In de oudste afleveringen van Married with Children, die momenteel herhaald worden, zie je soms tussen de scènes door een Amerikaanse snelweg met wel vier banen heen en vier banen terug, ergens aan de rand van een stad. Ik keek vroeger naar die serie en naar die beelden van Amerikaanse snelwegen en kon niet geloven dat er zulke brede wegen konden bestaan, en toch reden er zo te zien echte auto’s op. De fontein aan het begin het het intro was ook al zo’n wonder. Enorm groot, opspuitend water, ritmisch. Goed muziekje ook erbij. Nu begrijp ik dat het mooie succesvolle leven dat in die eerste beelden getoond wordt juist spottend bedoeld zijn, toch was ik vroeger onder de indruk. De serie gaf me beelden van een land dat veel verder was dan het land waar mijn polder deel van uitmaakte.
Married with Children loopt gelijk met mijn jeugd en studietijd. De serie begon in 1987. Ik ben in hetzelfde jaar geboren als Christina Applegate, die Kelly speelde. Ik hou van het verhaal van de American footballspeler die vroeger één geweldige wedstrijd speelde, en die nu bijna vergeten is. Dat ‘bijna’ zegt veel over de American Dream. Het kan nog steeds. de glorie was er, ebt langzaam weg, maar het kan zo maar weer terugkomen. Dat is een ander beeld van de Amerikaanse samenleving dan een droom die zegt: ieders leven kan groots worden. Het is dromen vanuit een moment, in een verder saai en zwaar leven.
In een van de afleveringen noemt Al Bundy zijn vrouw Peggy een Doetnixtrosaurus. Dat soort woordgrapjes vind ik grappig. Ook kan ik de stereotype personages goed hebben. Flodder heeft dat ook. Ieder personage heeft zijn verwachting en die wordt slechts zelden doorbroken. Flodder is trouwens uit 1986, zij waren iets eerder, of dit was in de jaren tachtig de trend.
In de allereerste afleveringen staan Al en Peggy wel nog iets dichter bij elkaar dan later, als hun huwelijk een opeenstapeling van ergernis is. Daarnaar kijken is soms vermoeiend. In het begin houden ze van elkaar, dat is in iedere aflevering eigenlijk de basis. Dat was ik bijna vergeten.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen