Het was een woensdag. Gisteren was het rare drukke woensdag. Het was de dag waarop mijn dochter jarig was. Het was de dag waarop mijn zoon zijn examenuitslag hoorde, hij is geslaagd voor de mavo. Het was de dag waarop de kinderen van mijn vriend hun examenuitslag hoorden, alle drie. Het was de dag waarop de vriendin van dezelfde vriend ook een uitslag hoorde.
Een glorieuze dag maar dat laatste zat constant in mijn hoofd, toen we de slingers ophingen in de ochtend, toen we door Artis liepen met het hele gezin, toen we terug naar huis fietsten door de stromende regen en mijn zoon bijna gebeld kon worden en hij op een lang recht stuk zijn telefoon achterin mijn rugzak stopte omdat hij in zijn broekzak te nat zou worden om de examenuitslag straks te kunnen horen. Toen we taart aten.
Het draait alles om, zei mijn vriend twee dagen daarvoor, op de maandag die een zondag was geworden. Dagen veranderen, levens veranderen, school verandert, kinderen worden groot.
Verjaardagen en examens draaien niks om, die brengen jonge mensen een stapje verder in hun leven, weer een stapje van ons vandaan. Kanker draait alles om. Kanker brengt mensen ook bij elkaar, als je het durft te delen. Dat vond ik het moeilijkste aan kanker. Ik wilde niks zeggen. Er niemand mee lastig vallen. Dat alleen aan kunnen.
Mijn vriend vertelde het, die als zondag vermomde maandag. Gisteren belde ik hem op.
En?
Niet goed.
Wat is niet goed?
En hij vertelde dat ze verder moeten gaan kijken, nieuwe zorgen, nog geen definitief traject, geen duidelijkheid.
Hou je goed.
De vlaggen wapperen met schooltassen eraan, maar mijn gedachten zijn elders.

«

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen