Ik...

... 21 oktober 2014

... had me verslapen, gewoon de wekker uitgezet bij de eerste toon, en geen snooze en niet meer wakker geworden voor half negen. Kinderen te laat op school. Vooral mijn zoon vindt dat niet leuk. Hij zei: Kunnen we niet gewoon na de pauze gaan? Maar dat vond ik overdreven. Sorry zeggen tegen de juf en gaan zitten en beginnen. Op de terugweg ging ik een klok halen bij de Action. Geen nieuwe wekker maar een klok. De oude keukenklok hangt bij mijn zoon op zijn kamer want ik had voor hem eerder al een nieuwe klok gekocht maar die tikte te hard, hij kon er niet van slapen, dus de oude klok uit de keuken ging naar boven en de tikklok aan de keukenmuur, en die ging al snel kapot. Vandaar. Er moest een nieuwe klok komen want om te zien hoe laat het is kijken we steeds naar die lege plek aan de keukenmuur. Wonderlijk dat ze voor drie en een halve euro een klok kunnen maken, in een doos kunnen stoppen, er een vlot printje op kunnen laten zetten. Op de Stadionweg was de lucht boven de huizen blauw en toch regende het, ik zat precies onder een langerekte grijze wolk. Ik kwam thuis en haalde de klok uit de plasticzak en uit de doos. Het glas was beslagen. Ik droogde het glas, liet de klok even wennen aan de binnentemperatuur. Ik deed er een batterij in, die had ik nog uit de vorige klok gehaald, die met de vuilnis mee was. Het mooie was, ik hoefde de klok niet goed te zetten. De tijd die op de klok steeds al aangegeven was, daar was ik nu precies aangekomen, na het verslapen en het bezoek aan de Action en de regen onderweg. Ik hing de klok aan de spijker. Tik tak tik tak.

twitter | facebook

... 20 oktober 2014

... ging nog even naar de marathon kijken, bij de molen. De laatste lopers kwamen voorbij. De bezemwagen. de allerlaatste. De wagen die de hekken ophaalt. Na die wagen gingen we de kroeg in aan de overkant. het was een mooie dag, voor de mensen die bij de wedstrijd stonden, voor ons in Nemo, voor de lopers, voor de mensen in de bar. Mijn zoon was er bij. In de voetbalkantine zat hij bij me op een kruk en dachten twee dames dat hij zich verveelde en dat we naar huis moesten gaan. Dat kan ik heel goed zelf met hem afspreken dus het was een vervelend gesprek, vooral omdat mij niks gezegd werd maar ze eerst die jongen vertelden dat hij misschien liever naar huis wilde. Je ziet het vaker, volwassenen die beter voelen wat kinderen voelen dan de kinderen zelf, buiten allerlei afspraken om. De dag erop wilde mijn zoon ook naar huis, hij wilde naar zijn tablet om een spelletje te spelen, en zo na de marathon had hij aan die tafel in het café niks te doen, buiten pinda’s eten en cola drinken. Ik zei hem dat we nog iets voor het eten moesten verzinnen en dat we toch al bijna naar huis moesten want zijn zusje kwam terug van het logeren, en toen was het allemaal goed, ook toen ik niet veel later rijst met curry maakte van restjes groente, rundvleesreepjes en kokosmelk.

twitter | facebook

... 19 oktober 2014

... kwam terug uit Almere waar de plaatselijke voetbalclub het nodig vond om het tweede elftal, waar wij tegen moesten spelen, te vervangen door het eerste elftal dat vrij was dit weekend, en dat goed meedraait in de tweede klasse bij Argon, Elinkwijk en Aalsmeer, allemaal goeie clubs, en we hadden dus een pak slaag gekregen maar konden er wel om lachen want het was natuurlijk triest dat deze club het nodig vond om volledig afgetrainde jongens van een jaar of achttien, negentien, twintig, het veld in te sturen tegen elf oudjes uit Amsterdam die al moeite hebben in de derde reserve klasse, dus toen we bij onze kantine kwamen zei niemand iets over de uitslag, we hadden alleen op de app gezet dat een van ons vlak voor tijd scoorde, yeah, en toen ben ik met mijn zoon een biertje gaan drinken, hij cola, met de veteranen van onze club die iedere zaterdag trainen als ze geen wedstrijd hebben, die verliezen kennen en die winnen kennen, en er kwam een man bij zitten met een grote Australische hoed op en ik zei dat er kangarookeutels op de rand lagen en een ander zei dat hij volgende week in de basis staat als hij nog geen honderd is, en dat was hij nog niet, en op de weg van Almere naar Amsterdam zag ik boven een van de ogen van het klaverblad een buizerd rondjes cirkelen, op zijn gemak, ook op jacht, maar dan eerlijk.

twitter | facebook

... 18 oktober 2014

... draaide na de brug de Vliegtuigstraat in. Alle parkeerplaatsen waren leeg, onder de populieren. Bij de volgende hoek was een slagboom en aan iedere kant van de slagboom stonden een paar mensen, ze speelden voetvolley, met een lekke bal. Ik zette mijn fiets tegen de muur van de Praxis en had weer het gevoel dat ik mijn fiets hier niet op slot hoef te zetten, dat heb ik altijd in deze buurt met bedrijven en loodsen, ergens is de buurt dreigend maar ook dorps, je denkt dat criminelen hier afspreken én dat je fiets niet op slot hoeft. Een van mijn favoriete buurten van de stad, ook als ik niet naar de Praxis hoef kom ik hier graag.

Ik kocht een lamp voor in de badkamer, niet voor mezelf maar voor de benedenbuurvrouw. Ze kan de deur moeilijk uit en haar lamp was stuk. Ik zocht een ouderwetse bol maar die maken ze niet meer, dus kocht ik een ander type. Ook kocht ik lampen.

Op de terugweg was de brug opengeschoven. Ik nam de volgende brug, vlak voor de Schinkelbrug en de snelweg, onder het viaduct stonden heel vaal auto geparkeerd, zou het daar gratis zijn? Er kwam een duwbak aan met daarachter een bootje dat Zeehond heette. De toppen van de populieren waaiden heen en weer boven de woonboten.

Verderop stonden werkbusjes, eentje met een aanhanger waar een kraan opgereden werd. Niek Konijn was de naam van de aannemer.

De dag ervoor had ik een man met een baard op tv horen vertellen dat je soms een andere route moet nemen, dus bij de Rietveldacademie ging ik rechtdoor, langs nieuwbouw, langs de vrije school, het was nog steeds vakantie. Ik kwam bij de Dirk Schäferstraat, die kreeg een nieuw riool. Ik kon over de stoep fietsen langs de middelbare school waar mijn zoon volgend jaar waarschijnlijk naar toe gaat. Op de brug met de blauwe leuningen zat een man te vissen.

De brug komt precies uit op mijn straat en met de plafondlamp aan mijn stuur peddelde ik naar huis, het was een zonnige herfstdag en toen ik de deur uit ging was ik verkouden en nu ik weer thuis niet meer.

twitter | facebook

... 17 oktober 2014

... ben blij dat de roe verdwenen is zonder discussie, zonder maatschappelijk debat, pagina’s in de krant, uren en uren in praatprogramma’s, rechtzaken. Op een gegeven moment verdween de roe uit de handen van de Zwarte Pieten net zoals de stereotype kenmerken van negers uit een ver verleden ook langzaam bij de Pieten zullen verdwijnen, dat gaat echt gebeuren, maakt u zich geen zorgen. Het kinderfeest zal blijven, maakt u zich daarover ook geen zorgen.

Mensen die dit proces willen versnellen zijn te fanatiek en mensen die vasthouden aan onze cultuur maar die niet meer op klompen tussen de tulpenbollen lopen staan heel ver af van de realiteit. De Hoge Raad en de politiek en de media voegen helemaal niks toe aan die verandering. Praatprogramma’s waarin een man de ruimte krijgt om te zeggen dat hij zwarte schmink op wil omdat hij met blauwe schmink door de kinderen herkend zal worden als de vader van een van de kinderen hebben redacties die louter bestaan uit hijgers. Niemand die zegt: Laten we dit hele gedoe nou overslaan. Laten we die mensen nou eens geen stem geven, niet in nieuwsitems opnemen, geen berichten van voor- of tegenstanders retweeten. Pogingen van Nico Dijkshoorn en Freek de Jonge om het gedoe te relativeren zijn heel goed maar krijgen weinig gehoor.

Sinterklaas is een leuk en magisch feestje. Met cadeau’s, een pan soep, chocolade, pakpapier, gewoon een avondje samen zijn maar dan met een bijzonder verhaal waar kinderen van kleins af aan in geloven, en dat verhaal vertelt niet dat zwarte mensen slechter zijn dan witte mensen omdat de Pieten zwart zijn. Zwarte Piet is geen eng donker en duivels hulpje meer, het is een kindervriend geworden. Weinig discussie, toch is dat nu anders.

Ik had het met mijn dochter over de kwestie - ze kijkt het Jeugdjournaal - en ze zei: Maar ik vind Zwarte Piet lief.

Dat is veranderd. Langzaam. Ik vond Zwarte Pieten helemaal niet lief, vroeger. Doodeng vond ik ze. Nu vliegen kinderen op de Pieten af. Komt niet door de kleur, komt omdat het verandert. Langzaam, rustig, zonder gehijg. Het verhaal blijft hetzelfde, de aankleding verandert, de roe is er niet meer, het stereotype uiterlijk van de Zwarte Pieten verandert ook, langzaam. In Kuifje en Suske en Wiske leken negers nog op wat Zwarte Piet nu is. Natuurlijk kan dat vlotter, natuurlijk kan dat niet vlotter. Maar de discussie maakt mensen moe, of nog fanatieker, of nog racistischer, nog gekker.

Over een paar weken zet mijn dochter voor het laatste jaar een schoen bij de schouw, want als ze volgend jaar acht is gelooft ze niet meer in Sinterklaas. Een schoen voor de schoorsteen. Mijn huis heeft al jaren centrale verwarming. Er zit geen roet in de schoorsteen. Er zit niet eens een opening in de schouw. En toch gelooft ze dat op een of andere manier er een cadeautje in haar schoen zit de volgende ochtend, mits ze voor een appel of wortel zorgt, voor het witte paard dat over de daken loopt met Sinterklaas op zijn rug.

twitter | facebook

... 17 oktober 2014

... reed langs een goederentrein die stil stond net achter het station waar heel veel sporen naast elkaar liggen, waar oude loodsen zijn, waar het onkruid hoog staat. De containers waren groen en bruin en rood, alsof ze gekleurd waren bij dit jaargetijde, en het spoor was roestig en de kiezels ertussen grauw. Laatst zag ik een nieuw stuk spoor, met moderne betonnen bielzen en kleine klemmen. Op de oude houten bielzen zitten metalen klemmen die de rails op hun plek houden. De rails zit volgens mij niet vastgeshroefd aan het hout en dus eigenlijk aan de grond, maar geklemd met een soort ijzeren beugels die krom zijn en kunnen veren, een heel klein beetje. Alles blijft op z’n plaats maar heeft speling. Hout en ijzer werken, het zet uit en trilt en leeft, en treinen ook, zeker goederentreinen. Na de laatste wagon verscheen een stenen loods die al jaren niet meer in gebruik is. Er stonden brandnetels tegenaan en bijna alle ramen waren kapot. Dakpannen verschoven, gebroken, weg. Daarna kwamen de akkers en de weilanden waar eenzame paarden staan, en de bossen. Ik zag een kraai vliegen boven de bomen en ik hoopte weer een hert te zien, maar die zijn er nooit.

twitter | facebook

... 16 oktober 2014

... kreeg die bonuskaart niet uit mijn portemonnee, of eigenlijk uit mijn hoesjes waar mijn pasjes in zitten want los geld past er niet in en briefjes heb ik inmiddels bijna nooit meer op zak. Er zaten een paar bonnetjes achter de bonuskaart en ik heb de kaart wel afgeknipt en de hoeken afgerond, maar toch stond ik te friemelen en klungelen bij de kassa, en de mevrouw van de supermarkt zei dat ik hem heel klein kon knippen, zo klein dat alleen de barcode overbleef, en ik zei dat ik dat gedaan had en dat ik eerst de kaart aan mijn sleutelbos had hangen maar dat er al drie gebroken waren toen ik mijn sleutels liet vallen of bij het openen van het slot van mijn fiets, en als hij zo klein zou zijn dan moest ik hem ook zoeken, dan zou de kaart verdrinken in mijn portemonnee. Ik kreeg het ding te pakken en ook mijn pinpas. Ik bedaalde en zei de vrouw gedag. Ik liep terug naar huis en de zon stond achter me en wierp lange schaduwen op de straat, de hoge nieuwbouw blonk in het lucht en de lucht was prachtig blauw. De maan werd kleiner.

twitter | facebook