Drukproeven corrigeren is vervelend. Iedere correctie geeft me het gevoel dat ik een idioot ben. Al bijna twintig jaar schrijf ik er overheen niet aan elkaar en goedmaken schrijf ik niet aan elkaar en voorop de fiets schrijf ik juist wel aan elkaar, ik begrijp de regels die daarvoor zijn niet, ik pas ze iedere keer verkeerd toe, die corrector zal zich wel weer suf zitten te lachen. Mijn dochter keek over mijn schouder mee. Ik was juist bij een stukje dat over haar ging. Ze zag de streepjes en boogjes en andere doorhalingen en aanvullingen niet, ze las gewoon haar verhaaltje over een pukkel. Die zat toch op mijn neus? vroeg ze. Ik knikte. Ik verbeterde de correcties in mijn document dat binnenkort weer naar de uitgeverij moet. Mijn dochter las verder. Ze vond het een grappig verhaal. Ze was lezer en onderwerp tegelijk en ik kon aan haar gezicht aflezen dat het een goed verhaal was. Dat had ik even nodig, want op de volgende bladzijde stonden weer een heleboel streepjes en krasjes.

Jan van Mersbergen