Zijn jasje was te groot, zijn Engels was krakkemikkig, zijn synthesizer leek Oostenrijks, een oud lid van Modern Talking, en toch was het alles bij elkaar onmiskenbaar een Franse zanger.
Hij zong:
Check out Guitar George, he knows all the chords.
But it’s strictly rhythm; he doesn’t want to make it cry or sing.
Hij zong Sultans of swing zoals alleen een Franse zanger dat kan.
Misschien komt het door de herhalingen van ‘Allo ‘allo die nu weer uitgezonden worden, vlak na het avondeten, dat ik aan hem moest denken. Ik hield altijd van die serie, waarin ze allemaal Engels praten maar toch ook Frans en Duits. Ik hou ook van deze Franse zanger. Hij trad op aan de rand van het voetbalveld, vlak aan de Middellandse zee, in de zon.
If any old guitar is all he can afford,
when he gets up under the lights to play his thing.
Hij had een ruige stem. Het was een geweldig feest. Hij paste daar.
Ik zie vaak Nederlandse zangers – ook daar hou ik van – imitaties doen van de zangers die ze zouden willen zijn. Van Amerikaanse artiesten. Van Springsteen. Van Roy Orbison.
Deze Franse zanger speelde alleen die liedjes, en maakte ze Frans en zonnig en een beetje onbeholpen, maar daarom paste het juist zo goed.
Na afloop rookte hij een sigaretje, leunend tegen de reling om het veld. Hij was de Franse Sultan of Swing.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen