Ik...
2 september 2010
... zat weer eens op het terras aan de drukste straat in de Pijp, en draaide mijn stoel de goeie kant op en bekeek wat er allemaal langs kwam zeilen, op zo’n dinsdagochtend en meteen bij het eerste busje lag er een fietser op de trambaan, kon lijn 16 net op tijd remmen en bleven toeristen verschrikt staan terwijl de Amsterdammers die vlakbij stonden de vrouw hielpen. Daarna passeerde het homo-stel op leeftijd dat tegenover me woont. De mannen liepen achter elkaar langs de pub en mijn vriend die bij me aan tafel zat zei: Die zie ik ook wel op de Zeedijk. Daar werkt hij dan weer in een kroeg. Ook zag ik twee homo’s op een scooter. De jongen aan het stuur reed heel zacht en voorzichtig want de jongen achter hem had een grote doos in zijn handen, zo’n witte rechthoekige doos waar alleen een taart in kan zitten. Ik zag ook nog een man met een hele grote zwarte hoed en een lesbisch stel met een kinderwagen en twee nichten in het paars en groen, wat er vrolijk uit zag, maar wat ook vloekte met de rest van de straat, en het leek wel alsof de Hartjesdagen de Zeedijk verlaten hadden en twee weken later in de Pijp beland waren. Het meisje dat ons koffie bracht was heel aardig.
1 september 2010
... had een heel gesprek met die kleine over waar ze vandaan komt en waar ze naartoe gaat. Ze komt uit de buik van mama, zei ze, en ze gaat naar de basisschool, als ze vier is. Dat is toch al een aardig bereik voor een meisje van drie, een levensloop die ingewikkeld is en toch overzichtelijk. Ik vroeg door. Hoezo dan? Ze vertelde me dat ze eerst in de lucht was en toen in de buik kwam en daar was en toen het haar verjaardag was kwam ze eruit, hier in huis, en nu gaat ze naar de peuterspeelzaal en dat duurt tot haar volgende verjaardag, dan is ze vier. Haar broer moest hard lachen. Hij vroeg haar waar ze dan was toen ze nog een zaadje was. Dat wist ze niet. Ze wees naar de lucht, naar de donkere wolken die boven de huizen hingen aan de andere kant van de straat, en zei dat ze daar was en door het raam naar binnen gevlogen kwam, zo in de buik van mama. Die jongen is zeven. Hij geloofde er niks van. Hij vertelde haar dat dat niet kon, want zaadjes kunnen helemaal niet vliegen, die zien eruit als kikkervisjes en kunnen alleen zwemmen. Dus.
31 augustus 2010
... zie een man lopen in een kippenpak en denk aan mijn pa die ooit een kip slachtte. In Duitsland. Hoe hij aan die kip kwam weet ik niet, maar we lagen in een van die steden en hij kwam aan met een kip en die kip leefde, een witte scharrelkip. Hij zat in een mandje. Mijn pa haalde hem eruit en draaide hem zijn nek om. Toen legde hij hem op het dek met de kop over de rand, te rusten. Later hing er de weeïge geur van gebakken kip om het zandschip. Deze kerel in zijn kippenpak kan ook wel wat rust gebruiken. Ik wenk hem. Ik zeg: Rijp voor de slacht? Hij zegt: Al bijna gaar. En ik vraag hem: Wat is kip in het Latijn? Hij zegt: Huh of wat of hoezo? Ik vraag hem nog een keer naar het Latijnse woord voor kip. En in mijn oor zegt hij heel rustig: Al sla je me dood. Als hij verder loopt kan ik nog net een gele donsveer uit zijn kont trekken en die prik ik tussen mijn speldje en medailles en ik ga rechtop staan en overzie het slagveld. Dan ga ik maar weer in een van de loopgraven staan, een tree lager, op het trapje.
30 augustus 2010
... heb een jaar of vijf, zes kippen gehouden op de binnenplaats achter ons vorige huis. Dat was midden in de stad en de binnenplaats was omsloten door muren en het was een heel stil plekje waar ’s ochtends tegen een uur of elf de zon doordrong en waar ik een stoel had staan en een trap naar het platte dak naast het escortbureau, en de kippen liepen in een ren van vijf bij een meter en ze hadden een ruim hok en altijd vers zaagsel en stro. Een van de kippen heeft zeker vijf keer gebroed en de aanblik van zo’n kip op een paar eieren in de hoek van het hok is werkelijk ontroerend, zo volhardend en vol passie, en tegelijkertijd ook zo eenvoudig. Alleen zitten en doen wat ze moest doen, eenentwintig dagen lang, en dan als de kuikentjes er waren kijken of ze gezond waren en konden eten en drinken, want het gebeurde ook wel dat er iets mis was met een kuikentje, dat het beestje niet sterk genoeg was en half dood uit het ei kwam, en dan keek de moeder er niet naar om en liet ze die kleine verrekken. Kippen zijn keihard, ook als ze moeder zijn, en die mislukte kuikentjes ogen tragisch en in feite zijn ze dat ook, maar ik heb nooit gezien dat zij, ook al werden ze verstoten en waren ze stervende, daar problemen mee hadden. Ze gingen gewoon dood, even trots en eenzaam en waardig als andere kippen die daar de kans voor krijgen.
29 augustus 2010
... hoorde een kat janken in de binnentuin en kort daarna de hond van de benedenburen en toen reageerde onze hond en kon ook ik reageren. Onze hond vindt het niet leuk wanneer je zegt dat hij stil moet zijn. Hij gromt dan naar je. Als ik mijn wijsvinger er bij opsteek en hem dreigend aankijk, dan gromt hij nog harder, maar hij moet stil zijn en ik probeer hem consequent kort te houden. Nu mag hij wel even blaffen als er mensen op bezoek komen, want het is een waakhond en het onderscheid tussen goed volk en inbrekers is voor een hond wat moeilijk. Even blaffen en dan muil dicht. Als de bel gaat en even later bezoek de trap op komt, wordt onze hond helemaal gek, dan blaft en gromt hij en pakt hij een speelgoed poppetje en rent heen en weer. Niet te kalmeren. Ik probeer het wel, maar eigenlijk wil ik weten waarom hij zo opgefokt doet als ik mijn wijsvinger op steek, als een schoolmeester. Volgens mij is er in de eerste tien maanden van zijn leven ergens iets mis gegaan, want voor die vinger is hij bang en ook voor grote zware werkschoenen en voor vrouwen met hoofddoeken.
28 augustus 2010
... was weer een keer hulpje bij de peuterspeelzaal van mijn dochter en dus mocht ik bij de kring zitten met het kaarsje in het midden en de chef van de club zat daar met negen kindjes en ze waren allemaal heel lief en verlegen, ook die van mij.
De kindjes vertelden wat er allemaal gebeurd was. Een jongetje zei dat hij zijn tanden had gepoetst want als je niet je tanden poetst komen er beestjes op je tanden en dan moet je naar de tandarts.
De dochter van de peuterspeelzaal BN-er vertelde dat ze bij mama in de buik zat gisteren en dat ze door een deurtje naar buiten was gekomen. Een jongetje zei dat hij ook bij zijn mama in de buik had gezeten en de leidster vroeg of zijn mama ook een deurtje had, maar dat wist hij niet. Daarna hadden we het over klapdeuren en schuifdeuren, en toen moesten de kinderen maar liedjes gaan zingen, want ik kon mijn lachen niet inhouden en de leidster ook niet meer.
Ze zongen liedjes over de krokodil die bijt in je bil en iets met een bus en nog wat liedjes en toen begon de legendarische solo ronde van Peuterspeelzaal got talent. Om beurten klommen de kindjes op hun stoel en zongen ze een zelfgekozen liedje. De eerste zong Poesie miauw, toen volgde er nog een heel zacht gezongen liedje en toen kwam Lucas. Die klom heel langzaam op zijn stoel en toen zong hij:
Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken? Bob de Bouwer, kunnen wij het maken?
Lucas ging maar door. De leidster vroeg of hij ook het antwoord wist, maar dat kwam maar niet. De naald bleef hangen. Hij zat vast. Toen begonnen we te klappen en daar wachtte de jongen blijkbaar op, want toen was het liedje afgelopen.
Daarna gingen de kindjes kleien aan tafel en kon ik achter op de speelplaats een stuk schutting slopen, dat moest weg. Het was een zware schutting die met enorme bouten vastgeschroefd was aan de trottoirtegels. Wie verzint zoiets? Ik ramde het ding los en zette het binnen en toen was mijn deel van de ochtend wel voorbij. Tot de volgende keer, lieve kindjes en lieve leidster.
27 augustus 2010
... was de opener vergeten en we zaten een heel eind van de bewoonde wereld vandaan, nergens zo’n ding te leen. Ik had alleen een paar huissleutels. Daarmee probeerde ik die kurk door de hals te duwen, maar alle sleutels drukten slechts diepe gaten in mijn hand. Het deed verrot zeer, vooral omdat ik steeds het idee had dat die sleutel de kurk wel te pakken zou krijgen, en maar door bleef duwen. In de picknickmand zat echt niks. De messen waren te dik. Ik wilde de hals al van die fles tikken tegen een flinke steen verderop aan het fietspad, maar dat durfde ik eigenlijk niet, dan zou alles eraan gaan, en net op tijd ontdekte ik de fietsenstandaard die precies de juiste maat had en bovendien redelijk stevig vast zat zodat ik alleen die fles tegen die standaard hoefde te duwen. Er ging niks kapot en de wijn was goed. Ooit brak ik met mijn handen een fietsenstandaard in tweeën, op het Spui, en daar was ook wijn bij, maar dat is weer een ander verhaal.