De kerstvakantie is voorbij. Ten minste, mijn jongste zoon gaat vandaag weer naar de opvang, en dus is het een volledige werkdag.
Mijn dochter is vandaag thuis, morgen ook. Haar school opent met een paar studie- of lesvrije dagen. Het is natuurlijk bizar dat het elf dagen na kerst nog steeds vakantie is, maar niks aan te doen. Op zich wel gunstig voor mijn dochter, dan hoeft ze niet op haar krukken naar de tram en door het schoolgebouw te hobbelen.
Vandaag pak ik mijn thriller er weer bij. Er moet nog veel aan gebeuren. Het moet scherper, preciezer, dwingender. Dat kost tijd. Het werken aan de verschillende hoofdstukjes lukt wel, overzicht bewaren is het moeilijkste. Een zinnetje veranderen in het ene hoofdstuk betekent twee zinnen veranderen in een ander hoofdstuk.
Mijn dochter wil met de lift, in school. Als ze daar weer is. Daar heeft ze het al een hele week over. Als je met krukken loopt, mag je met de lift.
Mijn thriller zit ook in de lift, dat voel ik. Dat moet ik vasthouden. Het is wel net of ik met krukken loop, tijdens dat herschrijven. Ik heb iets liggen dat nog niet goed genoeg is, en dus moet ik eraan sleutelen. Een haperende motor aan de praat zien te krijgen. Daar een woordje weg, daar een woordje erbij.
Met krukken in de lift.

«

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen