Het was zondag, de dag des scheren. Ik haalde mijn tondeuse uit de la, hing mijn spiegeltje aan de douchekop, trok mijn kleren uit en schoor me in de douche – de handigste plek. Baardhaartjes op de wasbak zijn hardnekkig. Hoe je ook veegt of spoelt, altijd blijven er een paar achter, of komen er weer een paar ergens uit de lucht vallen. Ze gaan niet weg. Het enige probleem is het licht. De spiegel boven de wasbakken heeft extra lampen. Boven de douche zit één spotje in het plafond gebouwd. Het geheel: de kou van de vloer en het open raam, het geluid van de tondeuse, het gevoel van duizenden kleine tandjes die de haartjes afknijpen, het straktrekken van de huid in mijn hals, het prikkelen van de haartjes tegen mijn neus, het licht en vooral dat ik compleet alleen was maken scheren tot een handeling die totaal is, en om naar uit te kijken. In deze moeilijke tijden, die vooral overdreven worden, heb je kleine momenten nodig die een totale fysieke beleving zijn, om naar uit te kijken. Mijn tondeuse is sterker dan welke coronamaatregel dan ook. Laat je niks aanpraten, laat je niet depressief maken, kies een goed moment op een rustige dag, de zondag, en pak dat kwartietje voor jezelf, met een hete douche erachteraan. Herboren worden was nog nooit zo eenvoudig.

Jan van Mersbergen