Ooit brak ik tijdens een voetbalwedstrijd mijn kuitbeen. Ik brak eigenlijk niet mijn kuitbeen, ik kreeg een schop van achteren, hoorde een tik, en dat was het dunne botje. Ik speelde nog tien minuten door, toen deed het te veel pijn.
Twee weken terug ging ik een duel aan, dat kan dit seizoen weer, na een lange tijd heel voorzichtig te hebben gespeeld omdat mijn kruisband in mijn rechterknie weg is en ik bang ben. Die angst is nu grotendeels verdwenen, maar in dat duel – ik tikte de bal weg voor een aanvaller – raakte hij mijn kuit en was er dezelfde klik.
Die avondtraining merkte ik verder niks. Pas na twee dagen was mijn enkel dik en paars, alsof ik door mijn banden gegaan was. Die enkelbanden echter voelde ik niet, die waren in orde. Een week later werd mijn onderbeen op een specifieke plek geel en rood, en ik voelde daaronder een onregelmatigheid.
Nu denk ik dus dat mijn kuitbeen gebroken is. ik zou niet weten wat het anders moet zijn. De spieren in die regio ken ik wel, daar is niks mis mee.
Mijn dochter zegt iedere dag een paar keer dat ik naar de dokter moet. Het gekke is: lopen, fietsen, alles gaat prima. Hardlopen heb ik nog niet geprobeerd.
De vorige keer duurde het een week of vier, toen was het kuitbeen weer aan elkaar gegroeid. Nu wacht ik even met voetballen en kijk ik hoe mijn been verkleurt.

Update: een gymleraar die veel van fysio weet bekeek mijn been. Hij liet me mijn knie buigen, naar voren, tot het pijn deed. Is het een stekende pijn of een trekkende pijn? vroeg hij. Dat laatste, zei ik. Dan is het de pees, zei hij. Er loopt daar een pees, en die heeft een klap gehad.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen