Ik deed er een halfuur over, het fietsen naar mijn Schrijfcafé. Daar moest ik wel flink voor doortrappen.
Het was de eerste avond. Een heleboel nieuwe mensen, het voorstellen dat tijd kost, een onwennige eerste opdracht, en dan het bespreken waar het eigenlijk om gaat. Er werd erg goed geschreven. Verplicht waren: drie personages waaronder een baby. Ook verplicht: vertelperspectief in de ik-vorm vanuit een van de twee volwassenen. Verteltijd was vrij. De verhouding tussen die twee staat onder spanning, door die baby, maar hoe precies? Is een baby lastig? Geeft een klein kind een andere, ongewenste verantwoordelijkheid? Die vragen komen vanzelf en gelukkig kwamen er ook vanzelf een mooie reeks verhalen.
Opvallend was dat het in die verhalen vooral om verantwoordelijkheid ging. Geen enkele jengelende baby die irritant was. Dat had ik van te voren wel gezegd, dat is een cliché dat je moet zien te omzeilen. Het maakt je verhaal plat. Een verhaal ging over een man die eventjes op een baby moest passen en over de moeder die veel te lang wegbleef. Dat was een goed idee, en heel goed vanuit die man verteld, met steeds veel controle. Een ander verhaal ging over een vrouw die op het voetbalveld staat met een baby en haar ex tegenkomt. Hij vraagt of hij het kindje eventjes vast mag houden. Ook heel goed, vooral omdat die dreiging aangekondigd werd door donkere wolken. Dat is ook een cliché, maar als ze goed gebruikt worden werken clichés nu eenmaal goed. Een lang verhaal ging ook over een ex: een vrouw die nu een kindje heeft, van een ander. De twee gaan wel samen naar het consultatiebureau. Daar zat de begeleider met haar pen voor het beeldscherm waar de groeicurve op staat. Dat soort details brengen lading, maken het verhaal levendig, leiden even af van het verdriet om dat verdriet later harder aan te laten komen bij de lezer.
Ieder verhaal roept vragen op: over de vertelling, over het doseren, over de verhouding tussen de ik en die ander, over de aandacht die het ene personage in het begin krijgt en in het tweede deel niet meer, over alles wat er bij een lezer gebeurt en wat de schrijver eigenlijk wil dat er gebeurt. Daaraan sleutelen is hopelijk voor de deelnemers waardevol. Voor mij is het zeker waardevol, want ondanks dat ik zelf hier niet schrijf word ik wel gedwongen op deze avond scherp te zijn en na te denken over de tekst en alles wat daarmee te maken heeft.
Drie uur praten en schrijven was te kort om het verhaal te herschrijven. Dat doen we de volgende keer wel.
De terugweg duurde ook precies een halfuur.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen