Ik zat bij de trainer aan tafel in een hoekje van de kantine. Met alle spelers van de groep voert hij eindgesprekken, over het afgelopen seizoen en over het komende seizoen. Dat zijn zesendertig selectiespelers en ook begeleiders en zo, en ieder gesprek duurt tien minuten of een kwartier, dus daar is hij uren en uren mee kwijt. Hij doet het.
Als eerste vroeg de trainer hoe het gaat, ook met die kleine, en toen zei hij: Je hebt heel goed gespeeld, vooral de tweede helft van het seizoen.
Dat zegt hij natuurlijk tegen iedereen, dacht ik en volgens mij zit ik er niet ver naast, maar vervolgens benoemde de trainer wel wat er dan zo goed is aan dat spel van mij. Hij weet precies wat voor voetballer ik ben. Verdediger, sober, in een taak, die eenvoudige keuzes maakt en een behoorlijk acceptabele ondergrens heeft. Zelden een 9 maar ook zelden beneden een 6. Dat weet ik wel van mezelf, vooral dat ik geen technisch wonder ben en zonder bal beter ben dan aan de bal. Dit jaar niet veel gespeeld, door een blessure en ook door hevige concurrentie. Een doelpunt gemaakt dit seizoen, vorig seizoen twee.
Dus hij zei: Spelers als jij, daarvan weet je altijd wat ze gaan doen. En dat is niet de voorspelbaarheid of beperktheid, want dat heeft iedereen, het is de inzet en de betrouwbaarheid.
Dat vond ik mooi om te horen, van de trainer die iedereen hoog heeft zitten. Hij strooit niet met complimentjes, hij duidt alle spelers aan de hand van hun kwaliteiten en ook instelling en meerwaarde. Iedere speler is van meerwaarde, als je hem op de juiste plek de juiste dingen laat doen. De combinatie van kwaliteit en instelling.
Toen ging het over volgend seizoen. Wat ga je doen? Ik zei dat ik zeker wil blijven trainen op die ene avond in de week dat ik kan, om fit te blijven, maar dat ik de strijd met jongens die half mijn leeftijd zijn voor een plekje in een van die elftallen niet meer aan wil gaan, dus ik ga mijn wedstrijden bij de veteranen spelen.
En de trainer zei: Tuurlijk. En hij gaf me een hand en als afscheid zei hij: Je bent altijd welkom.
Iemand welkom heten na een praatje dat uitdraaide op een afscheid, dat is precies waarom ik de afgelopen jaren bij hem heb willen trainen, waarom iedere speler tijdens een wedstrijd net een pasje meer doet als hij langs de lijn staat.

Jan van Mersbergen