Die boom moest weg en nu hij weg is ben ik daar heel blij mee. Vrij zicht, geen blad meer op de schuur en in de tuin, geen takken die eruit waaien.
Ook het omzagen – die klus op zich – gaf de nodige voldoening want een boom van die hoogte omzagen is moeilijk en kan gevaarlijk zijn, als het mis gaat verniel je de schuur of de complete serre of een schutting. Hij viel precies in de tuin. Eerst de top, die kwam tot een meter van het raam. Daarna twee meter van de stam, daarna de onderkant.
Alles ging goed. Boom weg, niks verder gesloopt.
En toch…
Bij het zagen van het laatste stuk, de dikke stam van een meter of drie, liep de zaag erg moeilijk. Er sijpelde geweldig veel vocht uit de boom. Zaagsel werd pulp, stroperig, zaagtanden werden bot. Het was echt werken. Door dat vocht.
De berk huilde.
Ik weet dat bomen vocht uit de grond onttrekken, dat het blad gevoed moet, dat er onder de witte schors van een berk rivieren van water liggen. Ik weet dat bomen onderling communiceren. Zonder woorden weliswaar, maar ze delen informatie over hun omgeving, met hun omgeving, net zoals alle andere levende wezens dat doen. En nu had hij tranen.
Nu is een tuin geen plek voor sentimenten, anders is een jungle de enige optie. Je moet het bijhouden, snoeien, ordenen. Twee schuttingen met klimop ertegenaan, daar komen iedere paar maanden vuilniszakken vol takken en blad vanaf. Ik wil een zitje maken, een overkapping, een plekje voor de barbecue. En die berk…
Deze boom liet in ieder geval weten dat hij hier nog wel even had willen staan.
Ik heb het hout van de berk aan de buurman beloofd waar ik de zaag van heb geleend, en een deel aan de Engelse buren die ook een haard hebben. Ik zal een stuk hout achterhouden en een plekje geven. De herinnering aan een boom die veel te groot werd, maar die wel bijna een jaar onze boom was.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen