Kinderen in een bus, allemaal op een andere manier zitten ze op die stoelen. Mooi vind ik dat.
De een achterstevoren, gebogen over de rugleuning, kijkend naar een vriendje. De ander rechtop, stuurs, misschien in gedachten. Weer een ander staart uit het raam. Twee jongens staren uit het raam, de arm van de een over de schouder van de ander. Twee meisjes hebben een geheim.
Wanneer gaat die diversiteit eraf? Die eigenheid?
Een bus met oude mensen, en dan bedoel ik boven de dertig: ze zitten allemaal recht op hun stoel, ingetogen, goed voor je rug, armen over elkaar, een boek in de hand, stil, zwijgen.
Een bus vol kinderen maakt veel lawaai. Daarom zit er een microfoon met speakers in een touringcar.
Oude mensen dommelen in slaap, ze luisteren naar de motor of het tikken van de wielen over betonplaten, zoals vroeger op de A27.

Jan van Mersbergen