In maart vertelde ik in deze rubriek over schrijvers die zo goed zijn dat ik meteen al hun boeken bestel. Het ging over Dennis Lehane en de verfilming van Shutter Island, de thriller die ik inmiddels in vertaling lees. Van de film zag ik alleen het laatste uur, ik zappte er per ongeluk langs en bleef hangen, maar dat laatste stukje was voldoende om erg onder de indruk te zijn van het idee achter het verhaal en de uitwerking daarvan, en dus lees ik nu het boek met de wetenschap van hoe het afloopt. Meestal is dat bij een thriller vervelend, in dit geval is het geweldig. Ik ken de kronkels en details van het verhaal, en ook heb ik een beeld van de hoofdpersoon; Leonardo diCaprio. Daardoor lees ik Shutter Island anders. Als in de eerste scène U.S. marshal Teddy Daniels met de boot naar het eiland vaart waar het complete verhaal zich af zal spelen, zie ik DiCaprio voor me in de scène die ik in de film dus miste. Ik maak dat deel van de film zelf. Ook herken ik in die passage de angst voor water bij Teddy, die uitvoerig beschreven wordt en die de lezer op een bepaald spoor brengt, terwijl ik weet welke linken er gelegd zullen gaan worden. Dat is niet vervelend, het geeft diepte aan de beschijvingen. De ontknoping moet eigenlijk een verrassing zijn, maar nu ik weet hoe het zit, lees ik met meer oog voor deze details. Die zijn hier moeilijk te benoemen, omdat ik dan de clou van deze magnifieke literaire thriller verklap, maar ik kan iedereen aanraden de film rustig nog een keer te bekijken en dan het boek te lezen. De film is op die manier een meerwaarde.

»

Jan van Mersbergen