Mijn dochter mekkerde al twee weken over de kermis die inmiddels opgebouwd is op het pleintje voor de Jumbo. Woensdagmiddag ging ze er naartoe. Ze haalde geld uit de pinautomaat. Ze zat in een draaiapparaat.
Mijn jongste zoon was er ook bij, hij zat in de bus van de draaimolen en kwam een paar keer langsrijden net toen ik ook even ging kijken. Hij draaide behoedzaam aan het stuur, alsof hij ieder moment uit de bocht kon vliegen. Hij keek recht voor zich uit. Hij had eerder al in een auto of op een paard gezeten, dat weet ik niet meer precies. Het zal wel de brandweerauto geweest zijn.
Mijn dochter moest heel lang wachten in de draaiende attractie. 100% ADRENALINE, stond erop geschreven, tussen een paar vrouwen in bikini’s. Er was iets kapot. De mannen van de kermis probeerden het te maken. Ze zeiden niks tegen de klanten, lieten mijn dochter en vier andere kinderen wachten.
Ik keek toe vanaf de grijparmenattractie. Daar kun je voor een euro een grijper neerlaten die een auto of een popje of een horloge omhoog kan vissen, wat zelden lukt. De vrouw in dat hok keek nog wel vriendelijk, ze was geld aan het tellen. Alle andere mensen van de kermis hadden de eeuwige verongelijkte norse gelaatsuitdrukking die mensen van de kermis al hebben sinds ik daar voor het eerst kwam, begin jaren tachtig in mijn Brabantse dorp. Wij vonden de attracties wel aardig, de mensen exotisch, maar vooral was het mooi dat het hele dorp samenkwam bij de feesttent. De kermis was een lokkertje.
Ook nu, op dat plein vlakbij ons huis, konden de knipperende lampjes, de draaiende apparaten, de harde muziek en de lucht van vettig eten niet voorkomen dat de kermis mij een deprimerend gevoel gaf. Het is wel moeilijk daar iets over te zeggen, als twee kinderen helemaal vol zijn van deze happening. Mijn dochter uitgelaten, mijn jongste zoon heel serieus.
Hij zei steeds: Kermis leuk.
Toen hij ’s middags wakker werd zei hij: Naar kermis toe.
Hij wilde meteen op pad.
Het waaide heel hard die middag en het was koud, dus ik kon na een tijdje zeggen dat ik weer naar huis ging met in het kinderzitje een setje plastic kegels en een bal, die ze gewonnen hadden bij touwtje trekken.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen