Na de berk moest de bamboestruik uit de tuin.
De berk was veel te hoog, verloor heel veel blad en takjes, waaide als een dolle heen en weer en moest dus omgezaagd worden. Dat deed ik vorig jaar. Was een mooie klus, waar ik gelukkig wat hulp bij had: een beugelzaag van de achterburen, de buurman die aan het touw trok, een vriend met wie ik de laatste zware stam neerhaalde.
Omdat je een boom terug moet plaatsen als je er een omzaagt, milieubepalingen van de gemeente waar ik zeker achter sta, moesten we een goeie plek hebben voor een boompje dat nog onze kant op moest komen maar al gereserveerd is. Nu is een boom plaatsen tegen een schutting aan niet zo lekker voor de buren, die in de herfst bijna de helft van al het blad dat eruit waait gaan vangen. Deze boom zal niet zo groot worden, maar toch. En ergens bij het terras is niet handig, midden in het kunstgrasgazon is niks. Er was eigenlijk maar één plek: waar de bamboestruik nu stond.
Dus die bamboe moest wijken omdat de berk moest wijken. De natuur is hard, de gecultiveerde natuur is bijna net zo hard.
Dus ik nam een snoeischaar, een spade, een tang en ging de bamboestruik aan de voet te lijf. Ik zaagde al die stengels om en knipte ze daarna fijn. Drie vuilniszakken vol uitermate stug hout dat de zakken doet scheuren. Bij het knippen ging de snoeischaar stuk. Het dikste deel van het snijblad klapte gewoon doormidden. Mijn zoontje zei: Pang en nou is-ie helemaal kapot.
Dat klopte. Dat ding kon ook in een van de vuilniszakken.
Toen zat ik nog met die bonk wortels van bijna een kwart vierkante meter. Dat moest er ook uit. Ik had al gehoord dat dit type bamboe niet erg woekert, dat de wortels niet overal onderdoor groeien en dan elders weer opkomen. Dat was nooit gebeurd. Maar de wortels moesten er ook uit om een gat voor de nieuwe boom te maken. En dat viel niet mee.
Ik hakte met de spade een hele tijd in op de strengels, stak bonken wortel omhoog, ieder klein takje moest ik feite doorgehakt worden. ik was er zeker anderhalf uur mee bezig. Delen grond kon ik op andere plekken in de tuin kwijt, de wortels deed ik in een vuilniszak. Het was een mooi vertakt systeem, erg fijn, dik, en stug. Onder die eerste serie wortels zit volgens mij niks meer want daar kan ik de spade gewoon in de grond steken, en in het zand dat in dit soort wijken, nieuw en compleet aangelegd, altijd onder die laag grond te vinden is.
Het ijzer van de spade scheurde. Hij was al niet zo lekker meer, hij scheurde nu helemaal kapot. Alleen de tang overleefde het.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen