De Apollolaan was een zee geworden.
Geen rivier, het regenwater had het klinkerwegdek in de complete breedte blank gezet. Een onmogelijk over te steken zee, zo op het oog. En ik fietste over het fietspad daarnaast. De bloesem had de putjes verstopt, niet het herfstblad. Het effect is hetzelfde.
Link.
Sommige auto’s reden minder hard, die hadden oog voor de fietsers. Andere auto’s waanden zich onschendbaar, zoals zo vaak, dus ook als de weg waar zij door en veilig overheen kachelen van water is.
Alles was water, na die hoosbui van dinsdagavond.
De zijstraat bij het Hilton: helemaal water. Stadionweg: water. De Lairessestraat, idem.
Ik fietste vaak over de stoep, als er van achteren een auto naderde. Ik wilde geen golf water over me heen, niet zoals de fietser voor me die geen rekening hield met de plassen en auto’s.
Dat ging goed op de Apollolaan, vlak voor de rotonde bij de Amstelveenseweg kon ik geen kant op en spetterde een auto flink wat water over mijn schoenen.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen