Ooit schreef ik iedere vastelaovesdag een stukje in de Limburger. Op de zaterdag al: over mijn scheiding, op de maandag over het herdenken van de bouwer van de joeksmobiel, op de dinsdags over ons bezoek aan de begraafplaats aan de andere kant van de Maas waar de nachtportier van het hotel ligt en waar we een KLM-huisje op zijn graf plaatsten, en op de dag van de terugreis over pony van Pien, die inmiddels waarschijnlijk met haar vriendinnen de stad afstruint op deze dagen in plaats van me papa en mama, we zullen ze vast tegenkomen.
Die stukjes in de krant werden gezien de reacties heel goed gelezen. Even wat vastelaovend tijdens het ontbijt, eieren met spek en koffie, en de krant. Ik kreeg veel vragen over die stukjes in de krant. Of het niet lastig is die stukjes te schrijven tijdens vastelaovend, want je bent toch in een andere staat.
Dat was een bijzonder goeie vraag. Werken tijdens vastelaovend is onmogelijk, dus al die stukjes had ik op de donderdag voor vastelaovend al netjes ingeleverd bij de Limburgse zeitung, zodat ik onbekommerd feest kon gaan vieren.
Net zoals dit stukje, en die van gister, en die van…

Jan van Mersbergen