Mijn dochter ging boeken lezen. Ze vond een fantasy-reeks over prinsessen. Het heet De selectie, van Kiera Cass.
De boeken gaan over America Singer, zo meldt de flaptekst, ‘die in een van de laagste rangen van de maatschappij woont en als een van de vijfendertig kandidaten gekozen wordt om mee te doen aan de Selectie: een afvalrace waarbij de winnaar gekroond zal worden tot prinses en met de kroonprins zal trouwen. America is echter de enige van de vijfendertig meisjes die hier ziet bepaald op zit te wachten.’
Over het wonen in de laagste rang van de maatschappij heb ik maar niks gezegd. Ik zei alleen: Leuk dat je leest, maar misschien mogen deze boeken niet op je leeslijst, straks.
Ze wist nog niks van een leeslijst, ze zit in het eerste jaar. Dat komt dus nog wel. Ze las de drie boeken die ze als eerste binnenkreeg wel in een rap tempo uit en ze leefde helemaal mee met de prinses. Nu leest ze het vierde deel en ze vindt de nieuwe hoofdpersoon arrogant.
Het lezen van fantasy is iets anders dan het lezen van literatuur. Dat bleek toen we naar de verfilming van Revolutionary Road keken, de roman van Richard Yates, over een huwelijk vol problemen in de jaren vijftig in Amerika. Mijn dochter zei wel dat ze Leonardo DiCaprio knap vond. Hij speelt de hoofdrol, samen met Kate Winslet. Ze spelen erg sterk. De film is van na The Titanic, er zit wel een verwijzing in als het personage dat Winslet speelt vreemd gaat met de buurman en er een hand aan het raam van een auto kleeft.
Mijn dochter had vooral moeite met hetgeen er niet gezegd werd. De twee in Revolutionary Road maken ruzie over zwangerschap, over hun plannen naar Parijs te gaan, over werk en verantwoordelijkheden, maar die ruzies worden niet helemaal uitgesproken. Soms loopt een van de twee weg. Mijn dochter vroeg dan: Wat gaat-ie nu doen? Of als de personages het praten even beu zijn of als de camera net even wegdraait: Maar wat zeggen ze nou?
In de prinsessenreeks wordt alles uitgesproken, zodat er geen misverstand kan ontstaan over wat de meisjes in hun strijd allemaal denken en willen. Alle emoties worden benoemd.  Yates doet dat niet, de verfilming ook niet. Na de dramatisch verlopen toneeluitvoering waarin de vrouw speelde laat hij de man zeggen: Het is niet mijn schuld dat het toneelstuk waardeloos was.
Ze hadden een gesprek over de voorstelling, daarna ruzie. Mijn dochter vond het niet leuk dat ze ruzie hadden, maar vooral vond ze het moeilijk dat de teksten indirect waren. Wat was er dan met dat toneelstuk?
Het vechten van die twee gaat via omwegen, en soms in stilte. Prinsessen in fantasyboeken vechten direct en met heel veel woorden.
Ik had Revolutionary Road ooit in de kast staan, maar kon het niet meer vinden. Uitgeleend, denk ik. Ik heb het boek opnieuw besteld. Straks zeg ik tegen mijn dochter: Dit is het boek met Leonardo DiCaprio.
Ze gaat het vast een keer lezen.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen