Ik...
7 februari 2012
... kijk naar de gevel van Mazzeltof, met koffie en wifi, en zie een kraai op de stoep voor de deur aan de zijkant van de nachtkroeg steeds tegen de muur opvliegen, ik denk dat er iets eetbaars tegen de muur geplakt is maar kan niet zien wat het is. Het is negen uur. Ik tik een artikel. De koffie is hier belachelijk duur maar in het koffiehuis op de markt, waar ze weten dat ik mijn koffie zwart drink, is geen internet en ik moet dat er wel bij hebben op deze ochtend. Gisteren zag ik een vrouw vallen op de wallen, tussen de negerinnen. Die hadden hun stoepje geboend en het water was bevroren, het was echt een ijsbaan, en de vrouw viel keihard op haar achterhoofd, ze stuiterde gewoon op de bestrating. Het viel mee, haar vriend hielp haar ook. Mijn zoon gooide sneeuwballen tegen de ramen bij de hoeren. We waren bij de radio geweest en hij en zijn zusje waren heel stil geweest en lief. Hij heeft een uitstekend rapport, die jongen, en ik ben heel trots op hem. Later die middag in Tunfun zag ik mijn dochter op de trampoline springen en moest ik denken aan een passage uit The Road waarin de man zijn zoon weg ziet rennen naar de zee, naar de branding, heel mager en knokig en met wapperende armen, koud ook, en iel, en de man bijt op zijn lip als hij de jongen nakijkt.
6 februari 2012
... was ruim negen uur onderweg voor een avondje Venlo, op vrijdag sneeuwde het een beetje en reden de treinen amper, we hadden net de laatste trein vanaf Amstel Station naar het zuiden, moesten door naar Nijmegen en vanaf daar met de stoptrein naar Venlo, en de terugweg ging via Eindhoven, Breda, Rotterdam en vanaf daar naar Amstel, waar mijn fiets stond. Het zag er mooi uit, het land zo in de sneeuw, maar het duurde wel erg lang allemaal. Vooral bij de Moerdijk was het mooi. Ik ken het daar wel. Ik zag boten en kranen op het ijs. Ingevroren. Die ochtend begonnen we in het hotel met een muziekje en later in de Loco een tosti met ham en kaas en ketchup en koffie en Jägermeister. Ik had een flesje water in mijn tas en wist eigenlijk al dat het flesje te klein was. Volgende keer neem ik een anderhalve literfles mee. Ik knaagde op kauwgom, keek uit het raam, zag mensen schaatsen en hazen rennen. Er waren nergens jagers, ze renden door de sneeuw, die hazen, en eentje zat stil, met zijn oren omhoog.
5 februari 2012
... zet mijn karretje naast de Japanse stewardessen met hun babymelk die ze met koffers vol opkopen in de Dirk en terugvliegen naar Japan om daar te slijten op de zwarte babymelkmarkt. Een wonderlijk gebeuren. Ik heb wel eens gehoord dat ze bijna net zoveel verdienen met die melk als met het vliegen. Ik had poulet gekocht en appels en kerrie en yoghurt, om een curry te maken. Uien en look was er thuis nog wel. Ik deed alles in zo’n rode tas en fietste de stad door, naar de keuken, naar de pannen, het moest zeker drie uur op staan, die curry, en ook maakte ik een komkommersalade met azijn en suiker en een grote rode peper, en dat kan beter ook flinke tijd staan, dan wordt de komkommer zacht en trekt de smaak van het zoet en zuur en de scherpte er helemaal in. Ik luisterde muziek, geen TV aan. Ik schreef wat. Ik keek uit het raam naar de tuin waar ijs op de houten rand onder het druppende schoorsteentje lag, dat schuin uit de muur steekt en waar in de winter rook uit komt, water dat damp is en even later ijs. Dat van honderd naar onder nul gaat in even tijd, en dan roerloos blijft liggen.
3 februari 2012
... had die muur kaal, het hele stuk beneden en het trappenhuis en de hal boven tot de badkamerdeur. Er zat stof in mijn haar. Als je dat eruit wast blijft je haar heel stug, de hele avond nog, en dat voelt lekker. Geen zwemmen die dag, net te koud of geen zin om te fietsen, alleen ijs eten bij de bakker en in de avond naar de feesttent, bier drinken en kijken naar de kermis die opgebouwd werd, kijken of die jongen van de kermis er weer bij was, met zijn zwarte haar. Zijn vader was er wel, die hadden we al gezien. Er kwam een vrachtwagen met dranghekken. We hielpen niet mee, de man van de vrachtwagen was een klootzak. Hij had een fiets krom gereden vorig jaar en was gewoon doorgereden, dus we dronken bier en keken naar de man, luisterden naar zijn gepuf en het gekletter van de hekken. De man en vrouw van het huis waar ik de muren afgebikt had zagen we nooit op de kermis of in de feesttent, dat was een helder onderscheid. Zij kwamen daar niet en ze kwamen niet bij ons binnen en wij kwamen daar wel binnen met onze vuile werkschoenen en dan stampten we dat huis in en zagen die vrouw al kijken naar het tapijt.
2 februari 2012
... zag bij school een jongen staan met zijn gezicht naar de betonnen muur gekeerd en zijn capuchon op en niet om de kou tegen te gaan of om verstoppertje te spelen en te tellen, hij stond daar omdat hij tegen die muur wilde staan in dat hoekje en ik kon hem geen ongelijk geven. Hij stond heel stil, ik ook. Ik stond bij mijn fiets. Ik wilde fietsen over een brede weg, geen gewone straat maar een snelweg die helemaal verlaten is, met vier banen, mijn ellebogen op het stuur zoals wielrenners doen, en maar trappen. Niet zoals nu met die koude wind tegen je wangen, maar in de zon en zonder wind. Mijn kinderen wilden gaan. Een van hen trok aan mijn arm. Dat is erg irritant, want ze kunnen praten en gewoon zeggen wat ze willen, tenminste, ze kunnen het vragen. Ik zei niks, keek nog even naar die jongen in die nis, zijn gezicht nog altijd verborgen. Hij stond nog steeds heel stil. Er kwam een man met een hond langs, en toen keek hij even om.
1 februari 2012
... voelde de vorst op mijn wangen, keek onder mijn capuchon door naar het fietspad, zong een liedje vroeg op deze ochtend en vloog de stad door, smeerde broodjes en gaf krentenbollen aan mijn kinderen, at er zelf ook eentje, met suiker natuurlijk, en toen ze naar school waren (waar het ijzig was, er hing iets ijzigs in die klas, maar dat kan ook aan mij gelegen hebben, of aan de baby die zonder handschoenen in een kinderwagen was gezet en nu huilde van de kou, het perfecte voorbeeld voor mijn dochter die geen handschoenen aan wil, en geen muts, want nu kan ik zeggen: Je moet het zelf weten maar na drie minuten op de fiets huil jij als die baby) dronk ik koffie op de markt, de vrouw van het koffiehuis weet dat er niks in hoeft, helemaal zwart, en de man die net voor negen uur ’s ochtends een flesje Heineken bestelde en zijn vinger in het flesje stak en hem liet ploppen zei dat het echt koud was want hij had een neger achteruit op straat zien lopen, tegen de wind in, en ik zei dat koeien dat ook doen, met hun kont naar de wind gaan staan, en een andere man vroeg aan de vrouw van het koffiehuis wat yogakleding was, wat moest je daarbij nou in godesnaam voor kleren aan, en bij de Hema kocht ik een muts, verder had ik alles al terug na een vreselijk wazige nacht die eindigde in de Casablanca, mijn jas en tas lagen daar nog, mijn handschoenen zaten daarin, mijn sjaal ook, en mijn muts was nergens te bekennen dus ik moest een nieuwe hebben, en de jongen van de Hema vroeg toen ik aan het pinnen was: Wil je hem meteen opzetten? Dan haal ik dat kaartje eraf.
31 januari 2012
... ging de kou in, langs de molen die me deed denken aan de afgefikte molen in de polder waar ik opgegroeid ben, onbeweeglijk en rustig zijn ze, en groot. Ik dronk koffie, bracht de kinderen naar school, ging naar het koffiehuis op de markt voor nog wat koffie en de krant, en daarna de markt op waar een Chinees meisje op een van de metalen staanders van een kraam zat te wachten, waarschijnlijk tot haar baas zou komen met de spullen. Ze had een dikke witte jas aan en een grote muts op en handschoenen, en ze had een mooi prinsessengezichtje, niet het gezicht van een marktkoopvrouw die al jaren in de kou had gestaan. Laatst liep ik door de buurt omdat ik op de fietsenmaker moest wachten en toen stond er voor een van de winkels in de Ferdinand Bol een Nederlandse meisje voor zo’n deur te wachten, te roken, en een uur later stond ze er nog, maar toen met een verbeten en teleurgesteld en vertwijfeld gezicht, ze waren haar vergeten, ze was de juiste tijd vergeten, het kon van alles zijn, maar duidelijk was dat ze het zelf niet wist en dat haar dag slecht begon. Het Chinese meisje wachtte heel rustig. Gelaten. Er lagen nog geen planken tussen de staanders, dat moest iemand anders doen. De vrouw van het koffiehuis zong: I’m walking on sunshine. Ze had een schriele stem, maar ze zong het toch heel mooi, want ze schonk koffie in en roerde er suiker door, in de gebruikelijke enorme hoeveelheid, en ze liep naar de tafel waar de visboer en de kaasboer zaten en ze liep alsof ze uitbeeldde waarover ze zong zonder dat door te hebben, en dat is mooi.