Het was wel even vloeken, die schroefjes waren erg klein. Ik had een snoerschakelaar gekocht om tussen het snoer te zetten van de lamp die in feite een stapel boeken is.
Het was een mooie volgorde. Eerst die boeken opstapelen, doorboren, een buis erdoor en een voet eronder, een snoer door die buis, de lamp er bovenop, en alles deed het, behalve dat er aan het snoer geen schakelaar zat. Die lag nu thuis op tafel, naast twee schroevendraaiers – kruiskop en gewoon, een stanleymes en een oude verroeste nijptang.
Ik knipte de draad door. Toen het zwarte buitenste snoer voorzichtig opensnijden zodat de blauwe en bruine draad bloot komen te liggen, een centimeter of drie. Dan die draadjes afbranden bij het fornuis want daar had ik vuur, ik had geen aansteker of lucifers. Die koperen uiteinden opdraaien. Dan de schroefjes in de schakelaar los zien te krijgen en die draadjes erin. Dat was allemaal erg krap en klein en ieniemienie, of mijn ogen zijn gewoon niet meer wat ze geweest zijn, daar heb ik met lezen ook last van de laatste tijd, als het boek te dicht bij mijn ogen is.
Nu heeft de lamp een schakelaar.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen