Ik...

... 19 juli 2014

... heb zin om in een kano te zitten. Het was zo warm, ik heb zin in dat riviertje, met zacht stromend water. Ik was bij de vierdaagse. Niet om te lopen, om te kijken en de lopers te steunen, die hadden het heel zwaar vooral op de laatste dag, in de brandende zon. Het is heel mooi de prestaties van anderen te zien en je klein te voelen. Lopen is niks voor mij, dat weet iedereen, ik doe liever een balsport. Toch is het een enorme prestatie veertig kilometer te wandelen, vier dagen lang. Heel veel mensen doen dat en lukt het, vierhonderd maal zo veel mensen doen het niet en zal het ook niet lukken. De deelnemers mogen heel trots op hun kruisje. In de trein op de terugweg was het druk en er was vertraging en het boek dat ik lees kon me geen afleiding geven, ik wachtte maar tot ik terug in Amsterdam was, en daar bleek er iets mis met het in- en uitchecken met die stomme kaart, dat zal nog wel veel vaker gebeuren. Ik doe dat nu een tijdje en heb ook ontdekt hoe je claims kunt indienen, dat heb ik al een heleboel keer gedaan en het eerste tientje retour is al binnen. Ik ga kano varen binnenkort en ook wandelen, maar dan kleine stukjes. Door graanvelden, over zandpaadjes, hooggelegen weides met houten hekken, uitrusten bij hooischuren of aan het kabbelende water.

twitter | facebook

... 18 juli 2014

... heb dit jaar nog amper iets van de Tour de France gezien, op een paar keer de finish na en wat praatprogramma laat op de avond, als er verder niks op tv was en ik geen zin meer had om te lezen. En ik zag wat interviews met renners op de site van de NOS. Verbazingwekkend is ieder jaar weer het woordgebruik van de renners. Ik had moraal, zeggen ze. Ik had niet alleen goeie benen, de ploeg sleepte me erdoor. En er volgt geen enkele tegenvraag. Er was deze week dopingnieuws. Twee oud-renners bekenden doping te hebben gebruikt, zestien jaar geleden. Toen hadden ze ook moraal. Ook was er nieuws over een Rus die de Giro won, niemand wist iets van zijn dopinggebruik, ze wisten alleen dat hij erg veel moraal had toen hij die grote ronde won. Er wordt nu door een ploeg in lelijke shirts uit Kazachstan heel hard gereden over de kasseien van Parijs Roubaix en ook die renners, die nooit eerder dat terrein aankonden en nu opeens met vier jongens vooraan reden, en nog steeds vooraan rijden, die moeten wel bijzonder veel moraal hebben. Ik hoor een verslaggever zeggen dat het gemiddelde van de etappe van die dag op ruim 42 kilometer per uur ligt. Waarom zegt die verslaggever er dan niet bij dat ze twee kilometer per uur harder rijden dan in de epo-Tour van 1998 en ook harder dan in de jaren van Armstrong? Dat zou een helder kader geven. De renners zijn nu namelijk schoon en ze hebben meer moraal. Flink wat favorieten voor het klassement zijn dit jaar al uitgevallen. Opvallend. Vroeger reden de toppers gewoon de Tour uit en vielen de mindere renners uit. Oorzaken: valpartijen, die de moraal knakten. Niemand vraagt aan Sky hoe het toch kan dan een renner die twee jaar terug iedereen naar huis reed met heel veel moraal nu niks meer presteert en hoe het kan dat ook zijn opvolger die vorig jaar won nu al naar huis is. Dat duidt op verkeerde preparatie. Maar nee, ze hadden niet de juiste moraal. Eergister reed een jonge kanshebber ruim een half uur achterop. Hij was niet verkeerd geprepareerd, hij had een geknakte moraal. In feite begrijpt iedereen het wielrennen. Het is heel mooi om naar te kijken, het is heel zwaar, het gaat heel hard, maar de onzin die ze me verkopen weerhoudt mij ervan te kijken, vandaar dat ik het een klein beetje volg en me heel soms druk maak over wat er gebeurt, want over een jaar of vijftien, als deze renners netjes hun pensioen bij elkaar gefietst hebben dan blijkt opeens hoe het zit, en dan rijden er weer nieuwe renners rond die gevangen zitten tussen professionaliteit en eerlijkheid, en dat eerste wint altijd.

twitter | facebook

... 17 juli 2014

... heb nu ruim veertien maanden niet gerookt. Nergens last van, behalve heel soms op momenten dat ik net een kroeg uit stap en er iemand buiten staat te roken in de koelte van de avond, of op een bankje in het park, in de schaduw van een boom. Roken gekoppeld aan verkoeling en rust, dat was de verslaving. Niet het gestress op perrons bij een smerige rookpaal, achter een theater bij de goedereningang, voor het hek bij de veerboot of op vliegvelden, in kleine ruimtes met glazen wanden. Ik ben wel aangekomen, dat moet er de komende weken weer af, laat ik zeggen in de maand augustus, dan kan ik weer vlot over de velden rennen als in september het seizoen weer begint. Ik mis ook het geluid van een metalen asbak die op een tafeltje gezet wordt, iets te hard, een kleine stuit, en dan dat rondjes draaien, nerveus en toch rustig, tot hij stil staat, iets uit het midden. In de trein ruik je het, als iemand gerookt heeft. Ik was laatst in een kroeg waar ik heel lang niet geweest was en waar ik al kwam toen het gros van het publiek dat er nu komt nog niet geboren was. Ik dacht bij mezelf: 1992. Ik schrok er zelf van, dat is heel erg lang geleden.

twitter | facebook

... 16 juli 2014

... moest denken aan de beer in Artis toen ik mijn zoon rondjes zag lopen over de armleuningen van de nieuwe stoel, de rugleuning van de bank en het kleine tafeltje want de bruine beer, of misschien was het een brilbeer of een ringbeer, maakte laatst steeds hetzelfde rondje over de stenen randen van de vijver, eerst langs de achterkant, drie bochtjes om, en dan over de voorste rand helemaal tot de hoek waar hij zich omdraaide, een paar passen terug deed, zich weer omdraaide om daarna hetzelfde rondje te maken. De beer had een hapering in zijn rondje, mijn zoon had dat ook, als hij bij het tafeltje kwam. Dat was de moeilijkste plek. Later in het skatepark namen we allebei een doel en schoten we zo hard mogelijk op elkaar. Dit is de laatste die je maakt, zei ik tegen hem, en niet lang daarna schoot hij de bal heel hard in de hoek en lachte hij zacht, voor zichzelf. Ik had het warm. Eerst motregende het, al snel werd het droog, ik ging even op een bankje zitten en keek naar de jongens met de skateboards. Op en onder het bankje lagen drie muntjes. Mijn dochter vroeg of ze die muntjes mee mocht nemen. Dat mocht wel. Drie muntjes. Dan heb ik nu zeventien cent, zei ze.

twitter | facebook

... 15 juli 2014

... dronk koffie bij de geitenboerderij. De meeste geiten liepen in de wei. Mijn kinderen dronken cola en chocomel. Mijn zoon wilde appeltaart, dat wil hij overal, in Artis, in speeltuinen, in pretparken, maar ik had gevulde koeken mee met appelvulling en dat had ik hem al gezegd dus nu hoefde ik niks te zeggen, en hij probeerde voorbij de kassa zijn flesje cola open te maken, en dat lukte. Bij de speeleilanden maakten ze een rondje over de houten vlonders, de touwbrug, de kabelbaan, en de hindernisbaan door het water die er vorig jaar geloof ik nog niet was. Op de terugweg zag ik een reiger in de waterkant staan en we fietsten er vlak langs en ik dacht dat hij zou blijven zitten maar hij vloog toch weg, de Bosbaan over, onder de draden door met daarop de afstanden tot de finish. Weer terug in de stad gooide ik mijn tas thuis en gingen we nog even voetballen bij het monument, waar mijn dochter zwom in de vijver met de fontein en waar geen kak op het gras ligt, gras dat eigenlijk gemaaid moet worden. De jongen van de hoek liep op de stoep. Hij had een pet op. Met zijn vriend die veel kleiner is drukt hij alle bellen van de straat in en dan gaan ze achter autos zitten. Nu zei hij alleen maar hallo en maakte hij een een-tweetje met mijn zoon die in een rechte lijn over de stoep probeerde te dribbelen.

twitter | facebook

... 14 juli 2014

... reed langs een aalscholver. Hij zat op een paaltje aan de waterkant een stuk onder het spoor. Ik zag ook een wei met kleine paardjes en ik vond het jammer dat de trein daar hard langs reed want ik wil schrijven over paarden en nu had ik geen tijd ze rustig te bekijken. Ik moet steeds denken aan het weekend in april toen er een paard was dat in de nacht een veulentje kreeg. Het kleintje lag in het hooi tegen de wand van het hok. Het had hele lange poten en het sliep de hele dag. Ik keek heel lang naar dat veulen en de moeder, vooral naar de grote koppen van de dieren die je hoofden moet noemen. Er gaat van alles in om en daarom misschien wel niets. De trein reed langs heel veel groene weitjes en weitjes met bloemen. Op het stuk tussen Den Bosch en Utrecht is het net alsof er iedere keer andere weitjes zijn, alsof het daar steeds verandert want ik herken heel vaak de omgeving niet, ook niet de plek waar die aalscholver zat. Vandaag is het begin van de tweede week van de vakantie en zijn mijn kinderen er, we eten rustig brood en gaan straks naar buiten. In het Amsterdamse Bos is een geitenboerderij. Daar zijn misschien ook wel paardjes. Daar wil ik wel even gaan kijken.

twitter | facebook

... 13 juli 2014

... had een heel mooi plekje in een dubbeldekker en ik ontdekte een klepje achter mijn stoel dat open kon en waar een stopcontact achter zat. Een stopcontact! In een Nederlandse trein. In Duitsland had ik dat al vaker gezien en ik wist dat ze in Nederlandse treinen ook moesten zijn, maar ik wist niet waar. Boven in de dubbeldekker dus, achter de stoel net naast de deur. Eerst zat ik op de bank er schuin tegenover en toen zag ik dat klepje en ik moest me bukken om goed te kunnen kijken en toen zag ik toch echt een stopcontact en ik pakte het snoertje van mijn telefoon om te zien of er stroom op stond en dat was zo. Ik kon mijn telefoon opladen en als ik een laptop bij me had gehad, dan had ik die ook op kunnen laden. Het was maar een stopcontact en als het druk is in de trein dan kan dus maar n persoon zijn spullen opladen dus eigenlijk zou het veel verstandiger zijn hier helemaal niks over te zeggen en alleen die stopcontacten te gebruiken als de trein vrijwel leeg is en niemand anders het ziet, zoals vanmiddag toen ik daar op mijn knien op de vloer van de dubbeldekker zat.

twitter | facebook