Ik ging dus een bonsai boompje kweken. ik had al opgezocht hoe je een jonge tak van een boom in de grond kunt zetten, met flink wat water, en hoe zo’n boompje dan begint te groeien, na een paar weken. Ik hoefde verder alleen maar geduld te hebben, want zo’n boompje kweken duurt vijftien tot twintig jaar.
Geduld heb ik niet bijzonder veel, het zou een oefening worden in geduld. Een leerproces. Aan de hand van hoe de natuur alles laat groeien en bloeien, hoe je kunt snoeien en terug kunt krijgen.
Maar hoe blijft zo’n boompje dan klein?
Ik weet dat bomen en struiken verschrikkelijk snel groeien. Iedere maand gaan er vuilniszakken aan bladeren en takken de achtertuin uit, en dat is vooral om de schutting te ontlasten, de druk van de klimop wordt anders te veel, en allerlei onkruid groeit op plekken waar niemand het wil. Het is knippen en afvoeren, maar klein houden is er niet bij.
Op een site vond ik hoe je zo’n stekje in een beetje aarde, dat gaat groeien, klein kunt houden en vooral hoe je het kunt sturen. Die paar blaadjes en takjes die te hard groeien knip je gewoon weg, het gaat erom dat je de takjes die overblijven in een bepaalde vorm ziet te krijgen. dat doe je door ijzerdraad om de takjes te wikkelen, stevig ijzerdraad. Als het erom zit kun je het takje langzaam in een bepaalde richting buigen zonder dat de tak breekt. Na een paar maanden blijft het takje in die houding staan, dan zit-ie vastgegroeid in dat ijzeren dwangbuisje en kan het ijzerdraad weer weg.
Is een takje te hoog dan kun je een spandraad aan de tak maken en hem omlaag houden. Zoals bij een tent een scheerlijn.
Ik dacht aan de struiken en boompjes in de achtertuin. Die hebben vreemde vormen. Een iel boompje met rood blad groeit een richting op, helt over, en dat maakt hem geinig. Een andere struik heeft lang het zonlicht gezicht en keert zich juist van de schutting af, alsof het steeds waait vanuit die richting. Dat vrije spel met de elementen en de omgeving vind ik mooi.
Die ijzerdraadjes en scheerlijnen namen dat spel helemaal weg.
Misschien is het een Japanse manier van het genieten van de natuur. Alle vrijheid tegenhouden, groei beperken, jezelf in ijzerdraad wikkelen en je armen naar de grond houden aan lijnen.
Mijn geduld was al weer op.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen