Deze week verschijnt de bundel Man/vader, over mijn leven als man en vader. Daarin een stukje van vorig jaar dat nog heel actueel is en eigenlijk steeds actueler wordt, over mijn dochter:

Haren kammen, dat duurt zo lang bij mijn dochter. Ik denk dat ze de tijd vergeet als ze met die borstel voor de spiegel in de badkamer staat. Iedere ochtend als ze naar school moet, dan moet ik haar roepen, nog een keer roepen, nog een keer roepen. Wat er bij haar gebeurt: ze hoort me wel, maar ze wil nog een keer kammen, nog een keer kammen, nog een laatste keer. Dus ik ga vast, zet haar tas op de gang, loop de trap af en de hele weg naar school hobbelt ze achter me aan. Ik zeg dat ze naast me moet komen fietsen want dat is gezelliger. Het is maar een minuut of tien, hooguit een kwartier, maar het is toch fijn als we even kunnen praten. Gewoon, over die dag. Maar eerst moet ik haar vragen waarom haren kammen iedere ochtend zo lang duurt want je ziet, ik word daar geen leuke vader van. Dat je het even weet. Zij weet het niet precies, ze doet dat kammen tegenwoordig uiterst serieus en ze gaat er niet eerder voor haar bed uit, wat ze eigenlijk zou moeten doen. Dus zegt ze zachtjes: Sorry papa. En dan is het weer goed.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen