Overige pers
Het Parool - Waarom bezingen wij onze helden niet?
Waarom zijn er geen tekstdichters die over het rampjaar 1672 schrijven? Zoals er in de Verenigde Staten wel over hun rampdag wordt gezongen; 14 april (de Titanic zonk, Black sunday, Abraham Lincoln vermoord). Die vraag stelt Jan van Mersbergen in Helden, slachtoffers, rampen, het vermakelijke laatste stuk in het literaire blad De Revisor. Waarin hij zich ook afvraagt waarom wij onze helden niet bezingen. En als we dat doen, dan helden die eigenlijk geen held zijn, zoals in Benny Neymans Vrijgezel: Hij is zo zielig zo alleen./ Z'n eten haalt ie uit de muur. Het stuk van Van Mersbergen is licht en prettig, en biedt een goed tegenwicht aan wat zwaardere stukken in dit Halfjaarboek voor nieuwe literatuur 2. Zoals dat van Mischa Andriessen over het gebruik van het woord ik in poëzie. Mooie voorbeelden, zodat we de kracht van de poëzie van Majakovski, Benn, Seidel en Oosterhoff nog eens ondervinden, en met een raadselachtige, poëtische afsluiting. Of het stuk van redacteur Daan Stoffelsen, die schrijft over de onbevangenheid, het lezen zonder potlood in de hand. Mooi beschrijft hij zijn afkeer van grote woorden, beginselverklaringen en verantwoordingen. 'Stort me ergens in, schrijver, en laat me er niet meer uitkomen.' Het stuk van Stoffelsen is de opening van De Revisor. Wordt de lezer ergens in gestort? Goede verhalen van Elke Geurts en Sanneke van Hassel (die zich op dit gebied al hebben bewezen), goede poëzie ook, van, met name, Anneke Brassinga en Hans Groenewegen (ontdekking!). Maar Bart Kouba steelt de show in dit zeer lezenswaardige nummer met het allegorische verhaal De stok. Intrigerende eerste zin: 'Ik heb de stok gevonden op mijn veertiende.' Vervolgens voldoet Kouba aan de roep van Stoffelsen. Acht fenomenale, zuigende bladzijden. Over een stok. (Maarten Moll)
Limburgs Dagblad - Move over voor de stand-in
Kan Siebelink niet wat opschuiven? Of Van Dis? Om plaats te maken voor de jonkies? Of moet je eerst de lange weg gaan van de talkshows en leeskringavondjes voor je meetelt? Is kwaliteit niet genoeg? We zagen het eerder bij jonge schrijvers als Jan van Loy, Jan van Mersbergen en Alex Boogers. Prachtige boeken, scherp gesneden, geschreven op de huid van de tijd, geprezen door de kritiek, maar gemeden door het publiek. (Koen Eykhout)
Schrijversborrel in HP/De Tijd - Neerlands hoop
Eigenlijk begon het in Amsterdam allemaal met de moeder van Walter van den Berg, die meespeelde in de Postcodeloterij. Winnen deed ze nooit, tot het een paar jaar geleden plots raak was. Nou ja, bijna raak. Want in plaats van samen met haar buren in één klap miljonair te worden, won ze een tegoedbon voor de bowlingbaan. Het was dan ook frustratie die haar de prijs aan haar zoon deed geven. Niet wetende welke literaire gevolgen het cadeau zou hebben. Van den Berg nodigde in een opwelling zijn Amsterdamse schrijversvrienden uit om een paar ballen te gooien. Het werd een groot succes. Het daaropvolgende jaar kregen Van den Berg en bevriend schrijver Jan van Mersbergen een ingeving. Een jaarlijkse schrijversontmoeting op de bowlingbaan was natuurlijk fantastisch, maar waarom zouden ze niet wat structurelers opzetten? Bovendien begon het te vervelen dat collega-auteur Richard Osinga steeds de meeste kegels omkieperde. De maandelijkse schrijversborrel was geboren. (Joost Bos)
Recensie over Wahwah in NRC Handelsblad - Een ode aan een dj
Zwagermans credo (...) lijkt evengoed van toepassing op Wahwah: 'een goedgeschreven verhaal is belangrijker dan de muzikale smaak.' Zo kan het gebeuren dat de doorgaans niet tot de muzikale haute culture gerekende DJ Jean een ode krijgt. In een inderdaad goed geschreven verhaal vertelt Jan van Mersbergen hoe de Springsteen-cover 'Because the Night' van de Nederlandse dj hem diep raakte tijdens een boksgala in de buurt van Hoorn. Op de terugreis in een busje vol uitgeputte boksers, beseft hij: 'Op het juiste moment, op de juiste plaats en met de juiste mensen heeft iedere muziek zijn waarde.' (...) Er kraait geen haan naar als iemand zich laat inspireren tot een literaire muziek-ode door de stampbeats van DJ Jean. Gelukkig maar. Want het gaat immers om een goed geschreven verhaal.' (Reinier Kist)
Schrijversborrel in De Groene Amsterdammer - Nieuwe schrijvers bijeen
Sinds enige tijd verzamelt zich eens in de maand een steeds toenemend aantal Nederlandse schrijvers in een Amsterdams café, de locatie moet op verzoek onbekend blijven (nee, niet De Zwart). (...) Initiatiefnemers zijn Walter van den Berg, Jan van Mersbergen en Richard Osinga. Zij kenden elkaar al en bedachten tijdens een avondje bowlen dat het wel mooi zou zijn wanneer ze in contact zouden komen met meer schrijvers. (...) En dus planden ze een avond in het café rondom hun eigen vrienden en kennissen uit de schrijverswereld. (...) Het is verbazingwekkend hoe groot de verschillen zijn tussen de literatuuropvattingen van de schrijvers die ik ontmoette. En toch stonden en zaten ze in dat café met elkaar te praten, alsof er niets aan de hand was! (...) Vroeger was dat wel anders, herinner ik me. Je trok alleen met je eigen club op omdat de anderen ongelijk hadden en je geen zin had dat keer op keer uit te leggen en bovendien altijd weer de pispaal van de anderen werd omdat die in de media de juiste mannetjes hadden. Tegen zoveel domheid was geen kruid gewassen. (...) Ik had een prachtige avond. Of liet ik me zoals zo vaak een rad voor ogen draaien? Stonden ze toen ik weg was toch weer in kleine onderafdelingen over elkaar te roddelen? Dat ze liever in een kleinere groep met een eigen tijdschrift verder zouden willen praten? Dat er sommige schrijvers bij waren die wel erg slecht schreven? Dat hierover een reglement moest komen. Met notulen en een doelstelling? En een kascommissie? Had ik dan toch weer niet opgelet? Het was een mooie avond, het regende zacht, ik liep op weg naar huis luidkeels te zingen. (Kees 't Hart)
Recensie over Het Magazijn in de VPRO Gids - Dat belooft wat!
Het fragment uit Van Mersbergens dit najaar te verschijnen roman Morgen zijn we in Pamplona maakt nu al nieuwsgierig naar de rest. (Dirk Jan Arensman)