Ik...

... 1 september 2014

... fietste door de regen naar het Olympisch stadion voor de eerste wedstrijd van het jaar. We mochten in het stadion spelen, gewoon een oefenwedstrijdje tegen een ander team van onze club, maar de ambiance was toch bijzonder. Het is geschiedenis. Niet zo zeer die van de Olympische Spelen maar van het voetballen vooral. Ajax speelde zijn Europacup wedstrijden hier. De 5-2 tegen Bayern München was hier. In de rust zei iemand: Laat André Rieu maar komen. Het gras was nat, ik kon slidings maken maar ook was ik voorzichtig met dit gras. Het was lekker voetballen, het veld was groot en de tegenstander vriendelijk voor ons. Dat is prettig, zo’n eerste potje. De atletiekbaan zorgde voor lange pauzes want er zijn geen ballenvangers achter de doelen en iedere keer als de bal over of naast geschoten werd moest de keeper de bal helemaal ergens op de sintelbaan gaan halen. Vlak voor het einde van de wedstrijd ging ik naar de kant, nog even op het bankje zitten aan de rand van het veld en kijken naar de tribunes en het mooie veld. Het was ook net een thuiswedstrijd want na het douchen was ik binnen drie minuten thuis.

twitter | facebook

... 30 augustus 2014

... zat in de trein naast een jongen die niet helemaal goed was, zoals ze dat vroeger zeiden.. Hij had hele grote voeten. Zijn broertje zat voor hem, de moeder een stoel verderop, het was druk in de trein. Toen de trein wegreed riep de jongen naast me: We gaan we gaan we gaan. En hij zei tegen zijn moeder: Top. En daar meteen achteraan: Top dat betekent goed maar het is ook een berg.

De conducteur kwam. De moeder had voor beide jongens een verlopen kaartje. Dat had ik niet gezien, zei ze maar ze speelde het slecht want iedereen zag dat ze heel goed wist dat ze met verlopen kaartjes in de trein zat en dat de conducteur naar de jongens keek en dat ze ermee weg zouden komen. De moeder zei dat ze de kaartjes via internet had besteld. De grootste jongen zei: Kaartje. De conducteur vroeg waar ze naartoe moesten en dat was precies de volgende halte en hij zei: Nou, ga er de volgende halte maar uit dan.

Weer terug in Amsterdam zocht ik mijn vrienden op in de kroeg. Er waren jongens die ons op Lowlands hadden zien spelen. Het was erg gezellig. We stonden bij het raam en konden de hele kroeg overzien en ook een stukje van de straat. Een acteur zette zijn fiets midden op de stoep, zijn vrienden deden dat ook. Wij riepen en gebaarden en toen wilden ze dat we naar buiten kwamen maar daar had ik geen zin in. We bleven in ons hoekje bij twee homo’s die heel dicht bij elkaar zaten op de barkrukken. Ze streken elkaar door het haar. Het was aandoenlijk.

Aan het einde van de avond gingen we nog een klein drankje doen bij de buren. Het gordijn ging dicht. Een van ons hielp met het spoelen van de glazen. Dat was heel moeilijk want ze zeiden dat er lippenstift aan de rand van de glazen kan zitten en dat moet je eraf wrijven. Dat hoeft bij mijn voetbalclub nooit.

twitter | facebook

... 29 augustus 2014

... gooide een steentje naar beneden en telde, een twee drie vier, en toen de plons, een kleine rimpeling en toen alleen weer de golfjes die onder me door kabbelden. In de verte twee schepen die naderden, een zandschip met lading, zeven puntjes zand die heel klein leken, en een schip dat hoog op het water lag, dat leeg was en ergens in het westen lading ging ophalen, die ging veel sneller en passeerde het zandschip. De torens achter de schepen keken elkaar aan, die van Gorinchem en de platte toren aan de andere kant van het water, tussen hen voer een pontje, wist ik, maar die zag ik nooit meer. Er fietsten scholieren achter me langs, ik fietste ooit dagelijks over deze brug, zeven jaar lang, veertig weken per jaar, om te gaan leren, en de brug was in feite net zo belangrijk voor de jaren die daarna kwamen dan het schoolgebouw met de fietsenkelder, de andere leerlingen, de cabaretgroep, de docenten. De brug was het baken. Soms stak ik hem vier keer per dag over, in de ochtend en middag naar school en weer terug naar het dorp, en dan in de avond nog een keer heen en weer om in de stad iets te gaan drinken. Nooit bij stilgestaan dat de twee metalen bogen en het beton ook vervangbaar zijn, kwetsbaar.

twitter | facebook

... 28 augustus 2014

... dronk die ochtend koffie op de stoep bij het koffiehuis. Binnen was er iets veranderd, de muren waren geschilderd en de tafeltjes stonden anders zo leek het, misschien die nieuwe lijstjes met ouwe foto’s. De gokkasten stonden er nog. De tv hing er ook nog. Ik zei tegen de man van het koffiehuis: Er is hier wat veranderd.

Hij zei alleen ja, en een man die altijd de krant leest zei: Maar nog steeds dezelfde gezelligheid!

De koffie was ook anders. Niet meer uit de ketel maar van een espressoapparaat. Dat was een verbetering.

En die foto van toen de koningin hier was, vroeg ik, heb je die nog ergens hangen?

O dat weet ik niet, zei de man van het koffiehuis.

Buiten zat de man die op het Waterlooplein – de andere markt – gipsafdrukken maakt van het wapen van Amsterdam dat op de Westertoren hangt, hij giet en beschildert ze zelf. Hij dronk witte wijn. Naast hem zat een man met grote bakkenbaarden die ik ook wel ken uit de buurt. Hij had een mutsje op. Hij dronk spa.

Er kwamen vier Aziaten aan, twee van hen in wielrenkleren, twee waren op de scooter. Zonder iets te bestellen kregen ze een beker koffie voorgezet, ze kwamen hier kennelijk vaker maar ik had ze nog nooit gezien. Dat zijn van die signalen dat je ergens minder vaak komt. Ik nam me voor iedere week weer even hier te gaan zitten.

De man met het mutsje zei dat hij mijn schoenen mooi vond. Hij vroeg of het echt leer is. Ik weet niet of het echt leer is maar ik zei van wel, en ik noemde het merk. Ze slijten amper, zei ik.

Ik bestelde nog een kopje koffie. De Aziaten vertrokken. Ik keek naar de man die zijn marktkraam inrichtte met kaas en naar zijn buurman, met schoenen.

twitter | facebook

... 27 augustus 2014

... zag in de verte de vuilniswagen al staan, tussen de geparkeerde auto’s in de smalle straat met de balkons, en mijn zoon zocht al een gaatje tussen de auto’s waar hij tussendoor kon om over de stoep te fietsen en ik dacht dat ik bij de eerstvolgende boom wel plek zou hebben, en de Surinaamse vuilnisman knikte naar me want ik keek hem aan en hield in toen ik bij de berg afval was en mijn zoon reed voorop en ik volgde hem, en bij het volgende kruispunt stond er een vuilniswagen precies op de plek waar afgelopen jaar een meisje verongelukte, ze was de wagen links gepasseerd en haar vader – net een maand in Nederland en niet gewend aan het Amsterdamse verkeer en zeker niet aan vuilniswagens – liep over de stoep rechts van de vuilniswagen en toen trok de wagen op en zat ze er onder, en dus zei ik tegen mijn zoon dat hij voorzichtig moest zijn en hij knikte want ook hij kent het verhaal van het meisje, en we kwamen veilig bij school en op de terugweg moest ik bij het Van der Helstplein weer de stoep op want daar stond inmiddels ook een vuilniswagen, het was dinsdagochtend en dan wordt hier de handel opgehaald, en ook al zegt het stadsdeel dat ze de vuilniswagens niet meer in de buurt van scholen laten rijden, ook daar ligt vuilnis en ook daar moet je heel voorzichtig zijn en goed uitkijken, het is soms net een jungle, die stad.

twitter | facebook

... 26 augustus 2014

... gaf een pakje zakdoekjes aan de vrouw naast me, eigenlijk gaf ik de zakdoekjes via de vrouw aan haar dochter die bij het raam zat en hard moest niezen waarop de moeder in haar tas begon te zoeken. Er zaten heel veel spullen in de tas maar ze kon de zakdoekjes niet vinden dus hielp ik ze. Ik zei: Beginnersfoutje. De andere vrouw die er bij was, een zus of een tante of een vriendin die ook mee ging naar Amsterdam, had alleen een tampon uit haar tas gehaald en die laten zien. Het meisje hield haar hand de hele tijd voor haar mond en lachte alleen met haar ogen. Ik wil niet alleen gaan schrijven over een paard maar ook over een meisje, iets ouder dan dit roodharige niezende meisje in de trein. Iets wijzer. Iets brutaler, maar met dezelfde naïviteit, dezelfde open blik. Haar een stem geven zal heel moeilijk zijn. In Utrecht moest ik overstappen en de eerste trein naar Zuid was uitgevallen en dus kocht ik koffie op het perron waar een fotolijstje lag met daarin een stukje uit de krant over de dames die in deze kiosk werken. Er stond: ‘Daar werken echte mensen.’ Alsof er in al die kiosken waar chagerijnige koppen boven de balie uitsteken geen echte mensen staan, maar ik begreep wat de schrijver van dit stukje bedoelde. Hij werd blij van de dames in deze kiosk, wist zelfs hun namen. Hij had alleen zijn woorden niet nauwkeurig gekozen, in zijn blijdschap.

twitter | facebook

... 25 augustus 2014

... volg het Nederlandse voetbal niet mee zo, maar wat ik wel mooi vind – en hoopvol – is dat veel clubs die nu in de eredivisie heel goed mee kunnen jarenlang echte eerste divisie clubs waren. Cambuur, Dordrecht, Excelsior, Go Ahead Eagles, en ook Willem II zijn verbonden met een lager niveau en Roda, NEC, Sparta en nog wat clubs die niet meer in de eredivisie spelen hobbelen nu op veldjes in Oss en Almere en IJmuiden. Als supporter van FC Den Bosch doet me dit goed. De kans bestaat dat mijn club via de nacompetitie waarin ze Helmond Sport of Excelsior of Dordrecht of MVV treffen promoveren en de kans bestaat inmiddels ook dat ze niet meteen weer degraderen het jaar erop, zoals vroeger bijna altijd gebeurde met clubs die in de eerste divisie kampioen geworden waren. Volendam en Den Bosch stuiterden heen en weer. Zelf heb ik afgelopen woensdag voor het eerst getraind, met een grote groep op een kwart veldje in een uithoek van sportpark Drieburg. Een van de jongens van dit nieuwe team vroeg welk rugnummer ik geclaimd had, en ik wil nummer vierenveertig want dat is een veelvoud van elf en dat is de leeftijd die ik aan het einde van dit seizoen bereik, maar een van de verdedigers zei dat hij dat nummer al had.

twitter | facebook