Tijdens een van mijn Schrijfcafé-avonden liet ik de deelnemers het begin van Oorsprong van Dan Brown herschrijven. Dat boek opent zo:

‘Terwijl de oude tandradlocomotief zich langs de duizelingwekkende helling omhoogklauwde, bekeek Edmond Kirsch de grillige bergtop boven hem. Het massieve stenen klooster in de verte was in een steile wand gebouwd en leek in de ruimte te zweven, alsof het op magische wijze was vastgemaakt aan de verticale klif.
Dit tijdloze heiligdom in het Spaanse Catalonië had meer dan vier eeuwen weerstand geboden aan de nimmer aflatende zwaartekracht en was nooit afgeweken van zijn oorspronkelijke doel om de bewoners af te zonderen van de moderne wereld.
Wel ironisch dat ze nu de eersten zullen zijn die de waarheid te horen krijgen, dacht Kirsch, en hij vroeg zich af hoe ze zouden reageren. Historisch gezien waren mannen van God de gevaarlijkste op de wereld, vooral als hun goden werden bedreigd. En ik sta op het punt een vlammende speer in een wespennest te smijten.
Toen de trein de top had bereikt, zag Kirsch een eenzame gestalte op het perron staan. De verweerde, broodmagere man droeg traditionele katholieke kledij: een paarse soutane en een wit koorhemd, en een zucchetta op zijn hoofd. Kirsch herkende het magere gezicht van zijn gastheer van de foto’s en werd verrast door de adrenaline die opeens door zijn aderen stroomde.
Valdespino komt me persoonlijk begroeten.
Aartsbisschop Antonio Valdespino was een belangrijk man in Spanje: hij was niet alleen een vertrouwde vriend en raadgever van de koning, maar bovendien een van de meest uitgesproken en invloedrijke voorvechters van het behoud van de conservatieve katholieke waarden en traditionele politieke normen.
‘Edmond Kirsch, neem ik aan?’ zei de bisschop met gedragen stem toen Kirsch uitstapte.
‘Dat ben ik.’ Kirsch glimlachte toen hij de benige hand van zijn gastheer schudde. ‘Bisschop Valdespino, ik dank u omdat u deze ontmoeting mogelijk hebt gemaakt.’
‘Ik moet ú bedanken voor uw verzoek.’ De stem van de bisschop was krachtiger dan Kirsch had verwacht, helder en doordringend als een klok. ‘Het komt niet vaak voor dat we worden geraadpleegd door wetenschappers, en zeker niet door zo’n vooraanstaand wetenschapper als u. Deze kant uit, alstublieft.’
Toen Valdespino Kirsch meenam over het perron, rukte de koude bergwind aan zijn soutane.’

Valt veel over te zeggen: de opgefokte spanning, de voelbare adrenaline, die cursiefgedrukte gedachten, de stellige vertelling, de uitleg, de soms dubbele uitleg.
De schrijvers maakten van deze personages en setting een vertelling in de ik-vorm. Direct, invoelbaar, levendig.

«

Jan van Mersbergen