Ik...

... 24 oktober 2014

... draaide de warmwaterkraan open maar er kwam geen water. Ik wilde koffie maken. De koudwaterkraan deed het wel, gelukkig. Dus ik kon de waterkoker vullen met water en dat opwarmen en in de plunger gieten op de koffie, maar het schoonmaken van de plunger met koud water is niet zo lekker. Toch maar gedaan. Ik liet de warmwaterkraan open en nam de koffie mee naar mijn werkkamer en net toen ik aan de slag was begon het water te lopen. Ik ging naar de keuken, voelde eerst hoe warm het water was. Lauw. Ik ging weer werken, er lag een mooi stuk klaar om uitgewerkt te worden, er waren vijftien mails, er was deze site, er was een stukje van een roman waar ik nog heel lang de tijd voor heb maar toch aan werk, en er was een artikel over carnaval, dat begint bijna weer. Een uur later was het water nog lauw. Ik wilde graag douchen. Ik liet de kraan lopen en er veranderde bijna niks en toen besloot ik maar naar de winkel te gaan, boodschappen doen, en als ik terug zou komen zou alles in orde zijn. Ik kocht paprika en chorizo en sap en op de terugweg dacht ik aan de kraan en aan de douche.

twitter | facebook

... 23 oktober 2014

... kocht een paraplu. De regen was net wat minder geworden toen ik het koffiehuis uitstapte maar op de hoek begon het weer en dus fietste ik een stukje om, langs de Hema, en daar hadden ze het rek met paraplus al bij de deur gezet. Een man voor me haalde er ook een uit het rek, de goedkoopste. Ik pakte er een van de onderste plank, een kleine plu met een echt krom handvat. Buiten gooide ik het labeltje weg, haalde hem uit het hoesje en klapte hem open. Ik fietste naar huis. Ik hield de ijzeren stangen van de paraplu tegen mijn hoofd, het handvat voor me, de krul naar buiten. Het flapje met de drukknoop bungelde voor mijn gezicht. Ik kon nog net de eerste meters van het fietspad voor me zien en de wind werd steviger toen ik de Pijp uit was en ik koos de Apollolaan, daar rij je onder de bomen, dat ging beter. Ik verbaasde me over met mechanisme van de paraplu, de stangen die met elkaar verbonden zijn en ingenieus in kunnen klappen, de drukknop aan het handvat, de dikke veer helemaal bovenaan, het linnen met het stiksel, de paar draadjes die eraan hangen. Het is een bijzonder ingewikkeld ding, en dat voor een tientje. Aan het einde van de Apollolaan, waar twee rijbanen zijn gescheiden door witte lijnen die met klinkers in het wegdek zijn gemaakt, op iedere baan een enorme witte pijl, ook van klinkers, daar was het droog en bij de voetbalvelden klapte ik de plu weer in.

twitter | facebook

... 22 oktober 2014

... vond het wel meevallen met die storm. Misschien omdat ik in de stad was die dag en ik de takken van de bomen achter mijn huis amper zag bewegen en ook tikte het balkontafeltje van de bovenbuurman niet tegen de reling, dan waait het echt hard, dat is zo’n vier keer per jaar. Nu fietste ik naar station Zuid, waar een trein uitgevallen was, precies mijn trein, dus ik nam de volgende trein en bij de Bijlmer kwam er een flinke bui over, in de polder regende het ook nog maar ook kwamen de zonnestralen door de wolken en stonden de paarden rustig te grazen. Dat doen ze met een echte storm niet.

Ik dacht aan de zee. Daar zou het helemaal vreselijk zijn. Ik dacht aan surfers. Ik dacht aan een vlieger. Ik had zin om te koken maar dat hoefde niet, er werd voor me gekookt en de dag erop zou er ook voor me gekookt worden. Dat voelde goed.

Ik heb een begin gemaakt met een nieuwe roman, gewoon een eerste scène van een bladzijde of vijf. Nu opende ik in de trein het document en las ik het rustig door. Ook verving ik alle komma’s door spaties en daarna verving ik alle dubbele spaties door enkele spaties want anders vallen er gaten in de tekst. Tikfouten zie ik heel slecht, dubbele spaties wel. Zonder die komma’s las het heel erg goed.

Bij Utrecht was het droog. Naast me pelde iemand een eitje. Er kwamen twee gezinnen binnen die Limburgs spraken en naast me ging een man zitten met sandalen aan. De Limburgse kinderen schreeuwden en riepen zoals alle kinderen doen die een trein binnenkomen, en de man reageerde meteen. Hij ging kijken of er elders plek was en zei: Wat een schreeuwers, zijn jullie doof? Maar hij zei het niet tegen de kinderen, hij zei het om medestanders te zoeken, en niemand reageerde want de kinderen gingen boekjes lezen en waren heel leuk. De man met de sandalen las folders van de NS en een blad dat De Reiziger heette. De zeikerd kunnen ze dat eerder noemen, dacht ik.

De wind nam af, of eigenlijk reed ik steeds verder van de storm vandaan. Er waren hier wel donkere wolken maar de zon scheen ook. Geen regenboog. De Limburgers bleven zitten tot ik eruit moest, de man met de sandalen ook. Als een van de kinderen zei: Mama, mama. Dan zei de man: Mama, mama. Op een zeikerige toon. De man had zelf niet door hoe grappig hij was.

Ik las in mijn boek: De Homesman. Over gekke vrouwen en een prachtige gezonde vrouw die zich voor hen in zet, en over een norse man maar dan niet op sandalen. Heel mooi.

twitter | facebook

... 21 oktober 2014

... had me verslapen, gewoon de wekker uitgezet bij de eerste toon, en geen snooze en niet meer wakker geworden voor half negen. Kinderen te laat op school. Vooral mijn zoon vindt dat niet leuk. Hij zei: Kunnen we niet gewoon na de pauze gaan? Maar dat vond ik overdreven. Sorry zeggen tegen de juf en gaan zitten en beginnen. Op de terugweg ging ik een klok halen bij de Action. Geen nieuwe wekker maar een klok. De oude keukenklok hangt bij mijn zoon op zijn kamer want ik had voor hem eerder al een nieuwe klok gekocht maar die tikte te hard, hij kon er niet van slapen, dus de oude klok uit de keuken ging naar boven en de tikklok aan de keukenmuur, en die ging al snel kapot. Vandaar. Er moest een nieuwe klok komen want om te zien hoe laat het is kijken we steeds naar die lege plek aan de keukenmuur. Wonderlijk dat ze voor drie en een halve euro een klok kunnen maken, in een doos kunnen stoppen, er een vlot printje op kunnen laten zetten. Op de Stadionweg was de lucht boven de huizen blauw en toch regende het, ik zat precies onder een langerekte grijze wolk. Ik kwam thuis en haalde de klok uit de plasticzak en uit de doos. Het glas was beslagen. Ik droogde het glas, liet de klok even wennen aan de binnentemperatuur. Ik deed er een batterij in, die had ik nog uit de vorige klok gehaald, die met de vuilnis mee was. Het mooie was, ik hoefde de klok niet goed te zetten. De tijd die op de klok steeds al aangegeven was, daar was ik nu precies aangekomen, na het verslapen en het bezoek aan de Action en de regen onderweg. Ik hing de klok aan de spijker. Tik tak tik tak.

twitter | facebook

... 20 oktober 2014

... ging nog even naar de marathon kijken, bij de molen. De laatste lopers kwamen voorbij. De bezemwagen. de allerlaatste. De wagen die de hekken ophaalt. Na die wagen gingen we de kroeg in aan de overkant. het was een mooie dag, voor de mensen die bij de wedstrijd stonden, voor ons in Nemo, voor de lopers, voor de mensen in de bar. Mijn zoon was er bij. In de voetbalkantine zat hij bij me op een kruk en dachten twee dames dat hij zich verveelde en dat we naar huis moesten gaan. Dat kan ik heel goed zelf met hem afspreken dus het was een vervelend gesprek, vooral omdat mij niks gezegd werd maar ze eerst die jongen vertelden dat hij misschien liever naar huis wilde. Je ziet het vaker, volwassenen die beter voelen wat kinderen voelen dan de kinderen zelf, buiten allerlei afspraken om. De dag erop wilde mijn zoon ook naar huis, hij wilde naar zijn tablet om een spelletje te spelen, en zo na de marathon had hij aan die tafel in het café niks te doen, buiten pinda’s eten en cola drinken. Ik zei hem dat we nog iets voor het eten moesten verzinnen en dat we toch al bijna naar huis moesten want zijn zusje kwam terug van het logeren, en toen was het allemaal goed, ook toen ik niet veel later rijst met curry maakte van restjes groente, rundvleesreepjes en kokosmelk.

twitter | facebook

... 19 oktober 2014

... kwam terug uit Almere waar de plaatselijke voetbalclub het nodig vond om het tweede elftal, waar wij tegen moesten spelen, te vervangen door het eerste elftal dat vrij was dit weekend, en dat goed meedraait in de tweede klasse bij Argon, Elinkwijk en Aalsmeer, allemaal goeie clubs, en we hadden dus een pak slaag gekregen maar konden er wel om lachen want het was natuurlijk triest dat deze club het nodig vond om volledig afgetrainde jongens van een jaar of achttien, negentien, twintig, het veld in te sturen tegen elf oudjes uit Amsterdam die al moeite hebben in de derde reserve klasse, dus toen we bij onze kantine kwamen zei niemand iets over de uitslag, we hadden alleen op de app gezet dat een van ons vlak voor tijd scoorde, yeah, en toen ben ik met mijn zoon een biertje gaan drinken, hij cola, met de veteranen van onze club die iedere zaterdag trainen als ze geen wedstrijd hebben, die verliezen kennen en die winnen kennen, en er kwam een man bij zitten met een grote Australische hoed op en ik zei dat er kangarookeutels op de rand lagen en een ander zei dat hij volgende week in de basis staat als hij nog geen honderd is, en dat was hij nog niet, en op de weg van Almere naar Amsterdam zag ik boven een van de ogen van het klaverblad een buizerd rondjes cirkelen, op zijn gemak, ook op jacht, maar dan eerlijk.

twitter | facebook

... 18 oktober 2014

... draaide na de brug de Vliegtuigstraat in. Alle parkeerplaatsen waren leeg, onder de populieren. Bij de volgende hoek was een slagboom en aan iedere kant van de slagboom stonden een paar mensen, ze speelden voetvolley, met een lekke bal. Ik zette mijn fiets tegen de muur van de Praxis en had weer het gevoel dat ik mijn fiets hier niet op slot hoef te zetten, dat heb ik altijd in deze buurt met bedrijven en loodsen, ergens is de buurt dreigend maar ook dorps, je denkt dat criminelen hier afspreken én dat je fiets niet op slot hoeft. Een van mijn favoriete buurten van de stad, ook als ik niet naar de Praxis hoef kom ik hier graag.

Ik kocht een lamp voor in de badkamer, niet voor mezelf maar voor de benedenbuurvrouw. Ze kan de deur moeilijk uit en haar lamp was stuk. Ik zocht een ouderwetse bol maar die maken ze niet meer, dus kocht ik een ander type. Ook kocht ik lampen.

Op de terugweg was de brug opengeschoven. Ik nam de volgende brug, vlak voor de Schinkelbrug en de snelweg, onder het viaduct stonden heel vaal auto geparkeerd, zou het daar gratis zijn? Er kwam een duwbak aan met daarachter een bootje dat Zeehond heette. De toppen van de populieren waaiden heen en weer boven de woonboten.

Verderop stonden werkbusjes, eentje met een aanhanger waar een kraan opgereden werd. Niek Konijn was de naam van de aannemer.

De dag ervoor had ik een man met een baard op tv horen vertellen dat je soms een andere route moet nemen, dus bij de Rietveldacademie ging ik rechtdoor, langs nieuwbouw, langs de vrije school, het was nog steeds vakantie. Ik kwam bij de Dirk Schäferstraat, die kreeg een nieuw riool. Ik kon over de stoep fietsen langs de middelbare school waar mijn zoon volgend jaar waarschijnlijk naar toe gaat. Op de brug met de blauwe leuningen zat een man te vissen.

De brug komt precies uit op mijn straat en met de plafondlamp aan mijn stuur peddelde ik naar huis, het was een zonnige herfstdag en toen ik de deur uit ging was ik verkouden en nu ik weer thuis niet meer.

twitter | facebook