Over drie weken verschijnt Mijn pa is nooit alleen, mijn autofictieboek over mijn vader, Jozef van den Berg en andere mensen die door een roeping hun leven een wending gaven. Een fragment: * Het vertrek van Jozef botst met een menselijk basisverlangen: verbondenheid. Gewoon alles en iedereen achterlaten, en weggaan. Alle verbanden verbreken. In zijnLees meer »

Mijn papa liet me zien hoe je een wc-papiertje doormidden kunt pissen. Eigenlijk mag je geen pissen zeggen, voor als ik naar school moet. Dan zeg je plassen. Voor het papiertje maakt het niks uit. Het papiertje zit tegen de linkerkant van de pot geplakt. Er staan roze tekeningen op, allerlei figuren, ik kan nietLees meer »

Toen ik voor de tweede keer deze winter een fiets uit elkaar haalde begon ik het weer leuk te vinden. Nu was het mijn eigen fiets. Ik had de trapas kapotgetrapt op een zaterdagavond toen we na de kroeg door de stad fietsten. Als de as eenmaal kapot is kun je beter een andere fietsLees meer »

Op een omgeploegde akker die lag te wachten op het voorjaar liepen twee jagers. Ze moesten hun laarzen hoog optillen, de klei was ril en hobbelig. Ik weet hoe het is om over zo’n akker te lopen, hoe je laarzen wegzakken in de grond, hoe de grond aan je zolen zuigt, hoe het land jeLees meer »

Bij tabakszaak het Rokertje staan twee mannen. Het is vroeg, ze drinken koffie. Ik kwam uit de trein, fietste naar huis, op een dag die maar niet aan leek te willen breken, alsof de zon er geen zin in had. In de trein had ik een sterk boek gelezen. Nu was het boek bijna uit.Lees meer »

Het aquarium beslaat de complete muur van het restaurant. De achtermuur is donker en er zit verlichting boven het water, de vissen glimmen goud en geel en blauw, zoals de vissen van Paul Klee die altijd tegen een donkere hemel lijken te zwemen. Hendrik en zijn zoon, die inmiddels al vijftig is, gaan aan eenLees meer »

Ik heb het niet zo op de zee. De zee is groot en zout en onbetrouwbaar, en de bodem is zacht. Het strand vind ik ook niks, daar is geen schaduw en los zand is ook niet de juiste grond voor onder mijn voeten. Pas wanneer de klei bereikt is voel ik me veilig. WelkeLees meer »

Jan van Mersbergen