Het bezwerende in de muziek en in de tekst en daarnaast de klein die aan hun schoenen vastgezogen zit, die me terugbracht naar mijn eigen klei, dat was wat de muziek van 16 Horsepower voor mij zo intrigerend maakte.
Niet dat ik de teksten begreep. ‘Don’t let your mind do all your walking,’ zo begint een van mijn favoriete liedjes: Haw.
Een liedje dat hapering heet, waar die vreemde jonge domineeszoon zo fel over zingt dat hij soms zijn hoofd moet schudden en het uit moet schreeuwen. Die drums gaan wel door, die gitaar, die banjo.
Een waarheid die hard en duidelijk is:

‘Like a poison that takes its time.’

Klopt, vergif neemt zijn tijd.

‘But baby don’t look down.
Keep your, keep your arms around me.’

Twintig jaar geleden zag ik ze spelen, een paar keer. In Paradiso onder andere. Die zanger trok zijn accordeon haast uit elkaar. Zijn banjo ook. Er is me toen verteld dat hij bezeten was. Ik zag ze spelen en geloofde het direct.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen