‘Als ik terugkom vertel jij me het hele verhaal,’ zegt de man met de beige jas.
Hij staat aan de andere kant van de tafel. Zijn stoel is achteruit geschoven. De pootjes piepten. Op de tafel liggen een schrijfblok en een zwarte pen, daar heeft de man om gevraagd. Iemand is het komen brengen.
Hij stelde allerlei vragen, moeilijke vragen, en ik zei hem dat ik het allemaal niet precies weet. Er is zo veel gebeurd, ik weet het allemaal niet meer precies, en hij zei wel honderd keer dat ik rustig moest worden, eerst rustig worden en dan langzaam vertellen wat er gebeurd is, beetje bij beetje, maar het is erg moeilijk om rustig te worden, erg moeilijk.
Het is een stoornis, zegt mijn moeder altijd, en dan heeft ze het niet over mijn onrust van nu. Ze kent me. Ze kent mijn onrust. Heb dat heel lang, al sinds de basisschool. Ik vergeet dingen, ik ben verstrooid, doe dan dit en dan weer dat. Ik loop naar de keuken om iets te pakken, een koekje of een papiertje van de keukenrol om mijn neus te snuiten of een glas water, en dan kom ik daar en weet ik niet meer wat ik wilde pakken. Of mijn moeder vraagt me of ik haar wil helpen met het glas en oudpapier naar de bak te brengen en dan wil ik dat gaan pakken op de gang bij de trap en dan sta ik daar en dan precies hetzelfde: ik weet niet meer wat ik wilde doen.
Nu is dat allemaal anders. Er is zo veel gebeurd, dit gaat verder dat vergeetachtigheid. Dit gaat over zaken die ik graag wil vergeten en die man vroeg me juist om ze terug te halen.

Het begin van Herberekening, verschijnt in april 2018

Jan van Mersbergen