Ik...

... 27 juli 2014

... ging nog even wat drinken op het plein onder de bomen. Een beetje bijpraten. Het was leuk. Het verhaal van Hassan en de voetbal ging over tafel, de kinderen kwamen aan bod, mijn ziekte en de controles die alweer vijf jaar achter de rug zijn, en het verhaal van de jongen die we soms bij borrels zagen, die keer op het terras een eindje verder. Het was een verjaardag en de jarige had een rekening geopend bij de kroeg, tot een bepaald bedrag, en daar was hij al overheen en de ober had al geroepen dat de rekening gesloten was en dat er nu gewoon betaald moest worden, en die jongen had het niet door en bestelde nog maar eens een dure whisky en voor de anderen aan zijn tafeltje ook flink wat bier en wijn en rosé, en een meisje van de bediening zette de hele tafel vol en gaf hem een bonnetje, ik geloof dat het wel dertig gulden was in die tijd, en toen begon hij me toch te schreeuwen en te schelden dat het belachelijk was en dat ze niks gezegd hadden en dat hij niet zou betalen. Heel stellig en brutaal. Iedereen mocht betalen, hij niet. Het was treurig en tekenend voor hem en voor een paar andere gasten die nooit wilden betalen, die teerden op een jarige. Gefeliciteerd zei hij eerder die avond, met een grijns. Nu begreep iedereen die grijns. Proost, zei hij ook. Hij schijnt nu een goeie baan te hebben. Werkt over de hele wereld. Ik zag hem nog een keer in Artis. Hij schreeuwde hij hysterisch tegen de schildpadden. Hij schreeuwde net zo lang tot hij zijn jaarkaart eruit had.

twitter | facebook

... 26 juli 2014

... zat achterin de boot en mijn zoon zat voorin, en iedere keer als er een stroomversnelling kwam kondigde hij die aan en riep hij naar de andere boot. Hier hier je moet langs die kant dit wordt leuk. Hij was zo enthousiast, en dat was soms minder die week. Het verschil viel op, het verschil is mooi. We voeren langs rotswanden, langs weilanden, langs koeien die een stuk boven ons stonden aan de rand va het gras in de buitenbocht van de rivier, een weiland dat steeds kleiner wordt. Aan de andere kant komt er grond bij, in de buitenbocht slijt de rivier het land af. Mijn zoon begreep het, mijn dochter, in de andere boor, zei: Waar heb je het over ik snap er niks van kijk daar een eend. Ook zij sprak de woorden snel achter elkaar uit, zonder pauze. We kwamen vast te zitten op dikke keien en ik stapte uit de kano om hem vooruit te trekken. mijn zoon dreef weg en kon een tak van een boom vastpakken. Ik duwde de andere boot los en toen liep ik op mijn blote voeten terug naar de boot, stapte ik in en peddelden we verder. Dat was zwaar, zei mijn zoon. Ik kreeg een zere rug en zere schouders en we hadden gekozen voor de kortste afstand, zeven kilometer. Gelukkig. Bij een bord van het verhuurbedrijf meerden we aan.

twitter | facebook

... 19 juli 2014

... heb zin om in een kano te zitten. Het was zo warm, ik heb zin in dat riviertje, met zacht stromend water. Ik was bij de vierdaagse. Niet om te lopen, om te kijken en de lopers te steunen, die hadden het heel zwaar vooral op de laatste dag, in de brandende zon. Het is heel mooi de prestaties van anderen te zien en je klein te voelen. Lopen is niks voor mij, dat weet iedereen, ik doe liever een balsport. Toch is het een enorme prestatie veertig kilometer te wandelen, vier dagen lang. Heel veel mensen doen dat en lukt het, vierhonderd maal zo veel mensen doen het niet en zal het ook niet lukken. De deelnemers mogen heel trots op hun kruisje. In de trein op de terugweg was het druk en er was vertraging en het boek dat ik lees kon me geen afleiding geven, ik wachtte maar tot ik terug in Amsterdam was, en daar bleek er iets mis met het in- en uitchecken met die stomme kaart, dat zal nog wel veel vaker gebeuren. Ik doe dat nu een tijdje en heb ook ontdekt hoe je claims kunt indienen, dat heb ik al een heleboel keer gedaan en het eerste tientje retour is al binnen. Ik ga kano varen binnenkort en ook wandelen, maar dan kleine stukjes. Door graanvelden, over zandpaadjes, hooggelegen weides met houten hekken, uitrusten bij hooischuren of aan het kabbelende water.

twitter | facebook

... 18 juli 2014

... heb dit jaar nog amper iets van de Tour de France gezien, op een paar keer de finish na en wat praatprogramma laat op de avond, als er verder niks op tv was en ik geen zin meer had om te lezen. En ik zag wat interviews met renners op de site van de NOS. Verbazingwekkend is ieder jaar weer het woordgebruik van de renners. Ik had moraal, zeggen ze. Ik had niet alleen goeie benen, de ploeg sleepte me erdoor. En er volgt geen enkele tegenvraag. Er was deze week dopingnieuws. Twee oud-renners bekenden doping te hebben gebruikt, zestien jaar geleden. Toen hadden ze ook moraal. Ook was er nieuws over een Rus die de Giro won, niemand wist iets van zijn dopinggebruik, ze wisten alleen dat hij erg veel moraal had toen hij die grote ronde won. Er wordt nu door een ploeg in lelijke shirts uit Kazachstan heel hard gereden over de kasseien van Parijs – Roubaix en ook die renners, die nooit eerder dat terrein aankonden en nu opeens met vier jongens vooraan reden, en nog steeds vooraan rijden, die moeten wel bijzonder veel moraal hebben. Ik hoor een verslaggever zeggen dat het gemiddelde van de etappe van die dag op ruim 42 kilometer per uur ligt. Waarom zegt die verslaggever er dan niet bij dat ze twee kilometer per uur harder rijden dan in de epo-Tour van 1998 en ook harder dan in de jaren van Armstrong? Dat zou een helder kader geven. De renners zijn nu namelijk schoon en ze hebben meer moraal. Flink wat favorieten voor het klassement zijn dit jaar al uitgevallen. Opvallend. Vroeger reden de toppers gewoon de Tour uit en vielen de mindere renners uit. Oorzaken: valpartijen, die de moraal knakten. Niemand vraagt aan Sky hoe het toch kan dan een renner die twee jaar terug iedereen naar huis reed met heel veel moraal nu niks meer presteert en hoe het kan dat ook zijn opvolger die vorig jaar won nu al naar huis is. Dat duidt op verkeerde preparatie. Maar nee, ze hadden niet de juiste moraal. Eergister reed een jonge kanshebber ruim een half uur achterop. Hij was niet verkeerd geprepareerd, hij had een geknakte moraal. In feite begrijpt iedereen het wielrennen. Het is heel mooi om naar te kijken, het is heel zwaar, het gaat heel hard, maar de onzin die ze me verkopen weerhoudt mij ervan te kijken, vandaar dat ik het een klein beetje volg en me heel soms druk maak over wat er gebeurt, want over een jaar of vijftien, als deze renners netjes hun pensioen bij elkaar gefietst hebben dan blijkt opeens hoe het zit, en dan rijden er weer nieuwe renners rond die gevangen zitten tussen professionaliteit en eerlijkheid, en dat eerste wint altijd.

twitter | facebook

... 17 juli 2014

... heb nu ruim veertien maanden niet gerookt. Nergens last van, behalve heel soms op momenten dat ik net een kroeg uit stap en er iemand buiten staat te roken in de koelte van de avond, of op een bankje in het park, in de schaduw van een boom. Roken gekoppeld aan verkoeling en rust, dat was de verslaving. Niet het gestress op perrons bij een smerige rookpaal, achter een theater bij de goedereningang, voor het hek bij de veerboot of op vliegvelden, in kleine ruimtes met glazen wanden. Ik ben wel aangekomen, dat moet er de komende weken weer af, laat ik zeggen in de maand augustus, dan kan ik weer vlot over de velden rennen als in september het seizoen weer begint. Ik mis ook het geluid van een metalen asbak die op een tafeltje gezet wordt, iets te hard, een kleine stuit, en dan dat rondjes draaien, nerveus en toch rustig, tot hij stil staat, iets uit het midden. In de trein ruik je het, als iemand gerookt heeft. Ik was laatst in een kroeg waar ik heel lang niet geweest was en waar ik al kwam toen het gros van het publiek dat er nu komt nog niet geboren was. Ik dacht bij mezelf: 1992. Ik schrok er zelf van, dat is heel erg lang geleden.

twitter | facebook

... 16 juli 2014

... moest denken aan de beer in Artis toen ik mijn zoon rondjes zag lopen over de armleuningen van de nieuwe stoel, de rugleuning van de bank en het kleine tafeltje want de bruine beer, of misschien was het een brilbeer of een ringbeer, maakte laatst steeds hetzelfde rondje over de stenen randen van de vijver, eerst langs de achterkant, drie bochtjes om, en dan over de voorste rand helemaal tot de hoek waar hij zich omdraaide, een paar passen terug deed, zich weer omdraaide om daarna hetzelfde rondje te maken. De beer had een hapering in zijn rondje, mijn zoon had dat ook, als hij bij het tafeltje kwam. Dat was de moeilijkste plek. Later in het skatepark namen we allebei een doel en schoten we zo hard mogelijk op elkaar. Dit is de laatste die je maakt, zei ik tegen hem, en niet lang daarna schoot hij de bal heel hard in de hoek en lachte hij zacht, voor zichzelf. Ik had het warm. Eerst motregende het, al snel werd het droog, ik ging even op een bankje zitten en keek naar de jongens met de skateboards. Op en onder het bankje lagen drie muntjes. Mijn dochter vroeg of ze die muntjes mee mocht nemen. Dat mocht wel. Drie muntjes. Dan heb ik nu zeventien cent, zei ze.

twitter | facebook

... 15 juli 2014

... dronk koffie bij de geitenboerderij. De meeste geiten liepen in de wei. Mijn kinderen dronken cola en chocomel. Mijn zoon wilde appeltaart, dat wil hij overal, in Artis, in speeltuinen, in pretparken, maar ik had gevulde koeken mee met appelvulling en dat had ik hem al gezegd dus nu hoefde ik niks te zeggen, en hij probeerde voorbij de kassa zijn flesje cola open te maken, en dat lukte. Bij de speeleilanden maakten ze een rondje over de houten vlonders, de touwbrug, de kabelbaan, en de hindernisbaan door het water die er vorig jaar geloof ik nog niet was. Op de terugweg zag ik een reiger in de waterkant staan en we fietsten er vlak langs en ik dacht dat hij zou blijven zitten maar hij vloog toch weg, de Bosbaan over, onder de draden door met daarop de afstanden tot de finish. Weer terug in de stad gooide ik mijn tas thuis en gingen we nog even voetballen bij het monument, waar mijn dochter zwom in de vijver met de fontein en waar geen kak op het gras ligt, gras dat eigenlijk gemaaid moet worden. De jongen van de hoek liep op de stoep. Hij had een pet op. Met zijn vriend die veel kleiner is drukt hij alle bellen van de straat in en dan gaan ze achter auto’s zitten. Nu zei hij alleen maar hallo en maakte hij een een-tweetje met mijn zoon die in een rechte lijn over de stoep probeerde te dribbelen.

twitter | facebook