Nu heb ik wel vaker lesgegeven, op allerlei locaties en in allerlei verbanden, maar nog nooit had ik zelf een workshopreeks opgezet, regelde ik de locatie en deed zelf de werving. Het is wel fijn als andere mensen dat doen, mensen van een school of opleiding of een bureau dat iets doet in tekstadvies, maar dan ben je als docent toch daaraan verbonden en heb je niet alles in eigen hand. Nu heb ik dat wel, maar sta ik ook zelf koffie te zetten. Dat zijn de voordelen en nadelen van een eigen workshop: het vraagt meer wat betreft de organisatie maar het voelt beter omdat dit werkelijk mijn idee is van het geven van schrijfles. Dus alles stond klaar tegen zeven uur, de tafeltjes iets verschoven zodat de deelnemers niet recht achter elkaar zouden zitten, zoals in de trein, haspel met stekkerblok op de vloer, koffie en thee klaar, en wat papier en pennetjes. Zo’n avond met opdrachten en vooral bespreken van die schrijfopdrachten kan ik wel vullen, het grootste probleem is dat er tijd te kort is, zelfs in drie uur. Er werd erg goed geschreven en vooral goed geluisterd en gereageerd op elkaar. Schrijven is niet alleen publiceren, het is ook daadwerkelijk doen, en delen daarvan. In kleine kring zodat je kwetsbaar kunt zijn en zodat je wat op kunt steken van je eigen werk, de reacties daarop, en van anderen. Over twee weken weer. Het wordt een mooie reeks die in maart zeker een vervolg krijgt.

Jan van Mersbergen