Ik...

... 1 oktober 2014

... moest denken aan de populieren met de hoge rechte stammen zonder zijtakken op de eerste tien meter die naast het spoor in een weiland stonden, in rechte rijen, en onder die bomen lagen zwarte en witte schapen, in de schaduw. Ze lagen te herkauwen. Verderop stond een paard, alleen in een kleine wei. Ook dacht ik aan de paarden die ik in Limburg had gezien, vlakbij het bos. Mooie grijze en bruine paarden. Ik bedacht hoe groot en sterk en snel een paard eigenlijk is, wat zijn tijdsbesef is, wat hij kent aan plaatsen. En wat de deal is tussen paard en mens. Een schaap geeft vlees en wol, een kip vlees en eieren, koeien zorgen voor melk en ook voor vlees, maar paarden worden voornamelijk gehouden om bereden te worden en in ruil daarvoor krijgen ze voer en water en worden ze verzorgd en hebben ze een warme stal. Ik probeerde de ogen van een paard te bekijken. Een oog eigenlijk, het was heel donker en onpeilbaar. Ik dacht aan de springpaarden die ik in het Noord-Franse Dieppe over hoge hindernissen zag gaan met de zee als decor en in de verte de krijtrotsen. Ik dacht aan de velden die niet omringd worden door sloten, zoals ik van vroeger uit de polder ken. Geen sloten. Gewoon een fietspad en dan gras en dan een weiland.

twitter | facebook

... 30 september 2014

... zat in een erg drukke trein, de eerste trein naar Amsterdam waar je kunt profiteren van je kortingskaart. Ik dacht eraan in de eerste klasse te gaan zitten maar dat hoefde niet, er was een plekje naast een meisje in een groene broek, tegenover me twee zusjes in zwarte kleren, één met een laptop en de ander met een iphone, en aan de andere kant van het gangpad drie vrouwen en een bejaarde man. Het leek wel vrouwen-reizen-gratis-dag. Het meisje met de telefoon kreeg berichten binnen, ze moest lachen. Ik kreeg ook berichten binnen en het zusje zei: Hij lacht ook tegen zijn telefoon. Ik zei: Maar dit is echt heel erg grappig. Het zusje had een litteken op haar rechterwang, een gebogen snee. Het zag eruit alsof ze met een kapot glas was gesneden. Dat gebeurde vroeger wel eens, in vechtpartijen. Dan stond er iemand met een gebroken glas of een fles te wachten en te loeren. Als iemand dat zag in het dorp keerde het gevecht, iedereen stortte zich op degene met het glas. Eén keer werd een jongen het dorp uitgejaagd, de polder in, tot voorbij het blauwe plaatsnaambord met een streep door de naam. Een van de vrouwen schuin tegenover me las de krant en iedere keer als ze een bladzijde omsloeg blies ze de bladzijden uit elkaar.

twitter | facebook

... 29 september 2014

... fietste door het donker, de velden lagen in de mist. We moesten met een telefoon de wegwijzers bij schijnen. We gingen niet door het bos, daar was de weg onverhard en er zaten kuilen in. Mijn licht deed het niet. De dynamo stond niet helemaal goed, het wieltje drukte niet hard genoeg tegen de zijkant van de buitenband. Dus ik zette hem uit, dat fietste rustiger. Ik heb vroeger veel in het donker door de polder gefietst, veelal als we van een verjaardag kwamen en later als ik uit was geweest. Dan zag je in het begin aan weerskanten van de weg helemaal niks maar later wenden je ogen aan de duisternis en zag je toch de bomen en soms koeien en de bochten in de weg. Nu hadden we maar één schijnwerper die het smalle fietspad voor ons bescheen. Bij de kleinste beweging van het stuur bewoog het schijnsel vele malen zo rap en leek het alsof de complete donkere wereld wankelde en trilde. Er liep een man aan de rechterkant van de weg. Hij had een jas in zijn hand, het leek of er een kindje naast hem liep. We volgden de asfaltweg en namen een andere route dan de heenweg maar al snel kwamen we op een fietspad naast de rijksweg en die rijksweg ging de goeie kant op.

twitter | facebook

... 28 september 2014

... moest een stuk omrijden met de trein en een deel van de reis was met een andere vervoerder en ik wist niet of ik dan bij de overstap uit moest checken en dan bij die nieuwe vervoerder inchecken en dan bij het eindpunt weer uitchecken. Bij die andere treinmaatschappij heb ik geen korting. Dus ik had geen zin in al dat in- en uitchecken, dus ik besloot maar gewoon te gaan zitten en af te wachten.

Op het plein voor het station liep een klein meisje over de rand van een plantenbak, dat vinden alle kinderen leuk. Op een randje lopen een halve meter boven de straat.

De man van het GVB-kantoortje waar heel groot op de deur staat dat ze geen treinkaartjes / no traintickets verkopen probeerde een rond klosje tussen de deur te zetten. Het was misschien warm binnen en de deur moest even open. Zijn collega keek hoe hij klungelde.

In de trein las een oude vrouw de bijlage van de Trouw. Daar stond een stukje van mij in en ik wachtte op een goed moment om haar te vragen of ik even mocht kijken. Er zaten mensen tussen de vrouw en mij in, ik durfde niet.

We voetbalden eerder die dag op mijn favoriete veld bij mijn eigen club, mijn eerste thuiswedstrijd. De tegenstander had een lange rechtshalf die bij corners bij onze keeper ging staan. Ik duwde hem steeds weg. We verloren met 2-3 door een goal in de laatste minuut. Ik had net daarvoor de 2-2 gescoord uit een corner en dacht dat we er wel een puntje uit zouden slepen. Dat gebeurde niet maar toch was het een goeie wedstrijd. Beter dan de twee vorige.

Ik at een appel.

Het meisje tegenover me in de trein had een telefoon met een roze hoesje erom en ze keek onophoudelijk naar het schermpje, ze gebruikte het als spiegel.

Er kwamen goederenwagons voorbij, vlak voor Utrecht. Wagons van Railpro, blauw, met vering op de wielen die bestond uit laagjes metaal, heel mooi.

In de coupé stond een rode koffer, ik wist niet van wie die was. Nederlanders moeten waakzaam zijn, had ik gehoord, maar ik had geen zin me druk te maken of paniek te schoppen. Wat als er iets zou gebeuren? Dan was ik niet waakzaam geweest.

Toen we stil stonden in Utrecht vroeg ik de mensen aan de andere kant van het gangpad of ik de bijlage van de Trouw even mocht zien. Dat mocht. Ik vond mijn stukje. Het ging over een snoer dat ik aan een lamp maakte Er stond een afbeelding bij van een kroonsteentje, maar dat kroonsteentje had een groen-gele draad, voor de aarde. Dat had mijn snoer niet. Toch stond de tekst er goed in. Ik gaf de krant terug en zei niet dat er een stukje van me in de krant stond. Ik zei niks.

Er kwamen twee Surinaamse vrouwen tegenover me zitten. Ze spraken met elkaar, heel rustig. Af en toe herkende ik een woordje. Ze zongen samen een liedje, zachtjes. Later zongen ze harder: Hallelujah prijs de heer. Ze lachten er bij. De ene vrouw vroeg: Zijn er nieuwe mensen in de zaal. Het was geen vraag voor de andere vrouw maar een algemene vraag, en er kwam geen antwoord.

De reis duurde lang maar ik had mijn laptop en mijn telefoon waar mijn vrienden van de Yo-groep berichten appten en ik had het uitzicht met bossen en de snelweg en een lange geluidswal van beton en ik wist waar ik naartoe ging, daar dacht ik steeds aan.

Een blinde man stapte de trein in. Hij zag echt niks. Hij liep eerst met zijn witte stok langs de trein, tikte tegen de trein, zocht een deur, en toe klom hij naar binnen en daalde het trapje af, ging handig de glazen klapdeur door en ging meteen op de stoel achter de deur zitten. Hij zei sorry. Hij voelde niet met zijn stok of er iemand op die stoel zat, hij riep gewoon en ging zitten. Bij het volgende station stapte hij uit. De conducteur vroeg: Moet ik je een hand geven?

In de volgende trein – waar ik dus geen kaartje voor had – was het heel druk. Ik kon net een stoel vinden. Tegenover me zat een vrouw met haar linkerbeen over haar rechterbeen, haar schoen stak het gangpad in. Drie keer liet ze bijna iemand struikelen. Ik zei: Jij doet het expres hè. Schuin tegenover me zat een jongen met een rode pet op van de Nijmeegse vierdaagse, en een bril. Hij hield zijn mond getuit, steeds. Als een snoet. Zijn moeder was bij hem. Hij had hele kleine voeten. Toen ze uit de trein moesten zei zijn moeder dat hij achter haar aan moest lopen. Dat deed hij. De trein stopte heel vaak. Ik lette goed op, keek tegen de zon in uit het raam. Mijn volgende roman speelt in deze streek. Ik ga de route die ze in het boek moeten afleggen binnenkort een keer fietsen. Ik heb uitgerekend dat ik daar zeker vier uur mee bezig ben. Dan moet het wel goed weer zijn, mooi zacht herfstweer zoals nu.

twitter | facebook

... 27 september 2014

... zag laatst bij een terras een vrouw staan die een enorm stuk komkommer in haar glas had en ook las ik er over op een blog: komkommer in gin tonic. Ik heb wel eens olijven in een glas gezien, en prikkertjes met vlaggetjes eraan en glasranden met zout of suiker en groene drankjes en roze drankjes die oplichten in het donker, en dan vind ik mezelf een erg ouderwetse drinker want ik hou het doorgaans bij een biertje en een enkele jenever op een avond. Ook de IPA (India Pale Ale) biertjes die momenteel heel trendy zijn en waar vlierbloesem door zit vind ik niet veel aan, dat bier doet me denken aan bier dat te lang op de bar gestaan heeft. Ik vind wijn tegenwoordig wel lekker, witte wijn uit de koelkast. Dat moet ik leren, een fles in de koelkast zetten voor hij open gaat. Bij het filmfestival in Vlissingen kreeg ik een jenever in een glas dat eruit zag als een omgekeerde kegel, het type glas waar een groene olijf in past. Het smaakte niet meer. Dat gebeurt steeds vaker, het smaakt niet meer. Dat is gezond. Woensdag was ik in een kroeg waar allerlei likeuren van Wynand Focking stonden. Lekker, maar toch bestelde ik het niet. Misschien is de komkommer ook wel voor de smaak. Misschien smaakt de gin zonder komkommer niet meer en moet daar iets bij. Komkommer. Een bar met standaard een paar komkommers in de koeling, daar moet ik ook erg aan wennen.

twitter | facebook

... 26 september 2014

... kreeg een roman opgestuurd met een paard op de cover. Dat gaat als volgt: ik word gebeld door Bert Wagendorp met vragen over cowboyboeken omdat ik via Martin Koolhoven een cowboyboek bij Meulenhoff heb ondergebracht, in vertaling, en Bert schreef vervolgens een artikel in de krant over dat boek en andere westerns en in dat artikel zeg ik dat Amerikaanse boeken met een paard op de cover altijd goed zijn. Als er dan een nieuw boek op de markt komt met een paard op de cover krijg ik dat boek in de bus. Eerst heb ik het een tijdje laten liggen. Dit boek is namelijk door een vrouw geschreven en alle boeken met een paard op de cover zijn goed maar ze zijn ook allemaal door mannen geschreven. Behalve natuurlijk De paardenfluisteraar, dat is een heel slecht boek want het is geschreven door een Engelsman. Het boek dat ik opgestuurd kreeg heet Onder de grond – in het Engels The Burial. De schrijver heet Courtney Collins en komt uit Australië, waar haar verhaal ook speelt. In Austraië zijn ook cowboys. En daar wordt goed geschreven. De eerste bladzijden zijn wat algemeen, over Houdini, maar daarna begint het verhaal heel vlot op gang te komen, direct met een begrafenis van een kind en een moord en een vluchtende moeder op een paard. Het verhaal wordt verteld door het vermoorde kind, over haar moeder. Zal aan het einde wel bij elkaar komen. De stem is helder en strak en goed. Ik ga de komende dagen veel plezier beleven aan Onder de grond, dat weet ik nu al. Alleen jammer dat er achter op het boek staat dat het een ‘vrouwelijke western’ is. Westerns kunnen helemaal niet vrouwelijk zijn, net zoals een boormachine, een kanon, een uitkijktoren en een voerbak voor paarden niet vrouwelijk kunnen zijn.

twitter | facebook

... 25 september 2014

... was sinds lange tijd weer in de Dirk. Ik vind mijn Albert Heijn in de buurt heel goed en overzichtelijk en fijn om even heen te lopen maar de Dirk is toch veel goedkoper en ik wil daar een keer in de week voorraad inslaan. Bovendien ken ik de kassajuffrouw van de Dirk al zeker vijftien jaar, en toen ik de passage binnen liep keek ik of ze bij de kassa zat maar ze was er niet. De winkel was veranderd. Brood was nu apart waar eerst de tijdschriften stonden en waar je sigaretten kon kopen. Roken, dat doe ik inmiddels al bijna anderhalf jaar niet meer. Ik haalde pindakaas en chocopasta en een pot augurken en een grote zak Surinaamse rijst van twee en een halve kilo. Ik haalde potjes curry, rood en groen. Ze hebben van die grote stukken extra belegen kaas in eenvoudige verpakkingen, en die kaas is ouder dan de extra belegen kaas van de Albert Heijn. En goedkoper. Ik kocht pakken sap en blikjes tomatenblokjes. De meeste dingen haalde ik van de onderste schappen. Het werd echt heel goedkoop. Het omfietsen waard. Ik kocht garnalen, ik ga morgen foe yong hai maken want ik heb van mijn ouders een doos eieren gekregen, van hun eigen kippen. Ik kocht ook de chocoladecakejes die mijn kinderen zo lekker vinden. Het enige nadeel van de Dirk is dat ze geen spaghetti hebben die zoals de spaghetti van de Albert Heijn slechts zeven minuten hoeft te koken. Brood haalde ik niet bij de Dirk, het brood is daar niet lekker. Tijdens het koken schreef ik dit stukje.

twitter | facebook