Mijn moeder zit in een leesclub. Ieder jaar belt ze me op en dan zegt ze: Hedde effe?
Ik heb wel even tijd en weet dat het lijstje boeken langskomt, en of ik die boeken misschien heb zodat ze ze kan lenen, dan hoeft ze niet helemaal naar de bieb te fietsen.
Dat boek van die Il-ja Leo-nardo Nogwat, hedde gij da?
Ik heb Grand Hotel Europa niet in de kast staan en ook niet gelezen. Ik ben er wel nieuwsgierig naar. Het lijkt me een groots en pompeus boek, maar dat weet ik dus niet zeker. Pfeijffer heeft een vlotte pen en kan goed vertellen. Wat wil je nog meer? Tsja, ik wil iets minder pompeus, iets minder aanwezig, iets minder opinie, iets minder van alles.
Nou dan ga ik dat wel halen, zei mijn moeder.
En dat boek van Wessel de Gussel-nogwat?
Wat denk je zelf ma?
Ik denk het van niet.
Lees je mijn stukjes niet meer, op mijn site? Of ligt jullie internet er weer uit van de week?
Ik las er wel iets over ja, en in een tv-programma vond iemand het erg goed. Het moet echt geweldig zijn.
Ja, dat was Peter Buwalda, die zo in de war was van zijn NS-publieksprijs nominatie dat hij dit boekje beter dan De avonden noemde. Jammer. Peter is er van geschrokken dat zijn grote roman opeens een publieksboek bleek. Dat krijg je als in de top 60 komt. Die prijs is een prijs voor het boek dat de meeste stemmen krijgt onder de meest gelezen boeken. Het is geen publieksprijs, het is een dubbele publieksprijs. Eerst moet een boek goed verkopen, uit die top 60 selectie worden zes boeken gekozen, dan pas kan het publiek gaan stemmen.
Ik ga dat ook wel halen, zei ma.
Veel plezier ermee.
Peter kreeg er op twitter flink van langs na de uitzending waarin hij meldde dat hij de NS-publieksprijs zou weigeren, en later dat hij hem zou geven aan een andere schrijver. Toch is tv een bijzonder medium, want het leespubliek onthoudt alleen: De Gussel-nogwat, dat moet goed zijn.
Een prijs winnen, dat helpt natuurlijk ook, want vorig jaar stond het boek van Murat Isik op de leeslijst. Allemaal schrijvers met moeilijke namen waar mijn moeder nog niet eerder van gehoord had. En nu opeens wel. Het geeft maar eens aan dat prijzen werken, dat tv werkt, zeker DWDD. Schrijvers die bij Pauw aanschuiven of de boeken die daar op een of andere manier aan bod komen blijven onveranderd in de winkel liggen.
Het volgende boek dat op het lijstje moest staan: Oek de Jong.
Dat is heel mooi, zei ik, maar ik heb het niet meer. Ik had het wel, maar ik heb het verkocht.
Hedde geld nodig?
Soms wel ja.
De andere boeken op mijn moeders lijstje ben ik vergeten. Waarschijnlijk stond Marente de Moor erop, of haar moeder. Dat maakt ze bij die boekenclub niks uit. Weinig vrouwen, wilde ik nog zeggen, daar moet je tegenwoordig als leesclub mee oppassen. Maar toen vroeg ze al hoe het verder ging.
Of eigenlijk: Verder ook alles bij jullie ook rustig?

»

Jan van Mersbergen

Jan van Mersbergen