Ik had een foto van een oude landkaart laten uitvergroten.
Op de kaart Amsterdam rond 1750, dat was toen alleen de binnenstad en de grachten. Buiten de Singelgracht waren er alleen polders en zaagmolens langs de straat die nu de Cuyp is, een grote polder richting Amstelveen die Buitenveltse polder heette, nu Buitenveldert, en veel grote meren in de richting van Haarlem, en daar ergens tussenin het oude Sloten en de polder daarachter waar we nu wonen. De Spaarndammerdijk staat er op, die na een vloed bijna weggespoeld was. Er was bijna geen verbinding meer tussen Haarlem en Amsterdam, dus daar moest iets aan gebeuren. Inpolderen.
Ik zocht wat informatie over onze polder.
Zo was vroeger de Waterwolf de bijnaam van de Haarlemmermeer, tevens nu de naam van een restaurant in Badhoevedorp. Jammer dat de Haarlemmermeer nu geen Waterwolf heet. Die naam zou het gebied een andere uitstraling geven.
De badhoeve was een moderne boerderij aan de overkant van Sloten, de eerste echt moderne veehouderij van deze streek, zo groot dat het later plaatsje ernaar vernoemd is. Een compleet meer droogleggen om er koeien te laten grazen en in plaats van water melk te winnen, ik vind dat een mooie grote gedachte.
Grotendeels Haarlemmermeer, op die kaart. Een gebied van meren. De eerste plannen om het in te polderen waren van Leeghwater, de perfecte naam voor zo’n plan.
Den Overtoom staat erop, Ruigoord was een eiland, de Naecker was de vroegere naam van de Aker – ik kan heel lang naar zo’n poster kijken.
Voor die poster zocht ik een lijst.
De meeste lijsten zijn lelijk. Het glas spiegelt, de randen zijn vaak net rouwranden en ze zijn onnodig lomp en zwaar. Ik wilde een soort ouderwets hangsysteem met een horizontale lat onder en boven waar de poster tussen geklemd zit. Zoals vroeger landkaarten op scholen aan de muur hingen, en van die biologie-platen met sloten en de binnenkant van het menselijk lichaam. Die klemsystemen zijn er wel, maar allemaal duur en nog niet zo mooi. Vijftien euro voor twee latjes met magneetjes. Die waren veel te klein want mijn landkaart is negentig bij zestig, en bovendien hou ik niet van magneten, die laten op een gegeven moment los. Ik vertrouw magneten niet.
Toen dacht ik: ik haal een paar latjes en boutjes met moertjes, en maak dat ding zelf. Dus ik naar de bouwmarkt, die spullen waren zo gekocht, het boren thuis was niet veel werk, alleen even precies meten en de poster ertussen klemmen ging ook wel, mits ik voorzichtig met een priem gaatjes in het papier maakte. Touwtje eraan. De moertjes passen goed op de latjes, het geheel is licht en op te rollen.
Hij hangt heel mooi beneden tegen de groene muur.

«

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen