Aandacht is moeilijk.
Optredens doen is leuk omdat ik als schrijver onbekenden ontmoet, dan zijn die daarheen gekomen vanwege mijn boeken – hoop ik. Als er in een boekwinkel voor de presentatie van mijn nieuwe roman een heleboel familie en vrienden en bekenden zijn, die allemaal speciaal voor mij zijn gekomen, dan vind ik al die aandacht spannend en kan ik niet wachten tot de presentatie voorbij is en we wat kunnen gaan drinken om de hoek.
Een verjaardag is ook zoiets. Amper nog heugelijk te noemen nu ik naar de vijftig kruip, maar wel een dag van aandacht. Soms is dat heel mooi, zoals mijn jongste zoontje die afgelopen week iedere keer als het over die verjaardag gaat zegt: Dootje kopen.
Tieners die met een vermoeide blik in hun ogen vragen of ik dit jaar een boek wil hebben of een boekenbon of iets om mee te koken, en eigenlijk niet weten wanneer ze dat moeten gaan halen en zich amper naar de winkel kunnen krijgen, die aandacht kan ik missen. Ze bedoelen het goed, ze weten zo langzamerhand toch wel wat ik leuk vind.
Een fles wijn, zei ik toen. Dat vind ik lekker.
Niet handig, want ze mogen zelf nog geen wijn kopen.
Doe dan maar kaas.
Van wat voor kaas hou je dan? vroeg mijn dochter.
Dat weet je wel.
Stinkkaas toch?
Heerlijk, die verwennerij op mijn eigen verjaardag.
Zo voelt het. Dat klopt niet. Het is aandacht en ik moet onder ogen zien dat het aandacht voor mij is omdat ik jarig ben, om wie ik zelf ben. Dat ga ik proberen.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen