Ik...

... 20 september 2014

... hoorde de vrouw praten, onophoudelijk, op straat. Haar man liep voor haar, een paar meter. Hij had zijn lichtblauwe shirt aan en hij had zijn buidel om, het ding was erg groot en hing net onder zijn buik, die ook erg groot was. De vrouw mopperde. Hij reageerde niet, keek niet om. Het was alsof hij oordoppen in had, maar dat had hij niet. Bij iedere pas bungelde de buidel heen en weer. Ton ze bij de hoek kwamen bleef de man staan. Zij bleef ook staan, dezelfde afstand tussen hen in. Ze bleef praten maar kwam niet dichterbij. Er passeerde een fiets, een auto, een man in een invalidewagentje. Toen staken ze over en liepen ze uit beeld, langs het hek, langs de bomen. Achter de twee waren jongeren van een van de scholen in de buurt bezig met hun gymles. Ze speelden slagbal. Dat is honkbal maar dan zonder dat de bal aangegooid wordt, de bal ligt op een paaltje en je moet hem daar vanaf slaan. Dat is makkelijker maar toch sloegen ze bijna allemaal over de bal heen of tegen de paal aan waarna de bal in het kunstgras viel. Vroeger zei de gymleraar een keer dat iedereen die de bal over het hek zou slaan een Mars zou krijgen. Hij gooide de ballen zelf aan en wij ramden ze een eind weg en aan het einde van de les kon hij zeven Marsen uit de automaat in de hal van school halen.

twitter | facebook

... 19 september 2014

... draaide eerst de warmwaterknop open en daarna een beetje koud erbij en hoewel ik precies weet hoe ver ik beide knoppen open moet draaien voelde ik met mijn hand of het water warm genoeg was, en dat was in orde dus ik ging onder de douchekop staan en ik dacht aan een bospad en mist en aan paarden die naast het pad met me mee lopen, ijzerdraad tussen ons in. Er is het geluid van een crossmotor in de verte, eigenlijk een heel plezierig achtergrondgeluid. Later was er een kat op een tafel in een kroeg en allerlei opschudding in de media omdat die kat weg moet want er stond een voerbak in de keuken en dat mag niet. Berichten over dat de mensen van de gemeente gestoord zijn en klanten van de kroeg die boos zijn, die de leeftijd van de kat als argument gebruiken, terwijl ik denk: waarom voeren ze die kat in de keuken? Iedereen weet dat dat niet kan en niet mag, daar zijn hele simpele bepalingen voor waarin geen onderscheid wordt gemaakt tussen jonge en oude katten. Ik draaide de koudwaterkraan iets dicht. Eventjes. Ik nam me voor een stuk uit een mooi boek van Gerbrand Bakker te herlezen, en dat deed ik toen ik de kraan dicht had gedraaid en me afgedroogd had. De verteller van die passage is een hond en die hond heet niet Jasper.

twitter | facebook

... 18 september 2014

... liep de AKO binnen op het station. De Amsterdamsche Kiosk Onderneming, later de Algemene Kiosk Onderneming. De winkel hier op Zuid is vrij groot en ruim en je kunt er ongestoord de boekenbijlagen van de tijdschriften lezen. De keten is naamgever van een literaire prijs. Geldschieter ook, denk ik. Afgelopen vrijdag werd de selectie van vijfentwintig boeken bekend die nog meedingen naar die literaire prijs. In de winkel zocht ik boeken die op de Ako-tiplijst staan. Eens kijken of die zorgvuldig geselecteerde boeken een paar dagen na de bekendmaking daadwerkelijk op deze Ako-tafels liggen. Prominent op het plankje vlak voor de ingang zag ik een monnik met een kap over zijn hoofd die ik al weken op stationsposters heb zien hangen, eerst alleen het plaatje, later met de naam Nesbř erbij, met het streepje door de o waarvan ik nooit weet hoe je dat uit moet spreken. Onder de monnik de Top Tien: Wim Kieft, de honderdjarige man, Powerfood. Daarachter op de tafels thrillers met titels van één woord (Inferno, Tegenlicht, Veroordeeld, Goudkust, Kwetsbaar, Nemesis, Zusje), nog meer biografieën van sporters, een norskijkende Noor. Ik zag een filmeditie met een infuus, romans over bommenmeisjes en een bibliotheek in Auschwitz. Een voedselzandloper, managementboeken en een boek over het omgooien van je leven. Ook lagen er verzamelde columns. Alleen het boek van Stefan Hertmans over de Eerste Wereldoorlog lag verstopt tussen een heel erg oude debutant en de dwaze maagd van mijn uitgever. Aan de wanden enorme rekken met tijdschriften: fitness, tuinieren, motoren, voetbal, blote vrouwen op de hoogste plankjes tegen het plafond. In de hoek schriften en gummetjes, en typex. Bij de balie ansichtkaarten, kauwgom en een koelkast met drinken. Achter de balie een kale man. Ik ging naar buiten. Naast deze winkel in de passage zit een Burger King. Wat zou er gebeuren als die keten Michelinsterren uit zou gaan delen? Als de Blokker naamgever zou worden van een designprijs? Als de Zeeman de Grand Seigneur-modeprijs onder haar hoede zou nemen?

twitter | facebook

... 17 september 2014

... zat tegenover een teckel met grote oren, hij beet in een pluchen Nemo die niet oranje was maar geel. Op tafel stonden kopjes koffie en dienbladen, op straat reden auto’s en werkbusjes en tram vier, de vaste mensen van de dinsdagochtend dronken koffie en ook liepen de vaste mensen voorbij en Lex Uiting fietste ook door de straat, in een gestreepte trui. Het was al vroeg warm deze septemberdag. Ik had mijn zoon gezegd dat hij alleen een shirtje aan moest doen en dan een jas er overheen. Geen hemd en een trui, dat is veel te warm voor die middag want dan gaat hij na school voetballen en dan wil hij niet in dat hemd lopen en dus houdt hij zijn trui aan, dat is veel te warm. Dat deed hij. Mijn dochter had haar zomerse instapschoenen aan, als het regent zijn die schoenen waardeloos. Ze had geen zin in school en ze had die ochtend stiekem een broodje in de wc gegooid en doorgespoeld want ze zou een stukje chocolade krijgen als haar brood op zou zijn, en ze dacht slim te zijn, maar toen ze van de wc kwam kon ik aan haar gezicht zien wat ze gedaan had en dus kreeg ze geen stukje chocolade en haar broer ook niet, net zoals de meester van haar klas alle kinderen stil laat zijn als er een paar zitten te schreeuwen. Haar broer zei: Nou heb jij het verpest. Dat klopte.

twitter | facebook

... 16 september 2014

... hobbelde over het rode fietspad dat net een jaar terug opnieuw gestraat is, en nu al steken de stoeptegels schuin omhoog, zijn er enkele tegels totaal weggezakt en rijdt het alsof je eigenlijk heel hard gaat en je de tegels uit de straat stampt, eigenlijk wel een lekker gevoel. Ik moest denken aan de jongen die hier vorig jaar achter de trilmachine stond. Hij had een oranje hesje aan en duwde het apparaat over het zand, totaal ongeďnteresseerd. Het zand is niet voldoende in elkaar getrild, dan krijg je dit. Waarschijnlijk staat die jongen nu ergens anders zand te trillen, of legt hij stenen, of zit hij ergens op een bankje shag te roken, in zijn oranje hesje. Ik kan het me wel voorstellen. Je moet iets doen van een baas en je bent jong en je hebt helemaal geen zin om iets te doen, zeker niet net na het weekend. Dus raffel je het een beetje af en bij de koffie zeg je dat de tegels er wel in kunnen, het duurt toch nog heel lang voor er voldoende water langs het zand onder de tegels loopt waardoor het gaat verzakken. En je komt niet uit Amsterdam dus wat maakt het uit. Nu kijken hoe lang dit fietspad zo blijft. Ik gok op zeker een jaar.

twitter | facebook

... 15 september 2014

... werd gestoken door een wesp. Het was tijdens het eten. We zaten bij een boerderij op strobalen waar kleedjes over lagen, maar het zat nog steeds als een strobaal, scheef en zonder rugleuning. We zaten aan een erg lange tafel. Iedere plek was aangegeven met een servetje waar een paprika lag: geel, groen of paars. Connie Palmen zei: Ik heb wel zin in een paprika. We gingen zitten. Ik wilde bij mijn uitgever zitten om een beetje bij te kunnen kletsen en dat lukte. Eerst dus die paprika met brood en olie en toen een reageerbuisje met tomatensap dat kleurloos was, en toen een heerlijk voorgerecht van tomaat – ik denk dat ze te veel tomaatjes hadden bij de boerderij – en toen zat er een wesp klem tussen mijn arm en de tafel en hij prikte me. Ik wachtte eerst af, kijken wat er zou gaan gebeuren. De plek werd een beetje rood en in het midden wit. Ik vroeg aan de vrouw van de boerderij of ze azijn had voor een wespenbeet. Ik zei erbij: Het was jullie wesp! Ik praatte ondertussen met Freek de Jonge over de avond in het Concertgebouw waar Bob Dylan van laatst centraal stond. Hij sprak daar de zaal toe, ook het deel dat niks van de muziek kon horen, en dat deed hij heel goed. De vrouw van de boerderij kwam terug met een servetje. Ze zei: Er zit biologische azijn op. Freek zei: O gelukkig is die azijn biologisch. Ik depte de plek waar de wesp me stak en at later nog vis met puree van iets en een toetje en het jeukte wel en soms voelde ik het weer steken maar allergisch ben ik niet, dat weet ik dan ook weer.

twitter | facebook

... 14 september 2014

... hoorde de gasbrander achter het huis flink loeien. De twee mannen die het platte dak van de gymzaal repareren maakten de laatste rol dakleer vast. De lange magere man rolde het uit, de andere man hield de gasvlam bij de rol en plakte de handel vast. Een dag later werkten ze op het hoge dak van de school. Ze hadden een reling gemaakt en ze waren gezekerd met touwen. Het is een puntdak met een soort brede goot en daar stonden ze in. Ik heb ooit eens een schoorsteen gesloopt en met een aannemer en een vriend opnieuw opgemetseld en gevoegd. Ongelofelijk hoeveel stenen en cement er in een schoorsteen gaan. We stonden op een enorm hoge steiger die steeds smaller en smaller werd. Ik heb hoogtevrees, ontdekte ik toen. De aannemer en mijn vriend klommen vlot naar boven, ze renden bij wijze van spreken over de planken van de steiger. Ik schuifelde langs de randen en hield me steeds goed vast. De mannen achter mijn huis werken steeds van halverwege de middag tot vroeg in de avond. Ik denk dat ze in de ochtend een ander klusje hebben. Dat weet ik ook nog wel van toen, dan was je ergens bezig en kwam er een tegelpad of een badkamertje tussendoor, en dan was je even een paar uurtjes weg, naar de bouwmarkt, zeiden we dan tegen de opdrachtgever.

twitter | facebook