Het tuinpad ligt er nog steeds, naast het huis in de bocht van de dijk. In die tijd, het is echt al heel lang geleden, werkte ik bij een aannemer in mijn Brabantse dorp om mijn studie te kunnen betalen. Hij kreeg een telefoontje, of we een tegelpad in de tuin konden leggen. Dat kon wel even tussendoor. Het was bij een oude vrouw. Ze was zeker al tachtig. Ze is nu zeker al overleden, anders is ze over de 110. Ze liet ons binnen. We moesten allebei bukken, zo laag was de deur naar de keuken. We kregen koffie. Ze vertelde waar het paadje moest komen. We begrepen het wel: tussen de snijbonen en de aardappels door, de tuin in. Ik groef het paadje uit, de aannemer ging tegels halen. We stampten het zand aan. We gooiden er een dunne laag zand in. Met een waterpas en een latje streek ik het zand vlak. Daarna gingen de tegels erin. Het was zo gebeurd. Het vrouwtje kwam kijken. Mooi, zei ze. En moeten jullie nog wat eten? Dat hoefde niet echt, maar we durfden geen nee te zeggen want op de kachel stonden twee pannetjes. Er zaten aardappels in en rode kool. Ze bakte wat spek en we kregen allebei een bordje. Het rook naar vroeger, de keuken zag eruit als vroeger, alles hier was vroeger, behalve het tegelpaadje. Dat ligt er inmiddels zo lang, dat is nu ook vroeger geworden.

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen