Heeft het dit wk al geregend? En dan bedoel ik regen op een dag dat er een wedstrijd is. Volgens mij niet. Langzaamaan wordt de spanning groter. Dat begint bij de kwartfinales. Een achtste finale betekent niks, die heeft Nederland verloren (in 2006 tegen Portugal) en gewonnen, maar het gaat om die wedstrijd erop. Zo’n kwartfinale winnen, dat vergeet je de rest van je leven niet meer. Verliezen ook niet, zoals in 1994 tegen Brazilië met die vreemde vrijetrap van Branco.
In 1998 won Nederland in Marseille van Argentinië, de eerste succesvolle kwartfinale die ik me echt goed kan herinneren. Moet je nagaan, ik was toen al 27. Het was warm. Er stonden tissues op tafel. Iedereen was klaar om getroost te worden, maar dat hoefde niet.
De kwartfinale van 2010 stond al vanaf het moment van de loting, in januari dat jaar, in mijn agenda. Het speelschema leidde tot een kwartfinale tegen Brazilië, dat zou de wedstrijd worden. En dat werd de wedstrijd van het toernooi, de wedstrijd die het verschil maakte. Amsterdam ontplofte.
Vier jaar later was de kwartfinale de wedstrijd van de keeperswissel. Vlak voor de penaltyreeks een andere keeper op doel, de tegenstander in verwarring laten, winnen.
Ik begrijp welk gevoel er nu in België, Frankrijk, Engeland en Kroatië heerst. Die kwartfinale moest gewonnen worden, en het lukte. Ik begrijp ook dat na zo’n kwartfinale is, de klap van de nederlaag, die er voor drie van deze vier landen toch aan zit te komen, enorm is. Ik wil niemand waarschuwen, maar na een gewonnen kwartfinale betekent een verlieswedstrijd een week ziek zijn, uitgeput, niks kunnen doen. In één land zal het feest losbarsten, en dat zal werkelijk een grandioos dagenlang feest zijn, maar in drie landen zal dit wk eindigen met rouw. Daarom denk ik aan mijn vrienden in België, Frankrijk, Engeland en Kroatië.

»

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen