Mocht er een tweede druk van mijn laatste roman komen dan kunnen de foutjes die er nog ingeslopen zijn, die door de redactie, de corrector en door mij niet opgemerkt zijn, er nog even uitgehaald worden. Daarom is het fijn dat ik gewezen wordt op die foutjes.
Ik schaam me niet voor die foutjes. Ik schrijf zelf erg slordig en ben blind voor tikfoutjes, al zie ik een dubbele spatie wel direct. Dus ik zeg netjes dankjewel, en noteer de correcties in een apart document om straks naar de uitgeverij te mailen.
Echter, als de foutjes op een bijdehante manier doorgegeven worden, vanuit een soort arrogantie, dan verandert mijn reactie.
Er was een man die mailde: ‘Ik heb maar liefst twee fouten gevonden. Volgens mij heb je een nieuwe eindredacteur nodig.’
Dan zeg ik niet alleen dank je wel, dan volgt er ook een kleine aanvulling.
‘Dankjewel,’ mailde ik terug, en als aanvulling: ‘Als je de andere elf fouten ook nog even doorgeeft dan heb je de baan.’

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen