De grasbijter
Recensies
Het Parool - Zwijgende fruitbomen
Er zijn ook nauwelijks echte gebeurtenissen in dit boek,
en de paar die er zijn voltrekken zich uiterst langzaam. Dat lijkt
geen aanbeveling, maar dat is het wel omdat het in totale harmonie
is met het verhaal.
Het
had niet
anders gekund. (...) Heden ten dage, waarin uiteenlopende magazines
landelijkheid tot mode hebben verheven, is het verhaal van Jan van
Mersbergen zeker
iets om in je oren te knopen. Wat de literatuur betreft is De grasbijter
tussen
al die andere boeken waarin personages naar hartelust van de ene naar
de andere stad reizen, een opvallend originele verschijning. (Daniëlle
Serdijn)
De Volkskrant
Met dit verhaal uit 2001 debuteerde de inmiddels 32-jarige
Jan van Mersbergen. In het boek laat hij vooral de handelingen van
zijn hoofdpersoon zien en maakt hij geen gewag van diens gedachten of
ideeën.
Zonder sentimentaliteit roept hij een beklemmende en prikkelende
sfeer op die je nog lang bijblijft. (Judith Jansen)
Leeuwarder Courant - Borrelende woede
Een zeer geslaagd debuut, al met al. Op de achtergrond
van dit schrijversschap zoemt en lispelt een grote woede, dat is
de motor die dit werk voort heeft gedreven. Woede over maatschappelijk onrecht,
over
vergeten eenzaamheid. Als ik Van Mersbergen was, zou ik die woede
koesteren,
uitwerken, lekker laten borrelen en dan zelfs nog wat hoger op
laten
waaien in het volgende boek. Want woede is de drijfveer van verreweg
de meeste grote literatuur. (Kees 't Hart)
Haagsche Courant - Schapen, boomgaard, moestuin en meer niet
Hoe prachtig ingehouden Van Mersbergen de nederlagen van Francis optekent, nu moet er blijkbaar iets anders uit de kast komen, zo'n groots en dramatisch moment, waarna de katharsis mag komen. (...) Het is vooral niet in overeenstemming met de beschrijvende stijl die deze kleine roman zo indrukwekkend maakt. (...) Toch is het jammer voor dit dus bijna perfecte debuut over doelloos landleven. (André Matthijsse)