Naar Melbourne
Fasten your seat belt, mei 2008 (fragment)
Mag ik u iets vragen? Kunt u mij vertellen hoe dit werkt? Die koptelefoon, bedoel ik. Ja. Waar moet dat ding in? Hier op de leuning, zegt u? Ik dacht dat die van u was. Kan ik hem hier in doen? Oké. Nee, ik hoor niks. Wat zegt u? Een ander kanaal. Hoe moet dat? Dit knopje? Sorry hoor, maar ik ben hier niet zo in thuis. Thuis heb ik alleen een TV en om dat ding om hem te bedienen gebruik ik ook maar een paar knopjes. Aan en uit en harder en zachter. Maar ik zal het proberen. Dit knopje. Hier. Ja, ik hoor iets. Goed, van mij heeft u geen last meer.
Volgens mij praat hij Engels. Die man op de televisie. Ik begrijp er in ieder geval niks van. Wat zegt u? Kan dat? Ik probeer het wel. (...) Dit is helemaal niet te volgen, dit met die ondertiteling. Chinees is het denk ik. En het gaat zo snel. Wel mooi hoor die tekens, maar als ik de eerste in me opgenomen heb, dan zijn ze allemaal al weer weg. En soms staan er wel een stuk of tien.
Ja, dat is niet te begrijpen. Dat ze dat kunnen lezen. Er schijnen duizenden tekens te zijn. Tienduizenden. Niet zoals bij ons een paar letters die steeds terugkomen. Nee, voor ieder woord een ander teken in feite. Niet te volgen. Denkt u dat er wel iets voor mij is, op deze TV? Een mooie film of zo. Of een documentaire. Ik betwijfel het, maar ik druk wel verder op die knop. Maakt u zich geen zorgen. Ik red me wel.
Het is nog een hele zit en ze hebben me verteld dat zo'n schermpje prettig is, een uitkomst zelfs, maar dan moet je wel iets kunnen vinden wat je aanstaat natuurlijk. dat valt nog niet mee. Waar gaat u naartoe als ik vragen mag? (...) Dus u hoeft niet over te stappen. Dat is een stuk gemakkelijker. Gaat u daar op vakantie?
Dat dacht ik al, u ziet er niet uit als iemand die op vakantie gaat. Ik bedoel, ik dacht al dat u voor zaken of zo op reis bent. Klopt dat? (...) Dat dacht ik al. Schijnt daar geweldig te zijn. Maar ook een enorme drukte. Mijn buurvrouw kent iemand die er wel eens geweest is en mijn buurvrouw zei dat het daar groot is en allemaal hoogbouw en druk. Ze zei dat er alleen maar torenflats staan. Ik zie het wel. Ik weet dat er een hotelkamer voor me is en die moet ik zien te vinden. Mijn buurvrouw zei dat ik gewoon iemand anders achterna moet lopen die ook daar een hotelkamer heeft en die ook naar Melbourne moet. Dan kan er niks mis gaan. Maar u hoeft dus niet naar Melbourne.
Nou, misschien die mensen achter ons, of die daar met die twee kleine kinderen. Al hoop ik dat ze straks wel wat rustiger zijn. (...) Ik hoop het ja, dat ze gaan slapen. (...) Fijn dat u het even aangeeft. Eetsmakelijk. (...) Ja, u ook. Het ziet er niet slecht uit, dat van u. Ik heb wel eens gehoord dat het zoutloos is, en smakeloos. Maar volgens mij valt dat wel mee, zo op het eerste gezicht.
Dat zal ik doen. Ik gebruik eigenlijk niet zo veel zout, maar als u dat zegt zal ik er wat zout op doen. Zit zeker in een van die zakjes? Deze is het ja. Het ruikt niet onaardig. Dit is kip neem ik aan. Ik weet alleen niet wat dat is.
Een stuk cake? Dat had ik niet gedacht. Het ziet eruit als een toetje. Als pudding of zo. Ik dacht eerst dat het pudding was. Mijn ogen zijn ook niet meer zo best. Sorry hoor. Maar gelukkig ruik ik nog goed. Anders is eten ook geen lolletje meer. Dan kun je evengoed aan een infuus gaan liggen, als u begrijpt wat ik bedoel. Toch? Nou, u heeft uw bakje al bijna leeg zie ik.
Valt niet tegen hoor. Ik dacht dat het weinig was, maar als je dan een paar van die hapjes op hebt dan is het meer dan je dacht. Vooral die cake vult, zeg. Komen ze dit straks weer ophalen? Of moet ik het onder die stoel schuiven?