’ Een land ingeklemd tussen weet ik hoeveel andere landjes, zoals dat in mijn roman uitLees meer »

Ik zit in Belgrado, hoofdstad van Servië. De aanleiding is de Servische vertaling van De laatste ontsnapping. De Servische titel is: Balkanski Hudini. Het schijnt dat ‘ontsnapping’ in het Servisch alleen de betekenis heeft als ‘bevrijding’ of ‘vlucht’, dus eigenlijk de Alcatraz-betekenis van ontsnapping. In de roman ontsnapt de hoofdpersoon ook aan het leven watLees meer »

De avond voor Sinterklaas, in bed. Ik zeg: Koude voeten. Zij: Ja ik ook. Ik: Ik had het over die van jou. Tijdens het heerlijk avondje zaten we aan tafel. Opa en oma, de grootste kinderen, die kleine lag op zijn rug in het bedje dat als box dient. We hadden bedacht dat het etenLees meer »

Door een heldere koude stad naar de tv-studio. Ik heb in die buurt gewoond, een jaar of zeven. Het pand waar ik een kamer had, mijn tweede kamer in Amsterdam, was nu gestut. Over de gehele gevel dikke houten balken en een paar nog dikkere balken die schuin naar de straat liepen om het geheelLees meer »

Internet deed het niet. Rechts beneden een oranje driehoekje met een uitroepteken. Op mijn telefoon kon ik de storing traceren. ‘Er wordt voor u gewerkt,’ meldde de site van de internetprovider. Om twee minuten over zeven waren ze begonnen, er stond echter niet bij hoe lang dat zou duren. Wel kon ik mijn telefoonnummer doorgeven,Lees meer »

Dat stuk met de trein, ik heb het tientallen malen gereden, naar vastelaovend, naar enkel de stad, een paar weekenden op pad, en vanaf dat ik mijn meisje daar ontmoette werden de reizen nog frequenter, toen zaten er aan het einde van het jaar ruim vijfentwintig van die gele kaartjes in de schoenendoos, en nuLees meer »

Indrukwekkend werd het pleidooi van Jan Terlouw genoemd dat hij afgelopen week op televisie hield. Het was eerder kinderlijk naïef. De kern van het verhaal: het vertrouwen moet terug. Vertrouwen in de mensen onderling, en vertrouwen in de politiek. En vooral politici moeten dat doen, samen met de mensen. Terlouw (85) herinnerde de kijkers eraanLees meer »

Volgende pagina »