Vorig jaar werd de eerste Bookstore Day gehouden, een dag waarop in veel Nederlandse boekwinkels schrijvers voorlezen, signeren, lezingen houden. Een mooi idee waar ik vorig jaar graag aan meewerkte, maar dit jaar niet.
Dat heeft met elkaar te maken.
De eerste editie van Bookstore Day kende, en dat zijn woorden van de organisatie, wat kinderziektes. Ik weet niet of het ontbreken van productionele inzet en overzicht een kinderziekte is. Vorig jaar was ik ambassadeur van deze dag. Ik ben drie boekwinkels langs geweest. De hele dag op pad. Maar alle contacten met de winkels, het plannen, het maken van een reisschema, alles heb ik zelf moeten doen. Dat is niet erg, als het maar duidelijk is. Onder de vlag van Bookstore Day kon ik het regelwerk op me nemen, en de uitvoer. De organisatie van Bookstore Day hoefde alleen maar mijn naam op de flyer te zetten, verder niks.
Omdat die verhouding een beetje scheef was gaf ik al in januari aan, als antwoord op een vrolijk mailtje ‘Wil je weer meedoen met Bookstore Day?’, dat ik zeker wel weer graag mee wilde doen, mits de organisatie daadwerkelijk de organisatie op zich zou nemen. Dus: boekhandels benaderen, afspraken maken, mij een schema sturen, zo en zo laat daar, dan daar. Produceren die dag. Dan ga ik de hort op.
Dat was goed. Ze zouden me op de hoogte houden en hun best doen. Ik zette zaterdag 14 april in mijn agenda.
Vervolgens: niks.
Geen contact over de voortgang, geen boekwinkels, geen schema, geen tijden. Dus die dag in mijn agenda, al over een paar weken, begon een beetje te branden. Ik hou namelijk geen dag vrij zonder dat ik weet wat er gaat gebeuren, die geen programma of opzet heeft, die niet georganiseerd wordt. Zeker niet als zich andere interessante opties aandienen, van mogelijk werk dat wel vlot loopt, dat goed verdeeld is, dat wel betaald wordt.
Dus ik mailde vriendelijk met de organisatie dat ik sinds januari niks meer had gehoord. ‘Hoewel het contact erg eenzijdig is leek het me toch prettig even af te zeggen, bij deze.’
Direct kwam er een excuusmail. Dat is een bekend fenomeen bij organisaties die niet goed functioneren: voor degelijk contact is geen tijd, het schrijven van excuusmails gaat wel op flink tempo. Het lag aan de uitgeverijen en onduidelijkheid en in het vervolg zou het beter gaan. Dat geloof ik wel, voor deze keer was het jammer.
Natuurlijk is het vandaag een feestdag voor de boekhandel. De vlaggen van Bookstore Day wapperen en een flink aantal schrijvers zal zich voor een flesje wijn en een bosje bloemen de hele dag van de goede kant laten zien.
Ik ben blij dat ik stellig ben geweest in mijn standaard van hoe werkafspraken zouden moeten gaan.
Ik ga vandaag wat anders doen.

Jan van Mersbergen