Ik kan me niet herinneren dat er vroeger op de basisschool, toen dat nog gewoon de lagere school heette, afscheid was. Je had op een gegeven moment zomervakantie en in het dorp veranderde verder niks. In plaats van naar school ging je zwemmen of buiten rondhangen, met precies dezelfde vrienden.
In deze tijd in Amsterdam is er wel aandacht voor afscheid nemen van de basisschool. Na die tijd zie je elkaar nooit meer, namelijk. Dus ze maken een musical, er is een disco en al weken zijn de leerlingen bezig met de laatste keer gym, de laatste keer overblijf, de laatste keer op het schoolplein bij het muurtje staan, de laatste keer fruit eten. Voor alles is wel een laatste keer.
De disco was in een speeltuingebouwtje met twee ruimtes, eentje voor de gillende kinderen, met DJ, en een ruimte waar de ouders konden borrelen. Het ging goed tot er afscheid genomen moest worden. Alle kinderen begonnen te huilen. De meisjes het hardst.
De jongens zeiden: Ik ga je nu een knuffel geven want het is afgelopen.
De meisjes zeiden: Ik hou van jou-hou-hou.
Of: Ik wil niet naar de middelbare-he-he.
Of: Ik weet niet wat ik heb maar ik hou opeens van iedereen.
De ouders keken om de hoek naar de andere ruimte, waar de slingers nog half aan het plafond hingen en waar honderden bekertjes op de vloer lagen en de wc eruit zag als een stal. Mijn dochter had mascara op, die zat nu op haar kin. Het leek wel een horrorfeest, en toch was de sfeer goed. Een vriendin van haar kon niet meer stoppen met huilen dus ik zei dat ze maar gauw een keer moest komen logeren. Dan was dat ook meteen de laatste keer.
Op de fiets naar huis was mijn dochter moe. Ze legde haar ellebogen op het stuur en peddelde over het fietspad. Ik heb wel een uur gehuild, zei ze, en ze kon er zelf wel om lachen.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen