Ieder jaar verschijnt er wel een sterke Amerikaanse roman die speelt op het platteland, desnoods een tijd geleden, de zogenaamde moderne cowboyboeken. Nu geschreven, over toen, met een strekking en gevoel die in onze tijd nog spelen. Kent Haruf schreef ze, Willy Vlautin, David Vann eigenlijk ook. En toen was het de beurt aan HernanLees meer »

De fotograaf had drie statieven in de kamer gezet en een apparaat waar alle kabels naartoe gingen. Zelf hield hij de camera vast. Veel apparatuur betekent doorgaans: dit kost veel tijd, maar dat viel mee. Hij vond de groene muur mooi, en mijn lamp die ik van een stapel boeken had gemaakt. Hij schoof watLees meer »

Er zitten vliegjes in huis. Het zijn kleine vliegjes die lijken op fruitvliegjes, maar ze zijn net anders want ze zitten vooral bij de planten. Ik heb het opgezocht, het zijn rouwvliegjes. Eigenlijk mugjes, maar ze heten varenrouwvlieg. Maakt allemaal niet uit, ik wil er vanaf. Ze steken niet, maar ze zijn irritant. Bovendien etenLees meer »

Met mijn dochter ging ik naar een avond over verhalende journalistiek. Dat was omdat ik eerst met mijn dochter naar een concert van Katy Perry was geweest en daar een stuk over had geschreven in Vrij Nederland. Dat verhaal werd tot de tien beste verhalende journalistieke verhalen van vorig jaar gerekend, en alle makers vanLees meer »

In een vastelaovesliedjes zit een mooi zinnetje:’ Denk dan aan deze zin, dan ben je nooit alleen.’ Ik zing het zinnetje vaak. Mijn jongste zoon kreeg een nieuwe luier. Ik zei: Dan ben je nooit alleen. Ja, zei hij. Wel alleen. Misschien is hij een kleine filosoof, een erg slimme. Iedereen is alleen, dat isLees meer »

Waar halen we een bootje vandaan? Ze hebben een bootje nodig, in mijn nieuwe roman. Hoe gaat dat in een dorp? Een beetje om je heen kijken, en durven te vragen: Dat bootje van Rochat is jaren niet gebruikt en totaal verroest. Het staat op zijn kant tegen een verweerde houten paal en die paalLees meer »

Van de stapel nog te lezen boeken moest ik eerst de visjes kiezen. Evelien Vos schreef haar debuut: Niemand keek omhoog, en op de cover tuimelen blauwe visjes naar beneden. Het is een mooi en tekenend beeld. Al bij de tweede alinea kijk ik of er iemand in de buurt is om deze zin aanLees meer »

« Vorige paginaVolgende pagina »
Jan van Mersbergen