Ik keek naar een nieuwe serie op tv die aangekondigd werd als ‘jouw nieuwe favoriete serie’. Nu heb ik helemaal geen favoriete series, maar misschien zou dit de eerste worden. Gone. In de sterke opening werd een meisje gered uit een donker hol, ze was ontvoerd en werd heel lang door een man vastgehouden. Jaren later is ze een sterke vrouw die ogenschijnlijk haar verleden overwonnen heeft, maar dan wordt ze ingezet om nieuwe ontvoeringszaken op te lossen, en dan komt dat verleden natuurlijk terug bij haar. Goed gegeven, spannend. De vrouw is heel slim en voelt goed aan hoe daders denken en wat slachtoffers doormaken, echter al in het eerste deel van deze serie bevrijdt ze samen met een FBI-man al twee meisjes uit donkere kelders zodat ik me al gauw afvraag of het aantal ontvoerde meisjes op deze manier niet snel uitgeput is. Hoeveel zitten er nog, want er volgen nog wel een paar delen? De focus op deze vrouw en haar beleving is sterk, het neemt wel aandacht weg van de meisjes die ze nu bevrijdt, die zijn bijna inwisselbaar – er zullen er dus nog wel een paar ergens opgesloten zitten.
Ieder spannend boek begint met een verhaalidee. De basis voor de puzzel. Momenteel lees ik Joyland, een thriller van Stephen King van een paar jaar geleden die nu door Luitingh in een goedkope hardcover uitgegeven is. Over dat boek (en vooral over de verteller) later meer, maar voor nu kan ik zeggen: geweldig verhaalidee! Een jongen gaat werken bij een attractiepark waar in het spookhuis ooit een meisje vermoord is, en haar geest dwaalt daar nog rond. Een heel eenvoudig idee, spannend en simpel tegelijk, en eigenlijk een basisidee van spannende films of boeken, gestoeld op herkenbaarheid. De spanning van een spookhuis kent iedereen, verhalen van moorden ook, die combinatie is goud.
In Gone neemt de hoofdpersoon een rol aan die veel lijkt op Hannibal Lecter, de bekende psychopaat uit Silence of the Lambs, van Thomas Harris. Ook een heel goed boek. Het idee dat zaken op te lossen zijn door zo’n psychopaat die zelf ook een en ander op zijn geweten heeft was ijzersterk, in Gone wordt de ervaring van een ontvoeringsslachtoffer benut. Toch is het idee behoorlijk ingewikkeld. Prima uitgewerkt, maar door die focus steken de andere slachtoffers een beetje armoedig af bij de hoofdpersoon. In een gesprek met een van de slachtoffers weet de vrouw dat meisje aan te moedigen om voor zichzelf te kiezen en als winnaar uit deze situatie te komen. Het is niet jouw schuld, kies voor jezelf en win. In die dialoog kwamen deze twee slachtoffers tot elkaar en wordt de ervaring van de een gebruikt om de ander te helpen. Mooi. Aan de andere kant: van de man die dit meisje vasthield heb ik totaal geen beeld.
En toch kijk ik volgende week maandag weer, en lees ik verder in Joyland.

Jan van Mersbergen