Ooit had ik les van Kees Schuyt, een bestuurskundige die zei dat iedere beslissing of bepaling, uit welk goed en nobel streven of idee dan ook, zeker drie neveneffecten had die niet waren voorzien. Dat is het drama van besturen, zei hij. En tevens ook van politiek.
Iedereen zet zich in, met hart en ziel en een beetje eigenbelang, maar vanuit expertise en kennis, er wordt vergaderd en besproken, de middenweg lijkt goed, de neveneffecten domineren na afloop hoe het werkelijk geworden is.
Toen twintig jaar geleden onze wijk nog op de tekentafel lag, konden de planners en ontwerpers toen de sfeer in die ene kleine straat voorzien?
Iedere ochtend waarop ik mijn zoontje naar de opvang breng fietsen we door ‘het kleine straatje’, zoals hij dat noemt: de Groenlandstraat. Aan de ene kant staan geen huizen, alleen ruime parkeerpleintjes tussen de blokken die schuin op deze straat staan. Aan de andere kant staan wel huizen. Aan de kant van de straat hebben die huizen een garage en aan de achterkant een tuin aan het water. Het zijn mooie huizen, ruim en met drie woonlagen, een hoge bovenste verdieping en een flinke tuin met vrij zicht. Maar die voorkant, met die garages…
De architecten en stedenbouwkundigen en planners hebben de bewoners een garage gegeven met een klein bestraat voortuintje. Konden ze voorzien dat de bewoners daar hun auto zouden parkeren, en niet binnen? De garages staan misschien vol met fietsen en worden gebruikt als opslag. Handig, wel een auto op een eigen parkeerplek voor de deur.
En kon iemand bij het ontwerp voorzien dat de bewoners vrijwel allemaal in een zwarte auto zouden rijden?
Tien zwarte auto’s staan er nu in dit kleine straatje op een rij, allemaal in dezelfde richting achter elkaar.
Kon iemand ooit voorzien dat deze straat permanent opgevuld zou worden door een begrafenisstoet, en dat die sfeer de straat dagelijks overheerst?

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen