Mijn dochter zegt: Ik had een broodje gezond gegeten.
Ik wat zat er allemaal op? Vroeg ik.
Nou, zegt ze. Mayonaise.

Ik zeg tegen mijn dochter dat muziek maar om één ding draait en om niks anders. Ze voelt het al aankomen. Ze zegt: Pha-pa.
Ik zeg: Echt waar hoor.
Ze fietst naast me en schudt haar hoofd.
Al die muziek die jij leuk vindt, gaat maar om één ding. Noem bijvoorbeeld een liedje, gewoon een liedje dat je leuk vindt.
Ze zingt: I’m your Venus, I’m your…
Zie je nou wel, zeg ik. Alle liedjes zijn hetzelfde. En jij zingt het wel zo onschuldig, maar iedereen weet wat een Venus is.
Mijn dochter vraagt: Wat dan?
Wat mannen hebben, maar dan eigenlijk wat vrouwen hebben.
Mijn dochter zegt: Pha-pa!
Ja wat?
Jij denkt maar aan één ding.
Dat klopt.

Mijn dochter kijkt mee naar voetballen op tv. Het was een kwalificatiewedstrijd voor het wereldkampioenschap. Nederland ging het nooit halen.
Mijn dochter vroeg: Hoe vaak is Nederland al wereldkampioen geweest?
Ik zei niks.
Nou? Hoe vaak?
Ik zei: Dat is de stomste vraag ooit. Nog stommer dan al die andere vragen van jou bij elkaar.
Of weet je het niet? Vroeg ze.
Ik zei niks. Sommige vragen zijn zo pijnlijk.

Toen ze met een vriendin uit school kwam en een lange oude sjaal onder haar jas had, met lange franjes, wees ik haar die lange franjes die onder haar jas uitstaken, net onder haar buik, en ik vroeg: Wat is dat nou weer? Ben je ongesteld geworden en heb je maar meteen een heleboel van die dingen ingedaan?
Nu zei zij niks. Zelfs geen Pha-pa. Haar vriendin stond te kijken met een hand voor haar mond, maar ze vond het ook wel grappig.
O, zei ik. Volgens mij zag ik het verkeerd. Lekkere warme sjaal heb je om zeg. Heel goed.
Toen ging ze met die vriendin mee, naar paardrijden.

Tegen het avondeten kwam ze terug van paardrijden en zei: Ik mocht op Stella.
Dat is een elektrische fiets, zei ik.

Jan van Mersbergen