Ik...

... 3 maart 2015

... reed over de wc-deur heen van café de Regenboog, hij lag op straat, een bruine deur met Heeren erop, plat op de stoep bij het grofvuil, de zakken en de andere rommel waren al weg. Ik zag dat de kroeg helemaal leeg was, ze hadden de deur er gewoon uit gesloopt en weggegooid, de bar ook en alle tafels en stoelen ook verdwenen, volgens mij lag er een mooie vloer in de kroeg, ook weg. Er verandert veel in de horeca in deze buurt, ouderwetse kroegen verdwijnen, er komen geen klanten meer, de mensen willen koffiehuizen met heel veel soorten koffiebonen en wifi en perfect opgeschuimde melk, dat hadden ze bij de Regenboog niet. Daar hadden ze simpele filterkoffie. Ik fietste naar het volgende kruispunt, moest daar heel veel wachten, voor een andere kroeg die nog wel bestaat maar waar een caféstoel buiten op de stoep stond, ook tussen het vuil, en toen ik goed keek zag ik dat het een witte stoel was die lang buiten had gestaan, in de regen, het hout van de zitting was helemaal bobbelig, en in het café stonden alle tafels en stoelen er nog en er was iemand aan het vegen. Ik had zin om ergens aan een bar te zitten, met een mooi muziekje en mensen die niks zeggen.

twitter | facebook

... 2 maart 2015

... schreef een verhaal over een blinde en de trein:

Peter staat in de hal te wachten, bij de roltrap naar perron 5b en 7b. Waar is toch perron zes? vraagt hij zich af. Ergens tussen die twee sporen? Onder het perron? Het is een raadsel.

Hij heeft een beker koffie gekocht, het dekseltje heeft hij in de prullenbak gegooid, nu kijkt hij naar de mensen die door de brede gang lopen, soms wel acht rijen dik, en drinkt langzaam. Hij ziet een man in een hele wijde broek, een meisje met een blauwe jas en blauw haar, precies hetzelfde blauw, en een vrouw met een klein hondje.

Hij is veel te vroeg. Hij drinkt de koffie en leunt tegen de houten wand die hier al een paar maanden staat, achter de wand werken ze aan het nieuwe station. Eerst zaten er kijkgaten, dan kon je volgen wat er achter de wand gebeurde, maar die gaten zijn er niet meer.

Peter kijkt naar de mensen die voorbij lopen en iets eten. Een kroket, een broodje nog half in een papieren zakje, een zak friet, broodjes van thuis meegenomen, een appel, nog een keer friet maar dan in een kartonnen bakje. Op de monitoren verspringen de treinen en de vertrektijden, soms doemt een blauwe balk op, dat vindt hij het spannendst. Een trein heeft een kwartier vertraging. Ook kijkt hij steeds naar de klok. Lees verder.

twitter | facebook

... 1 maart 2015

... maakte soep. eerst wilde ik een blik erwtensoep kopen, en voor de kinderen een andere soep, maar dat deed ik niet. Ik wilde zelf soep maken. Ik had wortels gehaald, en bleekselderij, prei, uien, een knolselderij, boullionblokjes, kip, en thuis had ik nog tomatenpulp en laurier en andere kruiden, bloem, boter, peterselie, een klein blikje tomatenpuree voor wat extra kleur. Ik deed alle groenten in een grote pan en liet het stoven met de boter, zachtjes. Daarna de bloem er even bij en dan de boullion erop en de gezeefde tomaten. Er zaten nog verder geen kruiden in maar het rook al lekker. Zout hoefde er niet bij, wel peper en basilicum, oregano, een paar druppels worcecster. Ik wilde alles pueren met de staafmixer en er dan nog kip, peterselie en een handje rijst bij doen. Zo’n staafmixer is geweldig. Met veel geweld alles fijn hakken. Ik had een klein stukje kipfilet gehaald en liet het alleen meekoken, dat was voldoende. Over de rijst twijfelde ik, de soep was al stevig zat, maar toch geeft het even een goeie beet. In veel kookprogramma’s noemen ze dat een bite, maar dat vind ik stom. Peterselie heb ik altijd in huis, het brengt een beetje smaak maar ziet er vooral mooi uit, dat groen op die rooie soep. Toen was het klaar en konden we gaan eten.

twitter | facebook

... 28 februari 2015

... had een tas geld in mijn rugtas en een envelop met briefgeld in de binnenzak van mijn jas, en samen met mijn zoon ging ik naar de bank. Ik zeg hem al maanden dat hij zijn spaargeld dat hij thuis in een bak heeft zitten op de bank moet zetten, dan kan hij zijn bakpas meenemen en iets kopen als hij dat wil en dan hoeft hij niet geld uit die bak te halen en krijgt hij rente bovendien. Drie euro per jaar al snel. De dag ervoor had hij me de zak meegegeven. Heel veel muntjes zaten erin. Vijfenzeventig euro aan briefgeld. Bij de bank bekeken we de machine. De klep ging niet open, je bleek eerst het pasje te moeten invoeren. Toen wees het zich vanzelf. De klep ging open en mijn zoon keerde de tas om boven de opening, het ding ratelde. Het duurde heel lang. Het was alsof er een dubbeltje vast zat, zoiets. Toen verscheen er op het scherm dat het geld werd geteld. Dat begrepen we al. Er zat bijna veertig euro aan kleingeld in de tas. De vijfenzeventig euro aan briefjes gaven we af aan de balie. Thuis bleek er net die dag een afschrift van de bank bij de post te zitten. Hij had geld terug gekregen na de aankoop van zijn mobiele telefoon en het tientje dat hij van opa en oma had gekregen had ik op zijn rekening gezet, gewoon overgemaakt en het tientje in mijn portemonnee gedaan. Mijn zoon voelde zich heel rijk.

twitter | facebook

... 27 februari 2015

... fietste met mijn zoon mee naar het zwembad. Hij wist de weg zelf wel maar hij wist niet precies hoe hij van het zwembad later die middag naar mijn huis moest fietsen, dus dat liet ik hem zien. Deze straat uit, zei ik, en dan om de RAI heen met een grote boog en dan kom je vanzelf op de kade, en die ken je wel. Hij begreep het. We wachtten buiten op zijn vrienden maar die jongens waren al in het zwembad. Ze spreken dat heel vaag af. Bij het zwembad, half één. En dan is er niemand of gaan ze gewoon naar binnen zonder iets te zeggen. Ik begrijp niet hoe dat gaat maar ik maak me er inmiddels niet druk meer om, ik zeg alleen dat ik dingen iets duidelijker afspreek en dat ik niet ergens sta te wachten, zonder iets te weten. Er stond een rij bij de kassa, het was vakantie. Half vijf thuis, zei ik, dan gaan we door naar iets anders. Met mijn dochter fietste ik terug en we haalden boodschappen. We kregen er een moestuintje bij. Zeven hebben we er nu. Rucola, prei, sla, tijm. Tegen de vrouw van de kassa zei ik dat we een hectare grond gekocht hebben achter Vinkeveen, om al die planten kwijt te kunnen. Toen gingen we naar huis en precies om half vijf kwam mijn zoon thuis van het zwemmen, dat vind ik heel tof, dat hij dat zo netjes doet. Ik zette de tv voor de aan en ging naar de boekpresentatie van Alex Boogers, in Bos en Lommer. Zijn nieuwe boek is heel dik. Ik kreeg het mee en omdat het regende stopte ik het in mijn overhemd. Ik verheugde me op de fiets al op het te gaan lezen, en nu lees ik het.

twitter | facebook

... 26 februari 2015

... ging op deze stralende dag terug, door een landschap dat opdroogde in de zon, de weilanden nog zwaar, de geulen vol water, de lucht blauw boven me en de schaduw van de trein naast me in de berm. Ik schreef een inleiding van een bundel, ik schreef een slot van een artikel, ik schreef over de reis zelf. Ik had mijn telefoon in mijn binnenzak, er kwam een bericht. Ik zag een gele kraan, heel hoog, en twee kranen op rupsbanden die blauw waren en veel kleiner, ze schoven grond naar een betonnen bak toe. In een dorp reed een lesauto heel langzaam door een lege straat, behoedzaam. Er was geen gevaar maar het voorzichtige rijden suggereerde gevaar. Eerst zat er een man naast me die ik vaker had gezien, ik neem vaker de trein om deze tijd. Hij heeft een snor en hij las ook nu de krant. Na een tijdje ging hij ergens anders zitten. Ik was alleen en een keek naar buiten en dacht aan de dagen die geweest waren, het was heel mooi. Er was heel veel gebeurd en toch was het ook rustig, de perfecte combinatie, niks staat stil, het gevoel zeker ook niet, maar de basis is heel stabiel, en toen ik op de andere trein stapte kwam er een Marokkaanse moeder voor me zitten en haar zoontje en dochtertje zaten op de andere bank naast haar, ze klapten de tafeltjes uit en er kwamen kleurplaten uit de tas en het jongetje van amper vier zong steeds: Jolene, Jolene, Jolene, Jolene.

twitter | facebook

... 25 februari 2015

... haalde de broodtrommel uit mijn dochters tas en de flesjes voor sap en de papiertjes en andere rommel die ze verzamelt en meeneemt, en onderin de tas zaten caviakeutels, dus ik vroeg haar: Wat is dit nou weer?

Ze zei: De cavia moest mee.

Dat begrijp ik, zei ik, maar toch niet in je schooltas.

Ze keek me aan zoals ze vaak kijkt, ze zei sorry door niks te zeggen maar ook zei ze niks want ze kon er niks aan doen, het leek haar een goed idee de cavia gewoon in haar tas mee te nemen naar opa en oma, in de vakantie.

Ik zei: Dat is vies. Dat weet je toch wel. Wie moet die tas nu schoonmaken?

Dat wist ze wel. Ze wist dat ik dat zou doen en dat ik dan de spullen voor school erin zou doen, maar ze wist ook dat ik helemaal geen zin had om die tas schoon te maken, en dat liet ik merken ook. Ze wist ook dat ik niet lang boos zou zijn.

We gingen naar school met een schone tas, daarin brood, fruit, sap. Onderweg vroeg ik haar of ze het goed gehad hadden, de cavia en zij, bij opa en oma.

Ja, zei ze. De cavia kon in het gras zitten, in de tuin.

En nu? vroeg ik. Is de cavia nu weer veilig terug bij jullie? Ze heeft bij haar moeder een caviahok.

Ja, zei ze, maar daar is geen gras, alleen stro.

twitter | facebook