Ik tikte een spijker recht.
Het zonnedoek boven de picknicktafel in de achtertuin moest een stukje verschoven, dan kan de druif rustig verder groeien zonder dat er een of ander doek tegenaan wappert, dus ik verplaatste de spijkers waar dat doek aan hangt. De eerste spijker trok ik eruit met een nijptang. Dat is eigenlijk geen trekken, het is eerder hefbomen.
Ooit werkte ik voor een antiekboer die houten vloeren opkocht in Frankrijk. Die gare planken zaten vol spijkers. Die trok ik eruit. Het hout werd vervolgens als authentieke Franse kerkvloer verkocht voor een meterprijs die wel vier keer over de kop was gegaan. Het was dan ook spijkerloos authentiek Franse kerkvloerenhout.
Ik sloeg de spijker weer in de bovenste rand van de schutting. De tweede spijker trok ik er ook uit, maar hij verboog net te ver om hem er weer in te kunnen slaan, dus ik tikte hem recht op een steen.
Als je een spijker recht tikt dan leg je hem op een steen en leg je je wijsvinger op de punt en beweeg je hem zo dat de kromming naar boven staat. Dan tik je hem recht. Nooit bij de bovenkant je vinger erop leggen. Dat doet zeer. Dat gaat draaien en rollen en dat gaat op een of andere manier altijd pijn doen.
Mijn vader leerde me hoe je spijkers recht moet slaan.
Het heeft iets zuinigs, een spijker rechtslaan. Je kunt ook gewoon een nieuwe spijker pakken als er eentje krom is, maar als je zo gaat beginnen kun je voor alles wel een nieuwe pakken, en zo werkt het nou eenmaal niet.
In de schuur heb ik een paar bakjes met spijkers. Korte, betonspijkers, fijne spijkertjes voor de plinten, kabelspijkertjes, en een bakje met lange verroeste spijkers. Dat zijn mijn favoriete spijkers. Ze breken nooit, ze gaan lang mee, ze zijn heel sterk en soms moet je ze recht tikken.
De derde spijker liet ik gewoon zitten. Die punt van het doek zit een paar meter van de spijker en het koordje dat daar tussenin zit, waar ik een metalen ring aan heb geknoopt, lost het zelf wel op.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen