Veertien is hij vandaag geworden. Hij wordt groot, groter ook want hij zat laatst aan tafel naast mijn vriendin en hij stak boven haar uit. Terugkijken als het over mijn eigen kinderen gaat is moeilijk, is niet mijn hobby. Vooruitkijken is leuker, op naar de vijftien. Fotoboeken ook niet. Dat is statisch. Momentopnamen in een enkel beeld. Wel ken ik de verhalen, zijn verhalen. Hoe hij als jongetje al zo rustig en bedachtzaam was, hoe zijn eerste woordje ‘gri gri’ was, hoe hij heel lang in zijn wipstoeltje kon zitten, in tegenstelling tot zijn beweeglijke zusje. Hoe hij juichte toen hij iets verkocht op de vrijmarkt terwijl ik eerst had gezegd dat hij cool moest kijken en een andere, hoger prijs moest geven. Dat kon hij niet, in zijn enthousiasme vijf euro te verdienen, in één klap. Ik kijk nu naar die jongen op een heel andere manier dan toen ik hem als baby in mijn armen hield, toen ik met hem door de stad fietste, in een kinderzitje, toen ik hem voor het eerst zag voetballen. Afspraken maken en hem loslaten, daar komt het eigenlijk op neer. Het komende jaar schiet hij de lucht in, ik voel het. Hij denkt dat hij mij niet voorbij gaat groeien maar als ik dat tegen hem zeg dat dat zeker gaat lukken, met zijn schoenmaat 43 nu al, dan zegt hij: je bedoelt zeker je gewicht. Dat blijft hij houden. Humor en gevatheid. Daar groei je van.

Jan van Mersbergen