Als zo’n roman dat werkelijk helemaal af is…
En dan bedoel ik: volledig door de redacteur in de laatste fase gelezen en er na dagen sparren en praten toch een eindversie ligt die naar de persklaarmaker kan, dan adem ik uit en adem niet meer in tot mijn longen trillen, om weer een ademteug te nemen en eens goed om me heen te kijken.
De andere boeken om me heen zijn veranderd. Er liggen drie boeken op mijn werktafeltje, twee daarvan heb ik gelezen, en zelfs dat lezen, die ervaring, is nu anders.
De tuin is anders.
De luxaflex is anders.
Net lag er nog sneeuw.
Het manuscript dat ik lees en waar ik een leesrapport over zou schrijven is veranderd. Zelfde verhaal, maar nu mijn roman nog slechts een komma’s- en puntencheck gaat krijgen staat dat verhaal eindelijk volledig vast en kan ik weer iets anders lezen, echt diepgaand lezen.
Mijn fiets fietst anders.
Mijn kinderen praten anders. Ze zijn in de twee jaar dat ik aan dit boek werkte van baby tot peuter gegroeid, van tiener tot slungel.
Vogeltjes mogen inderdaad gaan fluiten. Ik kijk uit het raam maar zie ze nergens.
De vuilnis wordt opgehaald.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen