De apotheek zit net achter de Jumbo. Zoals verwacht wisten ze niks van me, althans, de computer wist niks. Wel lag er een geel papiertje dat via de nieuwe huisarts hier binnen was gekomen, en op dat papiertje stond dat ik oogdruppels moest hebben voor mijn stofallergie – de ergste vorm. Voel ik mijn ogen prikken dan zijn twee druppeltjes van dat spul voldoende om dat direct te lijf te gaan.
Mijn zoontje speelde met zijn kiepauto in de hoek van de apotheek. Toen ik aan de beurt was kwam hij bij me aan de balie staan. Ik tilde hem op de balie, dan kon hij meekijken. ik had mijn paspoort meegenomen, daar vragen ze tegenwoordig altijd naar.
Het papiertje verschafte me de oogdruppels. Ik kreeg nog een ander inschrijfformulier mee en een herhaalrecept voor als dit flesje druppeltjes op is.
Mijn zoontje zei tegen de mevrouw van de apotheek: Kiepauto met stenen.
In zijn oranje kiepauto had hij een paar steentjes gestopt, een achter het stuur en de anderen in de bak.
Hij keek er heel gelukkig bij. Er was niks geregistreerd en er was geen paspoort voor nodig en geen computer, alleen een kiepauto en een paar stenen.
Ik keek naar de ladenkasten van de apotheek. Die ontzettend lange laatjes intrigeren me. Er staan vast nummers op zodat ze kunnen opzoeken wat waar ligt. Een sluitend systeem, behalve dan dat ze me niet kenden ook al was dat al lang een keer doorgegeven. Ik was voorbereid.
Toen we weggingen zei ik: Zeg maar dag.
Hij liep naar buiten met zijn kiepauto en zijn steentjes, en hij zwaaide zonder naar de mensen van de apotheek te kijken. Dat was slim, die mensen hadden het heel druk.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen