Verschrikkelijk koud in Kuurne
De Muur, maart 2011 (fragment)
Ik heb ooit eens op televisie een man in een enorme bak ijs zien staan. De man droeg alleen een zwembroek en de bak was van het formaat douchecel, en daar stond hij in. Ik vond het bijzonder dat hij dit kon, dat hij zijn hartslag onder controle kon houden en daarmee zijn lichaamstemperatuur, maar tegelijkertijd deed het me niks.
Datzelfde ervoer ik tijdens het lezen van boeken over bergbeklimmers die allerlei ontberingen doorstaan, zoals Joe Simpsons Over the edge. Spannend, maar deze mannen waren goed voorbereid, hadden zuurstofflessen en musketonhaken en touwen en de beste kleren. Ze wisten wat er komen ging en kozen voor de ontbering.
Pas als een ontbering ongepland is leef ik mee.
Over de film Titanic kun je zeggen wat je wilt, tijdens de slotscène, wanneer het meisje op het vlot zit en Leonardo DiCaprio in het ijskoude water ligt, zit je toch echt mee te bibberen.
Ook de jongens van het rugbyteam uit Uruguay die in de Andes neerstortten en 72 dagen op een berg doorbrachten – ook een waar gebeurd verhaal, naar het witte doek vertaald in de film Alive – brengen kou over en schaamte, vanwege de thermostaat die op 20 graden staat. En dus schakel ik op een gegeven moment de thermostaat uit en zet ik de ramen open.
Het is de middag van de verschrikkelijke Kuurne-Brussel-Kuurne, zondag 28 februari 2010.
Koers kijken met een kan koffie en wat te knabbelen kan vandaag niet. De beelden van de wielrenners die het Vlaamse land doorkruisen roepen het gevoel van schaamte op van Alive en Titanic.
Ramen open, verwelkom de kou. Ook in Amsterdam is het slecht weer. Regen, wind. Zelfs de hond wil niet naar buiten. Zelfs de hond kijkt koers.
Met een deken over mijn benen zit ik voor de tv. Alle ramen van mijn etagewoning heb ik opengezet en van achter naar voor blaast een straffe wind door het huis. Het is erg koud.
Op deze laatste dag van februari kijken op Sporza in Nederland en België bijna een miljoen mensen naar Kuurne-Brussel-Kuurne. Het weer is te slecht om naar buiten te gaan.
Ik wil de kou ervaren, een fractie van de kou die de renners die dag voelen. En daarmee de heroïek, want na een paar uur koers ziet het er al naar uit dat deze editie van Kuurne-Brussel-Kuurne één van de meest heroïsche koersen van dit seizoen zal worden.
Vandaag is er één dominante factor: Xynthia.
Eind februari 2010 trekt deze orkaan vanuit de Golf van Biskaje richting de Noordzee en brengt storm, regen en kou. Xynthia geselt het land van Portugal tot Polen en Zweden. In de Pyreneeën worden windsnelheden gemeten van boven de 240 kilometer per uur. Xynthia eist vijfenzestig mensenlevens en er raken honderden mensen gewond.
Dit zijn de omstandigheden waarin de ware Flandriens opstaan, waarin geschiedenis geschreven wordt.
Dit is een eerbewijs aan Kuurne-Brussel-Kuurne 2010, opdat we die koers niet vergeten.