Het boek is af, het moet alleen nauwkeurig gecorrigeerd, en dan krijg ik het terug. Er staan strepen in. Verbeteringen, vrijwel allemaal. Rechts in een brede kantlijn staan opmerkingen, allemaal goeie opmerkingen. Niet zo heel veel. Links in de kantlijn staan verticale streepjes die aangeven dat er op die regel iets veranderd is. Meestal zie ik dat direct, dan is er een woordje verbeterd of een woordje dat dubbel in de zin stond doorgehaald. Dan klik ik met mijn rechtermuisknop op die verbetering en druk daarna met de linkerknop op accepteren. Ik accepteer vrijwel alles, behalve spreektaal die echt mijn taal is. Soms is er op de regel waar iets verbeterd is niks te zien, dan word ik erg onrustig. Meestal is een woord afgebroken dat helemaal aan het einde van de regel staat. Ga ik daar staan met de cursor dan verschijnt er een blokje in beeld dat daar toch iets veranderd is. Accepteren. Dat eindeloze klikken, eerst rechts, dan links, voor soms een enkele letter die veranderd is. Het maakt mijn vingers ijzig koud. Het is eentonig. Een bladzijde met maar een of twee correcties voelt als een overwinning. Een bladzijde helemaal zonder correcties kwam ik één keer tegen: bladzijde 207. Het moment dat de rechterkantlijn weer normaal wordt, wat betekent dat alle opmerkingen aan die kant verwerkt zijn, is een opluchting, en nog groter is de opluchting als ook de linkerkantlijn helemaal schoon is.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen