Die nacht was er een vechtpartij op straat, precies waar mijn fiets stond op de kop van de Zeedijk. Ik kwam niet uit de Aep maar van het station vandaan. Bij mijn fiets passeerde ik eerst al een verwarde Surinaamse jongen. Hij had zijn tas op de straat liggen en worstelde om zijn fiets los te krijgen, om hem uit het rek te krijgen. Toen fietste hij weg en ik pakte mijn fiets en even later zag ik hem zijn fiets op het fietspad zetten en had hij ruzie met een man. Geen idee wat er gebeurd was. Misschien stak die man net over, misschien botsten ze tegen elkaar, er kan van alles gebeuren waardoor je ruzie krijgt.
Ik zag die Surinamer de ander slaan, er was nog een man bij die ze probeerden te sussen, de man die geslagen werd deinsde niet terug, die sloeg ook, ze hadden allebei gedronken, ze sloegen vaak in de lucht. Ik stond er tien meter vandaan en ik deed niks. Alle andere keren dat ik zoiets meemaakte, vechten van anderen, ging ik er meteen op af, dan pakte ik er een vast en zei iets tegen de ander, als je dat op het goede moment en met de juiste toon doet dan werkt het wel, maakt verder niet uit hoe groot je bent.
Nu deed ik niets. Dat heeft te maken met dat incident van vorig jaar, maar nog meer met het beschermen van mezelf voor anderen, voor thuis. Het heeft meer met mijn jongste zoontje te maken dan met mezelf. Ik wilde gewoon naar huis, hem zien slapen in zijn bedje, en zelf ook gaan slapen.
Ik wachtte tot die sussende man hulp kreeg van een Amerikaan en nog wat mensen die langs liepen. Het is altijd druk daar op straat. Toen ze weer rustig werden en er niet meer geslagen werd, fietste ik weg. Het voelde heel goed dat vechten niet op te zoeken. Ik dacht: zoek het maar uit met je dronken koppen. Ik ga lekker naar huis. Het hoefde allemaal niet meer zo nodig, dat vrede stichten, dat ingrijpen. Voor het eerst begreep ik dat je bezorgd kunt zijn en dat je een held kunt zijn, maar dat het ook prima is om de mensen hun zaakjes te laten uitzoeken waar ze zelf in verzeild zijn geraakt. Dat voelt eigenlijk harder dan ingrijpen, maar ook beter.

Jan van Mersbergen