Na een dag met verschillende hoosbuien stond de achtertuin blank.
De tuin ligt laag, want de wijk is gebouwd in een voormalige polder. Het water kan goed weg, er zijn putten en voldoende sloten, maar de grond boven de zandlaag is ingeklonken en aangestampt, en dus kan het water niet weg. Wat ook niet helpt is dat het paadje naar de poort toe iets omhoog loopt, zodat er een soort dorpel is gelegd. De straat achter ons huis, waar de poort op uitkomt, loopt wel goed af en er zijn putten die het water kunnen verwerken.
Vorige maand heb ik al een keer het overtollige water onder de poort door geveegd. Dat is heel dom werk. Met een bezem water wegvegen dat bijna net zo hard weer terugstroomt, daar word ik echt simpel van.
Dus we moesten iets verzinnen. Mijn vriendin zei: gaten met grind erin. Dan kan het water daardoor wegzakken. Een soort drainage.
Ik vond het een logisch en goed idee. Dus ik ging naar de bouwmarkt om een grondboor te halen en twee zakken grind. Ik legde een zak voorop mijn fiets en eentje achterop. Ze waren zo zwaar dat ik ze niet vast hoefde te zetten. De fiets werd er wel instabiel van, maar het was goed te doen.
Thuis maakte ik een rijtje van vijf gaten voor het stukje bestrating waar de fiets van mijn oudste zoon altijd staat, het laagste punt waar de grootste plas was blijven staan. Ze waren ongeveer een halve meter diep, toen kwam ik op de zandlaag onder de grond.
Ik vulde de gaten met grind.
Ik maakte er nog drie tegen de schuur aan vlak voor de poort en drie bij de nieuwe boom. Toen was de eerste zag grind leeg.
Er ging nog een halve zak grind in vijf gaten onder de strook kunstgras, want daar was ook veel water blijven staan.
Eerst scheen de zon nog. Toen ik mijn schoenen schoon ging maken kwamen er al donkere wolken aandrijven. Toen ik weer binnen zat begon het te regenen.

»

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen