Ik...

... 17 april 2014

... ging de snelweg weer op, met Daan Heerma van Voss, dit keer in een Fiat Punto. We reden flink door, hadden nog tijd voor koffie onderweg en bezochten twee scholen, een vierde klas VWO in Duiven en een derde klas MAVO in Velp. Uit de eerste groep kwamen vooral vragen over schrijven, bijna de vraag naar tips. Uit de tweede groep veel meer vragen over hoe je in godsnaam zo lang geconcentreerd kon zijn drie uur achter elkaar schrijven en over het werk zelf, waar haal je je ideen vandaan, wat als je vast zit, wat doe je naast het schrijven? In de school was een scheikundelokaal waar ik mijn flesje water vulde. Er hingen witte jassen. Buiten op de parkeerplaats waren twee hokjes waar scholieren stonden te roken. De zon scheen heel fel. Het was een mooie dag. Ik zag een ekster in de berm ergens aan pikken, ik zag een kraan voor een berg grond en een stapel buizen, ik zag een eland op een heuvel met schapen die leek op de heuvel van de Teletubbies, op de heenweg had ik die heuvel ook gezien. Toen waren we terug. In het zonnetje dronken we nog een biertje, aan de Amstel. Ik wilde dat het donker werd, maar dat duurde nog heel lang. Ik was moe. Ik ging naar huis, at nasi en ging nog wat werken want die hele dag had ik niks geschreven of gelezen.

reageer | twitter | facebook

... 16 april 2014

... zat tussen de Spanjaarden op de andere redactieleden te wachten. Een Spaans gezin met een klein meisje bestelde een kom soep, een broodje met chicken en een omelet, en het kleine meisje at bijna die hele omelet in haar eentje op. Toen wilde ze van haar stoel af klimmen en viel ze achterover op de houten vloer. Daarna bestelden vier Spanjaarden vier flesjes cola en tostis, en weer even later gingen er een paar broodjes met kaas de keuken uit. Het was erg druk. De barman van de kroeg aan de andere kant van de brug kwam koffie drinken. Ik had eerder die dag koffie op met Gerbrand Bakker, die zijn hond Jasper mee had naar mijn favoriete koffietentje. Dat ging goed, tot er een andere hond binnen kwam. Ik drink heel vaak koffie daar en iedere keer als ik de wifi wil gebruiken en incheck via facebook dan staat er een melding op facebook, dat ik in dat caf ben, en dan denken mensen dat ik alweer in de kroeg zit, dat ik bier zit te hijsen, of jenever, maar ze hebben ook gewoon koffie daar, en de jongen van de bar weet dat ik als purist geen koekje, lepeltje, melk of suiker bij mijn koffie wil, zelfs geen schoteltje. Alleen koffie in een kopje.

reageer | twitter | facebook

... 15 april 2014

... moest weer invallen bij het ouderlezen op school, dit keer met een ander groepje. De groepjes waren opnieuw ingedeeld. Mijn dochter zat in het groepje. Ze wilde bij mij op schoot zitten maar ik zei dat dat niet kon want dan wilden de anderen ook bij me op schoot zitten en dan was te veel dus als zij dan wel bij me zou zitten was het ongelijk, en trouwens, we waren hier om te lezen, dus we gingen lezen. Het boekje heette Jop is op de juf. Ik vroeg de kinderen wat dat betekende. De jongens zeiden niks. Het waren een jongen met een bril die Engels kan, want zijn vader is Amerikaans, en een donkere jongen die Quentin heet, die ken ik al een paar jaar, een lief ventje. Jop is op, zei ik. Wat bedoelen ze nou weer? De vorige keer ging het over een trol. Mijn dochter zei: Jop wil neuken met de juf. De jongens zeiden: Wat? Ik deed net of ik haar niet gehoord had en zei dat dit boekje vast ging over verliefd zijn en kusjes geven en zo, misschien. En nu maar lezen jullie. Ze gingen lezen. De eerste tien minuten gaan nog wel, dan lezen ze gewoon. Daarna hangen ze op de krukjes, lopen ze weg, luisteren ze niet meer, behalve mijn dochter, die bleef naast me zitten. Dat doet ze waarschijnlijk niet als er een andere vader of moeder bij is. In het boekje wenste Jop dat de man van de juf dood was. Er waren tekeningen bij van een graf en een huilende juf en Jop achter de grafsteen en een heleboel skeletten. De jongen met de bril vroeg me of je een geraamte wordt als je dood bent. Dat blijft over ja, zei ik. Hij zei dat je onder de grond niet kunt ademen, dus als je begraven wordt ga je dood. Behalve een mol. Mollen zijn lieve dieren, zei hij. Later gaven de jongens elkaar een box, zoals ze dat noemen. De ene jongen zei: Harder, en dat deed de jongen met de bril, en toen gleed Quentin van zijn kruk.

reageer | twitter | facebook

... 14 april 2014

... hoor wel eens dat ik grote handen heb, sterke handen, ruwe handen, werkhanden, maar toen ik naast mijn neef stond die de boerderij een paar jaar terug heeft overgenomen zag ik dat mijn handen helemaal geen werkhanden meer zijn, het zijn handen van een kantoorman, met vingers die typen. Dat is natuurlijk ook zo. Het is lang geleden dat ik stenen door mijn handen liet gaan. Of heiningpalen. Of dat ik specie maakte. Mijn handen worden alleen ouder. Mijn neef heeft hele sterke handen, getekend en ruw, hij werkt iedere dag op de boerderij. Een dag later was ik bij de kinderboerderij in Oud-West en zag ik een kleine witte kip broeden, tenminste, ik dacht dat ze zat te broeden maar niet veel later liep de kip door het hok en had ze een ei gelegd en de zwarte kip die ook in dat hok zat had ook een ei gelegd en de vrouw van de kinderboederij pakte die eieren weg. Ik vond broedende kippen altijd erg mooi, ze geven geen krimp, ze laten zich wel gewoon optillen en pikken je pas als je ze loslaat. Ze verdedigen hun eieren maar als ze moeten eten gaan ze eten. Ik had het met mijn neef over de boerderij. Hij zei: Als ik iets hoor in de schuur en ik ben buiten dan weet ik meteen wat er is. Dat is met schrijven ook zo, dan lees je iets of schrijf je iets en dan weet je al wat er is, dat voel je.

reageer | twitter | facebook

... 13 april 2014

... kwam terug van de bakker en haalde de tas van mijn zoon van de vensterbank, die had hij daar neergelegd, en de tas was opvallend licht en ik vroeg of hij zijn voetbalspullen wel meegenomen had, en dat had hij niet.

Hij zei: Ik ben morgen toch niet bij jou?

Ik zei dat hij wel bij mij is, het weekend ook, en dat ik geen zin meer heb om te gaan fietsen dus hij moest zelf verzinnen hoe hij aan die schoenen en scheenbeschermers en kousen komt voor zaterdagochtend. Ook zei ik hem dat hij een agenda moet hebben waarin hij op kan schrijven wanneer hij bij mij is en wanneer hij bij zijn moeder is, en hoe laat de voetbalwedstrijd is, want dat weet hij ook nooit.

Hij zei: Agendas zijn voor vrouwen.

Dat vond ik erg grappig. Ik zei dat ik ook de dagen soms niet uit elkaar kan houden en dat ik een gewone agenda heb en ook in mijn telefoon, want die heb ik altijd bij me en soms moet ik weten wanneer wat is als ik onderweg ben en dan hoef ik dat boekje niet mee te sjouwen. Ook heb ik Tipp-Ex om mijn agenda nog een beetje netjes te houden. Hij speelde ondertussen een computerspel. Ik vroeg hem of we niet beter meteen een agenda konden gaan halen. Ik was net langs de kantoorboekhandel gekomen, op de terugweg van de bakker. Daar hebben ze die dingen wel.

Hij zei: Morgen.

Ik zei: Vergeet je dat niet?

Nee, zei hij heel zachtjes.

reageer | twitter | facebook

... 12 april 2014

... wist dat die steiger er niet meer stond, iedere keer als ik naar binnen wilde moest ik bukken, en nu was dat ding weg en bukte ik toch nog. Er lag een krant op de mat. Het rook er naar sigaren. Ik ging de trap op, de deur stond open. Hij zat in zijn stoel. De radio stond aan. Op de radio zaten papiertjes geplakt met in grote letters AAN en UIT en HARDER/ZACHTER erop. Hij hoorde me niet binnenkomen. Ik zwaaide, hij had zijn ogen dicht. ik ging naar het balkon. Er lag zand, meegekomen met een bui, God weet waar vandaan. Ongelofelijk hoeveel zand er uit de lucht komt vallen, hoeveel zand er in de lucht hangt, de regen slaat het neer. Ik veegde het balkon en repareerde een tafeltje, gaf de planten water, ondanks de regen die laatst nog was geweest. De kat kwam tevoorschijn. Vanuit de keuken of de slaapkamer. Het was een mooie zwarte kat met witte pootjes, die zich niet liet aaien. Ik keek of er nog afwas was, het aanrecht was leeg. Hij werd wakker en zette de radio aan. Hij zag me en vroeg of ik koffie wilde. Ik zei dat ik koffie zou maken, blijf maar zitten. Ik maakte ook melk warm. We dronken de koffie en ik zei dat ik het balkon geveegd had toen hij sliep. Hij zei: Jij bent een rare.

reageer | twitter | facebook

... 11 april 2014

... zag de kindjes op de speelplaats achter mijn huis in een kring staan. Ze hadden jassen aan. Ze deden iets met hun handen, het leek een dansje. Even later tilde een meisje een stuk hout op, een dik stuk van een tak. Het was te groot voor haar, te zwaar. Ze ging door haar knien en drukte het hout tegen haar roze jas, ze probeerde het toch. Niemand hielp haar. Een jongetje keek toe. De juf klapte in haar handen, ze moesten weer naar binnen maar het meisje wilde die stronk hout nog ergens naartoe brengen. Ze bleef het proberen, tot de juf iets tegen haar zei en ze het hout op de tegels achter liet en naar de deur stapte, ze keek nog een keer om alsof ze afscheid van het hout wilde nemen, alsof het er straks niet meer zou liggen. Ik at brood met worst en maakte thee en vanuit de keuken keek ik naar de kinderen die een liedje zongen en toen allemaal weer naar binnen gingen. Op mijn favoriete site zocht ik op hoe ver het lopen was. Ik ging naar buiten, in een te dunne jas en ik liep stevig door, de trambaan over, onder het spoor door, langs kantoren, tot ik buiten was en er enkel water was met een paar boompjes, de wortels in het water, de voeten nat, het hout dik en stevig en heel mooi aan deze oever.

reageer | twitter | facebook